[Short] สั้นพิเศษ – 1.รถไฟ (SayaMilky)

Posted on Updated on

         “พี่คะพี่จำไม่ได้เหรอว่าฉันชอบนั่งริมหน้าต่างเวลาขึ้นรถไฟน่ะ!” นักร้องสาวในสังกัดแสดงอาการวีนใส่ทันทีที่เธอขึ้นมาบนรถไฟ ยามาโมโตะ ซายากะเป็นเด็กขี้เอาแต่ใจ บางทีก็เรื่องมากฉันจนปวดหัวได้ทุกวัน โดยเฉพาะเรื่องไม่เป็นเรื่อง ของถนัดของเธอทีเดียว ยังดีว่าตอนนี้มีคนไม่มาก ทำอะไรไม่คิดให้ดีเลยยัยเด็กคนนี้นี่
         “ซายากะชอบนั่งริมหน้าต่างด้วยเหรอ” นี่ฉันก็เข้าใจมาตลอดว่าซายากะนั่งตรงไหนก็ได้
         “ก็ใช่สิ ทำไมคะ เรื่องแค่นี้จำไม่ได้เหรอคะ ฉันเป็นเด็กในสังกัดของพี่ ช่วยทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีหน่อยสิคะ” สายตาที่เหวี่ยงมานี่ทำเอาฉันแทบอยากจะตบหัวสักหนึ่งที
         “ถามจริง งอนอะไรพี่หรือเปล่าเราน่ะ? ก่อนอื่นเชิญคุณยามาโมโตะนั่งก่อนนะคะ เราจะได้คุยกัน” ฉันยิ้มลุกให้เธอนั่ง แต่ซายากะแทบจะเด้งตัวขึ้นมาทันทีที่หย่อนตัวลงไป
         “พี่มิยูกิก็รู้ฉันไม่นั่งที่นั่งที่มันอุ่น เพราะคนที่นั่งคนก่อน” ฉันมองซายากะที่หน้าเหยเกเพราะรับไม่ได้กับเรื่องนั้น ขอโทษทีนะฉันนั่งมาหลายสถานีมันก็ต้องอุ่นสิ
         “นั่งลงไป นี่ที่นั่งริมหน้าต่างที่ซายากะเพิ่งโวยกับพี่ไปเมื่อกี้ไง” ฉันบังคับเธอลงไปนั่งอีกครั้ง จะว่าไปก็สงสารรู้ว่าซายากะไม่ชอบจริง ๆ ต้องใจแข็งล็อกข้อมือเธอไว้ไม่ให้ลุก อย่างน้อยก็จนกว่าจะคุยกันจบ
         “สรุป งอนอะไรพี่หรือเปล่า มาวีนใส่แบบนั้น” ฉันกระซิบกระซาบขณะที่ออกแรงสู้กับซายากะซึ่งพยายามจะงัดมือฉันออก
         “ฉะ ฉันจะต้องงอนพี่ทำไม” ซายากะเริ่มใช้อีกมือมาช่วยแกะมือของฉัน
         “พี่รู้นะนิสัยซายากะ ถ้ายังทำตัวแบบนี้พี่จะให้คนอื่นมาดูแลเราแทน ส่วนพี่จะได้ไปปั้นพารุอย่างเต็มตัว”
         “งั้นก็เรื่องจริงสิที่พี่กำลังปั้นพารุ ทำไมคะฉันมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ เบื่อกันแล้วเหรอ” ท่าทางและสายตาของเด็กเอาแต่ใจตรงหน้าทำให้ฉันลดกำลังที่จับข้อมือเธอลง
         “ซายากะจะไปได้ดีแน่ ถ้าอยู่กับยุย” ฉันก็ไม่อยากทำแบบนี้ ฉันคิดมาตลอด การผลักสิ่งสำคัญของตัวเองไปให้คนอื่นแบบนั้น ทางเลือกของฉันมีไม่มากนัก ซายากะกำลังโด่งดังในวงการและโยโกยามะ ยุยเป็นอันดับต้น ๆ เรื่องการติดต่อหางานให้กับเด็กในสังกัด ใช่…ซายากะจะไปได้ไกลกว่านี้แน่ โดยไม่มีฉัน
         “จะทิ้งกันเหรอคะ?” นอกจากจะเป็นเด็กขี้เอาแต่ใจแล้ว ซายากะก็ขี้อ้อนด้วย ทำหน้าทำตาแบบนั้น ทำให้ฉันเอ็นดูเด็กในสังกัดคนนี้มากเป็นพิเศษ
         “เปล่า แค่อยากให้ได้อยู่กับคนที่จะพาซายากะไปได้ไกล มากกว่าที่ฉันจะทำให้ได้”
         “ฉันไม่เคยต้องการอะไรพวกนั้น ทำไมจะต้องมาคิดแทนฉัน เป็นอะไรกับฉันเหรอคะ” ก็จริงอย่างที่ซายากะพูดซะด้วย ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเธอสักหน่อย คงไปคิดแทนไม่ให้ไม่ได้อย่างนั้นสินะ
         “อื้ม ขอโทษละกัน แล้วซายากะอยากได้อะไรล่ะ?”
         “ช่วยอยู่กับฉันแบบนี้ได้มั้ย ช่วยทนฉันหน่อย” ซายากะจับมือฉันไว้แน่นตอนที่พยายามฝืนพูดคำเหลือเชื่อพวกนั้นออกมา ตอนนี้เธอพยายามจะปล่อยมือแต่ฉันจับไว้แทน
         “พูดน่ารัก ๆ ก็เป็นนี่ ทำไมไม่พูดบ่อย ๆ แบบนี้ค่อยน่าทนอยู่ด้วยหน่อย”
         “ทำไมฉันจะต้องพูดแบบนี้บ่อย ๆ ด้วย”
         “ก็น่ารักไง พี่ชอบเด็กน่ารัก”
         “พูดอะไรของพี่น่ะ”
         ซายากะหันไปมองอีกทาง ฉันอาจจะต้องคิดหาหนทางใหม่ที่จะทำหน้าที่ตรงนี้ให้ดีกว่าเก่า เพื่อทำให้ซายากะมีชื่อเสียงมากขึ้น มือของคนเอาแต่ใจที่จับฉันไว้ตอนนี้ ฉันก็จะไม่ปล่อยไปเหมือนกัน

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะซายามิลกี้เท่านั้น
[Short] สั้นพิเศษ – 1.รถไฟ (SayaMilky)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s