[ Short ] – ความสัมพันธ์แบบนั้น เธอรับได้มั้ย (SayaMilky)

Posted on Updated on

sayamilky ฟิค

         คนหน้าเลนส์…
         ฉันยังจำคืนนั้นกับผู้หญิงที่เผชิญหน้าอยู่ตอนนี้ได้ แม้จะแค่คืนเดียว แต่ยามาโมโตะ ซายากะคือคนที่ทำให้ฉันรู้สึกแย่กับคู่หมั้นของตัวเอง ไม่ใช่ว่าคู่หมั้นของฉันไม่ดีหรือมีอะไรเสียหาย แค่ยามาโมโตะทำให้ฉันลังเลที่จะแต่งงาน
         เพราะหัวใจฉันโดนเธอขโมยไป
         บ้าดีที่ฉันเกิดชอบผู้หญิงซึ่งเผลอไปมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งด้วยในปาร์ตี้สละโสดของตัวเอง ฉันแค่อยากหาทางคลายเครียดกับชีวิตอิสระของตัวเองเป็นครั้งสุดท้าย โดยไม่รู้มาก่อนว่ามันจะกลับกลายเป็นแบบนี้ไป ฉันมันหาเรื่องใส่ตัว
         ฉันไม่เคยคิดว่าจะเจอใครที่ทำให้หัวใจเต้นได้ขนาดนั้น โดยเฉพาะเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเธอ มันเป็นมากกว่าความตื่นเต้น ฉันทั้งหลงใหล ทั้งอยากครอบครอง
         หลงยามาโมโตะจนโงหัวไม่ขึ้น…
         ฉันไม่ได้อยากแต่งงานตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่เพราะไม่มีข้ออ้างอะไรมากพอที่จะต่อต้านคำสั่งของผู้เป็นมารดา ซึ่งท่านหวังจะให้ฉันมีความเป็นอยู่ที่สุขสบายกับชายหนุ่มซึ่งเพียบพร้อมไปทุกอย่าง
         ฉันก็เลยต้องแต่งงาน…
         วันนี้ฉันมีนัดกับนากาจิม่า ยูโตะคู่หมั้นหนุ่มเพื่อถ่ายรูปหรับงานแต่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกหนึ่งเดือน โดยไม่รู้มาก่อนว่าช่างภาพที่เป็นเจ้าของร้านนี้ด้วยก็คือผู้หญิงคนที่ฉันไม่เคยลืม
         ยามาโมโตะ ซายากะไม่แสดงท่าทีใด ๆ เมื่อออกมาต้อนรับ เธอยิ้มทักทายกับยูโตะและฉัน บางทีคงลืมคืนนั้นไปแล้ว ถ้าพูดตามตรงจากสิ่งที่เธอทำตอนนั้นคืนนั้น ยามาโมโตะ อาจเป็นประเภทไม่ใส่ใจกับความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับใคร หรือไม่ก็แค่หาเรื่องสนุก ๆ ทำ
         “คุณนากาจิม่ากับคุณวาตานาเบะใช่มั้ยคะ เจ้าสาวสวยมากเลยนะคะ คุณเป็นผู้ชายที่โชคดีจัง” ฉันเห็นยามาโมโตะก้มมองกระดาษในมือก่อนจะเรียกพนักงานในร้านให้มาเตรียมตัว
         “ขอบคุณครับ” ฉันได้แต่ยิ้มเจื่อน ๆ ขณะที่ยูโตะกำลังคุยกับยามาโมโตะ เพราะไม่รู้จะแสดงสีหน้ายังไง จะทำหน้าดีใจก็ฝืนความรู้สึกตัวเองไม่ได้ วันนี้ฉันคงเป็นเจ้าสาวที่อึดอัดที่สุด
         “ถ้าอย่างนั้นคงต้องขอเชิญทั้งคู่ไปเปลี่ยนชุดแล้วเราจะได้เริ่มงานกันนะคะ” ฉันกำลังจะเดินตามคู่หมั้นไปแต่โดนขัดไว้
         “ต้องขออนุญาตเจ้าบ่าวนะคะ ให้พี่ผู้ชายคนนั้นช่วยดูแลในเรื่องชุดสูท ส่วนเจ้าสาวคนนี้เดี๋ยวฉันจะช่วยจัดการเรื่องชุดให้เองค่ะ”
         ฉันเดินตามยามาโมโตะเข้ามาที่ห้องแต่งตัวและแอบบ่นอยู่ในใจถึงความไม่พร้อมเพราะช่างแต่งหน้ายังไม่อยู่ในห้อง ขณะที่เจ้าของร้านสาวผมสั้นชี้ทางให้ฉันนั่งประจำที่ตรงหน้ากระจก
         “นี่ฉันต้องรอช่างแต่งหน้าอีกนานมั้ยคะ”
         “ไม่ต้องรอหรอกค่ะ ฉันนี่แหละช่างแต่งหน้าของคุณ” ยามาโมโตะเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ พร้อมอุปกรณ์แต่งหน้า ฉันแอบคิดว่าเธอจำฉันได้ก็เลยตั้งใจมาแต่งหน้าให้
         เจ้าของร้านสาวแต่งหน้าให้ฉันอย่างคล่องแคล่ว นั่นแสดงให้เห็นว่าเธอแต่งหน้าเป็น ฉันหลงตัวเองเกินไปที่คิดว่าจะมีบางคนจำฉันได้เหมือนที่ฉันจำเธอได้
         ใบหน้ายามาโมโตะท่ามกลางความสว่างของแสงไฟในห้องแต่งตัวทำให้ฉันยิ่งใจสั่นและนึกถึงเรื่องคืนนั้นอีกครั้ง ตอนที่โดนเธอกอด จูบ ตอนที่ร่างกายของเราสองคนหอบถี่ไปด้วยกัน ตอนที่ลมหายใจอุ่น ๆ รดอยู่บนหน้าฉัน เสียงหอบของยามาโมโตะยังคงสะท้อนอยู่ในหูของฉัน กลิ่นหอมจากตัวเธอ
         นี่ฉันกำลังคิดเรื่องบ้าอะไรอยู่
         เมื่อรู้ตัวอีกทีก็พบว่ายามาโมโตะกำลังมองฉันอยู่อย่างสงสัย ถ้าดวงตาของฉันมันสะท้อนความคิดได้ ฉันคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน น่าอายที่ฉันกำลังคิดถึงความสัมพันธ์กับเธอเมื่อคืนนั้นในวันถ่ายภาพแต่งงานของตัวเอง
         “เจ้าสาวไม่พอใจอะไรฉันหรือเปล่าคะ หรือว่าอยากได้อะไรเพิ่ม” ฉันส่ายหัวและหลับตาเพราะไม่อยากเห็นภาพของคนข้าง ๆ ที่สะท้อนในกระจก พร้อมทั้งรีบสลัดความหวั่นไหวออกไปจากความคิด
         เสียดายที่ฉันทำไม่ได้ หลังจากหลับตาไม่นานบางคนก็ทำให้ใจฉันเต้นจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เพราะริมฝีปากนั่นที่ยามาโมโตะ ซายากะบรรจงช่วยเกลี่ยลิปสติกบนปากให้
         “ฉันรู้ว่าเจ้าสาวอยากได้อะไรเพิ่ม เป็นแบบคืนนั้นดีมั้ยคะ” ฉันยอมรับว่าดีใจที่ได้ยินแบบนั้น ที่ในตอนนี้ก็ได้รู้ว่ายามาโมโตะจำฉันได้ เธอมองฉันยิ้ม ๆ จนฉันต้องหลบตา ฉันเขินเกินกว่าจะกล้ามองสายตาที่เปลี่ยนไปของยามาโมโตะ
         สายตาที่มีพลังในการสะกดให้ฉันยอมเธอทุกอย่าง พร้อมทั้งยอมให้เธอกดริมฝีปากลงมาอีกครั้ง เธอจะรู้มั้ยว่าฉันอยากยกเลิกงานแต่งในตอนนี้เลยถ้าทำได้
         “แต่…ฉันกำลังจะแต่งงานค่ะ”
         “ไม่ได้ถามว่าคุณแต่งงานหรือยัง ฉันถามว่าคุณอยากได้แบบคืนนั้นอีกมั้ย” ยามาโมโตะกำลังทำให้ฉันแทบบ้า ฉันรู้ว่ามันไม่ดีกับสิ่งที่ใจอยากทำ แต่ฉันก็ชอบเธอมากเหมือนกันจนพยักหน้าไป
         “ฉันไม่เคยลืมคืนนั้นเลยค่ะ”
         “มีคนบอกอยู่บ่อย ๆ” ยามาโมโตะยิ้มเจ้าเล่ห์ เมื่อฉันชะงักกับคำตอบของเธอ
         “ฉันก็เป็นเหมือนทุกคนของคุณอย่างนั้นสินะคะ”
         “ฉันจำไม่ค่อยได้ซะด้วยสิ แต่เกือบทุกคนก็พูดแบบนี้”
         ฉันถอนหายใจและผิดหวังนิดหน่อยที่ยามาโมโตะ ซายากะเป็นประเภทไม่ใส่ใจกับความสัมพันธ์แบบนี้จริง ๆ อย่างที่คิดไว้ ถึงแม้ว่าเธอจะทำให้ฉันหวั่นไหวขนาดไหน ฉันคงต้องทำใจยอมรับมันให้ได้ ว่าระหว่างเรามันก็แค่เรื่องสนุกชั่วครั้งชั่วคราว
         ทำใจยอมรับว่าฉันเป็นได้แค่นั้น อย่าคิดมากสิมิยูกิแค่หาความสุขใส่ตัว
         ยามาโมโตะช่วยจัดการใส่ชุดเจ้าสาวอย่างราบรื่นโดยไม่ได้กระทำการอะไรที่ส่งผลต่ออัตราการเต้นของหัวใจเจ้าสาวแบบฉันอีกจนกระทั่งก่อนจะออกมาจากห้องแต่งตัว
         “เดี๋ยวค่ะ…คุณวาตานาเบะ”
         “คะ?” ฉันรู้ว่าหันหลังเวลาคุยกันมันไม่ดี แต่เพราะโดนอีกคนกอดจากด้านหลังก่อนจะทันได้หันไป ฉันจึงไม่มีทางเลือกนอกจากยอมอยู่ในอ้อมกอดของยามาโมโตะแบบนั้น
         “มีไม่บ่อยหรอกที่ฉันจะถามอีกฝ่ายว่าอยากได้แบบคืนนั้นอีกมั้ย คุณเป็นคนแรกนะคะ…แล้วจะโทรหานะ”
         ฉันเดินยิ้มออกมาจากห้องแต่งตัวจนโดนคู่หมั้นแซวว่ามีเรื่องอะไรดี ๆ เกิดขึ้นหรือเปล่า มันไม่ใช่เรื่องดี และอาจจะเป็นเรื่องที่แย่มาก ๆ แต่เพราะมันเป็นเรื่องกับคนที่ฉันชอบ
         ฉันยอมจะเป็นคนไม่ดี เพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับคนอย่างยามาโมโตะ ซายากะ…

         คนหลังเลนส์…
         ไม่บ่อยที่ฉันจะจำคนที่มีความสัมพันธ์ในชั่วข้ามคืนได้ เพราะพูดตามตรงก็แค่หาความสนุกบ้างเท่านั้นเอง แต่วาตานาเบะ มิยูกิคือคนแรกที่ฉันจำได้ และอาจจะเป็นมากกว่าแค่จำได้
         ที่จริงฉันสนใจเธอตั้งแต่เห็นหน้าเศร้า ๆ ในปาร์ตี้นี้แล้ว หนุ่ม ๆ โต๊ะติดกันคุยว่าเป็นปาร์ตี้สละโสดของเธอ ผู้หญิงคนนี้กำลังจะแต่งงาน ฉันมองเธออยู่นานและเธอเศร้ามากเกินกว่าเจ้าสาวคนอื่น ๆ หน้าเธอมันฟ้องอย่างนั้น
         วาตานาเบะ มิยูกิน่าจะเป็นผู้หญิงที่สนุกสนานกับปาร์ตี้มากกว่านี้ ในความรู้สึกของฉัน แม้เธอกำลังทำท่าสนุกสนานสุดเหวี่ยงกับบรรดาเพื่อน ๆ แต่มันเต็มไปด้วยความเศร้าทั้งนั้น ผู้หญิงที่มีเสน่ห์มากจนฉันอดใจไม่ไหว แม้จะรู้ว่าเธอมีเจ้าของแล้วก็ตาม
         ไม่ได้หาได้ง่าย ๆ …
         ฉันรอจังหวะที่เธอแยกจากกลุ่มเพื่อนไปเข้าห้องน้ำ หวังจะได้คุยอะไรกับเธอบ้าง แต่ที่นั่นเธอกลับทำหน้าเศร้ามากหน้ากระจกบานใหญ่ ไม่มีใครได้ยินเสียงเธอร้องไห้เพราะเพลงในงานปาร์ตี้ งานแต่งแบบไหนกันที่ทำให้ผู้หญิงคนนี้ต้องคิดมากจนร้องไห้
         “เสียดายความโสดขนาดนั้นเลยเหรอคะคุณ” ฉันเข้าไปยืนข้าง ๆ เธอหันมาทั้งที่ยังน้ำตานองหน้า จะมีสักกี่คนที่ร้องไห้หนักแบบนี้ก็ไม่อาจทำให้ฉันละสายตาไปได้
         “ไม่ได้เสียดายเรื่องนั้นหรอกค่ะ” เธอหันกลับไปมองหน้าตัวเองในกระจก
         “คุณพูดเหมือนมีเรื่องที่เสียดายมากกว่าความโสดเลยนะคะ”
         “ฉันเสียดายที่ไม่รู้จักความรัก หรือความรู้สึกอื่น ๆ ที่ฉันควรจะมีค่ะ” ผู้หญิงคนนี้ทำให้ฉันคาดไม่ถึงในหลาย ๆ อย่าง ก่อนเธอจะเดินออกไปจากห้องน้ำเลยตัดสินใจไปขวางไว้แล้วดึงเข้ามาจูบวัดใจ ฉันไม่สนผิดถูกชั่วดีอีกต่อไป เพราะฉันอยากรู้จักกับผู้หญิงคนนี้
         “ถ้าความรัก ฉันเองก็ไม่รู้จักเหมือนกันค่ะ แต่ความรู้สึกอื่น ๆ ฉันพอจะรู้จักอยู่บ้าง อยากรู้จักมันมั้ยล่ะ”
         ไม่ต้องรอคำตอบนานหลังถามเธอตรง ๆ ผู้หญิงคนที่ฉันเพิ่งจูบบอกให้ตามเธอออกไป เราสองคนแอบออกจากสถานบันเทิงไปคุยกันสองคนที่ห้องพักของเจ้าของปาร์ตี้สละโสด
         แรกเริ่มวาตานาเบะดูกล้า ๆ กลัว ๆ กับความสัมพันธ์ฉาบฉวยกับฉัน โดยเธอเป็นคนเริ่มจูบก่อนและผลักฉันลงไปนอนที่เตียง ฉันก็จูบเธอแต่แค่ไม่นานก็หลุดหัวเราะออกมา
         บ้าจริงผู้หญิงคนนี้ ฉันยิ้มเพราะรู้สึกว่าวาตานาเบะน่ารักดีแม้เธอดูจะเกร็งไปหมดทุกอย่าง อีกทั้งพยายามจะรุกฉันก่อนจนอาจดูไม่เป็นธรรมชาติ
         “คุณหัวเราะอะไร” ดูเหมือนเจ้าของห้องจะเขินหนักกว่าเดิม
         “ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ ทำใจให้สบาย ๆ สิ” ฉันลุกขึ้นมานั่งมองอีกคนอย่างพิจารณาว่าจะช่วยทำให้หายเกร็งได้ยังไง
         “คุณจะให้ฉันรู้สึกสบาย ๆ ได้ยังไงคะถ้ากำลังจะนอกใจคู่หมั้นของตัวเอง และ…”
         “และยังเป็นคนที่เจอกันครั้งแรกด้วยใช่มั้ย”
         “ก็ใช่น่ะสิ บ้าไปแล้วฉัน”
         “ก็แค่คู่หมั้นนี่ ตอนนี้น่ะ”
         “ขอโทษนะคะ แต่ฉันขอยกเลิกได้มั้ย”
         “อยากจะยกเลิกจริงเหรอ คือที่หัวเราะเนี่ย ไม่ได้หมายความว่าคุณทำอะไรเฟล ๆ หรอกนะคะ” ฉันนี่แหละที่จะไม่ยอมให้เธอยกเลิก
         “แล้วหัวเราะทำไมล่ะคะ” ฉันขยับหน้าเข้าไปใกล้ ๆ วาตานาเบะ จนเธอก้มหน้าหลบ
         “คุณรู้มั้ย หน้าตาคุณไม่น่าจะมีศีลธรรมกับเรื่องพวกนี้ ขอโทษนะถ้าพูดตรงเกินไป…แต่คุณน่ารักดี”
         ฉันเอียนหลังนอนลงไปอีกครั้งแล้วเรียกให้วาตานาเบะก้มลงมาหา พร้อมกับดึงเธอเข้ามาจูบช้า ๆ ก่อนจะช่วยถอดเสื้อให้ วาตานาเบะหายเกร็งไปมากแล้วเมื่อฉันทำให้เธอเหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่า

         ฉันกดชัตเตอร์ภาพคู่บ่าวสาวตรงหน้า ในขณะที่ใจโหยหาถึงแต่วาตานาเบะ เจ้าสาวคนขี้อายคนนั้น ฉันคิดถึงตอนที่ได้กอดเธอเอาไว้แน่น ๆ ตอนที่เธอนอนซบอยู่ในอ้อมอกของฉัน ตอนที่เธอชอบหลบตาเพราะเขินหรือจะเป็นตอนที่จูบกัน ฉันชอบที่เธอจูบตอบแบบเขิน ๆ ชอบแทบทุกอย่าง เธอมีเสน่ห์ที่ฉันไม่เคยเจอมาก่อน หน้าตาเธอไม่น่าจะเป็นคนขี้อายเลย
         แต่ก็นั่นแหละเพราะเธอเป็นแบบนี้ เธอจึงน่าสนใจ…
         วาตานาเบะน่ารักแม้กระทั่งตอนทำหน้าผิดหวัง ตอนที่อยู่ในห้องแต่งตัว ฉันต้องอดทนเป็นอย่างมาก แต่ก็ทนไม่ไหวอยู่ดี
         สุดท้ายฉันก็เป็นคนที่เสนอให้วาตานาเบะทำเรื่องไม่ดีอีกเหมือนเคย ฉันเองก็อยากจะมีช่วงเวลาอย่างคืนนั้นอีก มันช่วยไม่ได้จริง ๆ เพราะฉันติดใจผู้หญิงคนนี้เข้าซะแล้ว

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะซายามิลกี้เท่านั้น
Today Fanfic is … | [ Short ] – ความสัมพันธ์แบบนั้น เธอรับได้มั้ย (SayaMilky)✏️

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s