[ Short ] – ป๊อกกี้เดย์ (SayaMilky)

Posted on Updated on

         เสียงกรี๊ดของเพื่อนร่วมห้องทวีความดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อวาตานาเบะ มิยูกิ กำลังสนุกสนานกับวันป๊อกกี้ของเธอด้วยการกดร่างของใครสักคนไว้กับกำแพง
         เธอปาป๊อกกี้ที่ดึงจากปากของอีกคน มาบริเวณที่ฉันนั่งอยู่แล้วจูบผู้หญิงคนนั้นโชว์เพื่อนร่วมห้อง ดูหน้าก็รู้ว่าอยากอวด ฉันจำได้นิดหน่อยแล้ว โยโกยามะ ยุยเพื่อนสนิทของฉันเคยบอกว่าชอบคนที่กำลังโดนจูบอยู่ตอนนี้ แต่ฉันจำชื่อเธอไม่ได้ รู้สึกว่ายุยจะเรียกผู้หญิงคนนั้นด้วยชื่อเล่น “พารุ”
         วาตานาเบะ มิยูกิเป็นหนึ่งในผู้หญิงที่ฮอตมากของโรงเรียนนี้และเป็นผู้หญิงที่ร้ายมากตั้งแต่ฉันเคยเห็นมา ทั้งชอบแหกกฎชอบนอกลู่นอกทาง เธอชอบปั่นหัวพวกนักเรียนผู้ชาย ฉันไม่เข้าใจว่ามันสนุกตรงไหน ประธานนักเรียนอย่างฉันยังเอือมระอา
         เธออาจจะสนุกกับสิ่งนี้เพียงแค่คนเดียว เพราะหลังจากนั้นยุยก็แสดงให้เห็นว่าไม่สนุกด้วยถึงแม้จะเป็นวันป๊อกกี้ที่พวกนักเรียนมักจะเอามาเป็นข้ออ้างที่จะสัมผัสปากของอีกคนผ่านการกินป๊อกกี้ ไม่ว่าจะหญิงหรือชาย วันนี้เป็นวันที่จะได้สนุกสนานกับป๊อกกี้ก็ว่าได้
         วาตานาเบะมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนั้น สีหน้าของยุยบอกฉัน
         มิยูกิไม่ได้ตอบโต้อะไรเมื่อโดนฝ่ามือของยุยเหวี่ยงเข้ามาตรงแก้มจนผมม้าที่รวบเอาไว้ด้านหลังสะบัดอย่างแรง เธอยิ้มไม่สะทกสะท้านกับเหตุการณ์ที่แม้แต่ฉันเองก็ตกใจ ยุยดูโมโหมากถึงขนาดกล้าทำแบบนั้น แล้วคนที่น่าจะชื่อพารุก็โดนยุยลากออกจากห้องไป
         ทั้งห้องเงียบกริบ คงมีไม่กี่คนที่กล้าลุกขึ้นมาซัดคนอย่างวาตานาเบะ มิยูกิ กลางห้องท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ของบรรดาเพื่อน ๆ แถมยังเป็นโยโกยามะ ยุยผู้แสนจะใจดีและเรียบร้อยที่สุดในห้องอีกด้วย
         ป๊อกกี้เดย์มีเรื่องไม่คาดฝันให้เป็นที่จดจำอีกแล้ว
         แต่คงไม่ใช่กับผู้หญิงที่ชื่อวาตานาเบะ มิยูกิ…

         ฉันเอาข้าวกล่องขึ้นมากินที่ดาดฟ้า มุมข้างประตูที่ออกมาจากตัวตึกตามปกติอย่างที่เคยทำ แน่นอนมีคนอยู่บนดาดฟ้าด้วย เธออยู่ตรงนั้นที่ของเธอ วาตานาเบะ มิยูกิ เอาข้าวมากินบนดาดฟ้าเหมือนกัน ทุก ๆ วันเธอจะนั่งอยู่ริมขอบตึก เราต่างคนต่างกิน ฉันไม่ยุ่งกับเธอ เธอก็ไม่ยุ่งกับฉัน
         วาตานาเบะ มิยูกิ ตอนกินข้าวเงียบ ๆ คนเดียวเป็นภาพแปลกตาที่ฉันมักจะแอบให้ความสนใจ เธอแทบจะไม่มีสายตาร้าย ๆ หลงเหลืออยู่เลย ฉันรู้สึกไม่เข้าใจนิดหน่อยว่ามันเป็นเพราะอะไร
         ทำไมฉันถึงต้องสนใจเธอแบบนี้…

         “กินป๊อกกี้ด้วยกันมั้ย” และนี่เป็นเรื่องแปลกอีกเช่นกัน ที่วาตานาเบะเดินเข้ามาหาฉันดื้อ ๆ ฉันมองเธอไม่เชื่อสายตาขณะที่กำลังเก็บกล่องข้าวเพราะกินอิ่มแล้ว
         “ขอบใจ แต่ไม่ดีกว่า” วาตานาเบะทิ้งตัวนั่งข้าง ๆ โดยไม่สนใจว่าฉันจะเต็มใจหรือไม่ที่มีคนมานั่งด้วยอย่างนี้
         “กินคนเดียวมันเหงาน่ะ เธออาจจะไม่เชื่อ”
         “ถามจริง ๆ เลยนะ ฉันต้องรู้เรื่องความเหงาของเธอด้วยเหรอ”
         “นี่แค่มีมนุษย์สัมพันธ์กับคนอย่างฉันก็ไม่ได้แย่นักหรอกนะ ยามาโมโตะ ฉันยอมรับว่าทำไม่ดีกับเพื่อนเธอ” เหมือนกำลังถูกรอยยิ้มเหงา ๆ ของวาตานาเบะสะกด รอยแดงที่หน้าของเธอเห็นได้ชัดมากทีเดียว
         “ถ้าอยากขอโทษ ก็ไปขอโทษกับยุยเขา ฉันไม่เกี่ยวอะไรด้วยสักหน่อย” มันยากที่ต้องเบือนหน้าไปจากรอยแดงนั่น ที่จริงฉันยังอยากจะมองใบหน้านั้นให้นานกว่านี้อีกหน่อย หวังว่าเธอคงจะไม่เจ็บมาก
         “ที่จริงฉันก็ไม่ได้อยากขอโทษโยโกยามะหรอก”
         “หมายความว่าไง” ฉันเห็นรอยยิ้มร้าย ๆ แบบที่วาตานาเบะทำประจำอีกครั้งเมื่อหันไปมองเพราะหมั่นไส้ในน้ำเสียงของอีกคน
         “ตอนนี้ความสัมพันธ์ของสองคนนั้นเป็นไปในทางที่ดีขึ้นกว่าก่อนอีกล่ะ เธอไม่รู้เหรอยามาโมโตะ”
         “ฉันรู้ว่ายุยชอบผู้หญิงคนนั้น”
         “แต่ไม่รู้ใช่มั้ยล่ะ ว่ายุยยังไม่ได้สารภาพความรู้สึกจนกระทั่งวันนี้ เพราะฉันนะเพื่อนเธอถึงกล้าพูดกับคนที่ชอบ”
         “แล้วยังไง ฉันไม่เข้าใจว่าเธอจะมาทวงอะไรกับฉัน ทั้งหมดมันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย”
         “ฉันก็แค่อยากจะ…พูดความรู้สึกกับคนที่ชอบให้ได้อย่างเพื่อนเธอบ้าง ถ้าเขาจะยอมรับฟังฉันน่ะ”
         “อย่างเธอมีคนไม่รับรักด้วยเหรอ” วาตานาเบะยิ้ม เธอมองฉันอย่างพิจารณาอยู่พักใหญ่
         “แล้วยามาโมโตะเคยฟังที่ฉันพูดหรือเปล่าล่ะ ไม่เคยใช่มั้ยล่ะ ไม่เคยคุยกันเลย ไม่สนใจฉันด้วยซ้ำ” ฉันคงไม่ซื่อขนาดแปลความหมายของวาตานาเบะ มิยูกิผิด เธอยิ้มให้ฉันเขิน ๆ จนฉันอดคิดไม่ได้ว่า ฉันกำลังฝันไปหรือเปล่าที่ได้เห็นผู้หญิงที่ร้ายกาจที่สุดในโรงเรียนอย่างวาตานาเบะ มิยูกิเขิน เธอกำลังเขินอยู่จริง ๆ
         “กินป๊อกกี้กับฉันมั้ย”
         “เธออยากกินแค่ป๊อกกี้จริง ๆ เหรอ”
         “นั่นมันก็แล้วแต่เธอ ยามาโมโตะ”วาตานาเบะ มิยูกิคาบป๊อกกี้ด้วยปากแล้วคลานเข่าเข้ามาหาฉัน เธอให้ฉันเป็นคนเลือกว่าจะตอบรับมันหรือไม่
         ฉันไม่สามารถตอบรับป๊อกกี้นั่นได้
         “ขอโทษที ฉันไม่สนใจวันป๊อกกี้อะไรนี่หรอก” ฉันเอามือปัดใบหน้าของคนที่คาบป๊อกกี้จนมันร่วงลงพื้น แล้วก็เพิ่งนึกได้ว่ามันคือข้างเดียวกับที่เธอเพิ่งโดนยุยตบมา วาตานาเบะ มิยูกิหลีกทางให้เมื่อฉันลุกขึ้นยืน เธอพยักหน้าให้ฉันยิ้ม ๆ และกำลังจะเดินกลับไปที่ของเธอ
         “ทำไมไม่เห็นเก่งเหมือนตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่น ๆ ล่ะ” วาตานาเบะ มิยูกิทำหน้าถอดใจ ตอนที่โดนผลักเข้าไปพิงกำแพง ฉันตามเข้าไปคุยด้วยใกล้ ๆ
         “ฉันไม่สามารถทำเป็นเก่งเวลาอยู่กับเธอได้เลย ยามาโมโตะ…ฉันอยู่แค่ห่าง ๆ เธอฉันก็ประหม่าไปหมดแล้ว ยิ่งถ้าเธอมองฉัน ถึงจะมองผ่าน ๆ ก็ตาม เธอรู้มั้ยฉันไปไม่เป็น…นี่ยังไม่…”
         ฉันไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่วาตานาเบะกำลังจะพูดต่อเพราะอดทนเห็นใบหน้าเศร้า ๆ ของผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้ ฉันชอบเห็นใบหน้าร้าย ๆ ของเธอมากกว่า
ตั้งแต่เมื่อไรกัน ฉันไปติดใจวาตานาเบะตั้งแต่ตอนไหน

         ฉันไม่รู้ตัวเองเลยว่ารู้สึกหงุดหงิดและอารมณ์เสียมากตอนที่วาตานาเบะไปหยอกเล่นกับใคร ๆ เธอคงตกใจที่โดนฉันจูบแบบนี้จนมือไม้เกร็งไปหมด ฉันจึงค่อย ๆ ยกมือของวาตานาเบะมาโอบรอบคอของฉันไว้ เธอผ่อนคลายมากขึ้นและจูบตอบตามสัญชาตญาณ นั่นทำให้ฉันเริ่มเพิ่มความเร่าร้อนให้จูบบนดาดฟ้าครั้งแรกของเรามากขึ้น
         ฉันรู้ว่าผู้หญิงร้าย ๆ บางคนกำลังมีความสุขมาก
         “ป๊อกกี้มันไม่น่าสนใจ เท่าคนแถวนี้หรอกนะ เชื่อฉันสิ…มิยูกิ”

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะซายามิลกี้เท่านั้น
Today Fanfic is … | [ Short ] – ป๊อกกี้เดย์ (SayaMilky)✏️

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s