[Short] – งอน (SayaMilky)

Posted on Updated on

         ฉันนั่งมองผู้หญิงบางคนนั่งเล่นเกมจากโทรศัพท์บนโซฟาอย่างเมามันพลางคิดในใจว่าบางอย่างที่น่าสนใจกว่าไอ้เกมนั่นอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่เธอกลับเมิน หลังจากคิดอยู่นานก็หาเรื่องมาขอค้างกับซายากะจนได้ ที่จริงแล้วฉันโดนเธอเมินใส่มาตลอดทั้งสัปดาห์
         เสียงแจ้งเตือนข้อความทำให้ฉันหันไปคว้าโทรศัพท์มาสำรวจ ชิมาซากิ ฮารุกะหรือพารุ เพื่อนนางแบบคนสนิท เธอโพสต์รูปอาหารหน้าตาน่ากิน พร้อมกับแท็กฉันเพื่อเย้ย นิสัยเกรียนไม่เข้ากับหน้าตาน่ารักของยัยนั่นแม้แต่น้อย รูปอาหารมาจากร้านที่ฉันเคยพูดว่าอยากไปกินกับเธอนั่นเอง
         “นี่ซายากะ น่ากินมั้ย พารุไปกินมาแหละ ฉันอยากไปจัง” ซายากะไม่แม้แต่จะละสายตา เธอจับจ้องอยู่กับโทรศัพท์ของตัวเองอย่างกับว่ามันอาจแปลงร่างได้ภายในไม่ช้า และทำหน้านิ่วคิ้วขมวด
         “พารุ คนนี้เหรอที่คุยกันในทวิตเตอร์บ่อย ๆ น่ะ”
         “อื้อ ว่าแต่ซายากะมีอะไรหรือเปล่า”
         “เปล่านี่ ฉันแค่บังเอิญเห็นเธอคุยกัน”
         “อ๊ะ จริงเหรอ ไม่ได้สนใจจริง ๆ น่ะเหรอ”
         “อืม” ความบังเอิญที่คนไม่ค่อยเล่นทวิตเตอร์อย่างซายากะ ฉันว่ามันไม่ค่อยสมเหตุสมผลเท่าไรนักกับสถานการณ์ที่เกิดขึ้น ซายากะตอบกลับแบบไร้อารมณ์ แถมยังเล่นเกมต่อหน้าตาเฉย ดูก็รู้ว่าเธอกำลังซึนอยู่
         ทำยังไงดีล่ะ…
         ให้คนแถวนี้ซึนแตก…

         “พารุ ไปกับใคร ทำไมไม่ชวนฉันล่ะ” ใส่ท่าทางออดอ้อนสุดฤทธิ์เผื่อจะทำให้คนบางคนแถวนี้เริ่มหันมาสนใจฉันสักหน่อย ฉันตัดสินใจโทรไปหาพารุ งานนี้ต้องยืมเพื่อนเป็นเครื่องมือ ยังไงก็รับมุกฉันด้วยเถอะเพื่อนรัก
         “แกจะทำเสียงอ้อนฉันทำไม ต้องการอะไร” ฉันหัวเราะคิกคักใส่ แต่ไม่ตอบ พร้อมย้อนถามซ้ำ
         “ทำไมไม่ชวน”
         “ถ้าชวนแก จะได้แกล้งแบบนี้เหรอ แล้วนี่แกอยู่ไหน” นั่นไงที่นึกไว้ไม่มีผิดเลยจริง ๆ พารุต้องการจะแกล้งเพื่อนที่แสนดีอย่างฉัน
         “อ๋อฉัน…อยู่ที่พักแหละ” ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ที่พักตัวเองก็ตามที ฉันชำเลืองมองบางคนซึ่งเป็นเจ้าของที่พักเพื่อสังเกตท่าที
         “เหงามาก โดนเมินนี่นา อยากไปกินด้วยอะ คราวหน้าฉันจะเอาคืนแกให้เข็ด” ปลายสายหัวเราะชอบใจที่แผนการเธอสำเร็จ
         “แกอยู่กับคนอื่นด้วยใช่ปะ ฉันว่างวดนี้แกยังไม่ค่อยเนียนนะ” ขอบใจพารุเหมือนจะรู้ทัน รับรองว่าคราวหน้าฉันไม่พลาดแน่และฉันจะพัฒนาให้ราบรื่นกว่าตอนนี้
         “เปล่า จะอยู่กับใครได้ล่ะ อย่าคิดแบบนั้นสิ ฉันมีแกคนเดียว นอนกับแกคนเดียว แล้วแกน่ะไม่เป็นไรเหรอออกไปแบบนั้นน่ะ” เป็นห่วงอยู่นิดหน่อยเพราะสุขภาพของเพื่อนไม่ค่อยดี เธอไม่สบายเมื่อช่วงที่ผ่านมา ฉันพยายามทำให้เธอร่าเริง บางทีพารุก็เบื่อที่จะนอนอยู่เฉย ๆ แต่บางทีก็อยากจะนอนอยู่เฉย ๆ ไม่ทำอะไรเลย ถึงจะเป็นคนที่เข้าใจยากไปสักหน่อย แต่นิสัยน่ารัก น่ารักไปทางเกรียน ไม่รู้ว่าฉันไปสนิทกับเธอได้เพราะฉันเองก็เกรียนเหมือนกันหรือเปล่า
         ยังไม่ทันจะได้ถามอย่างอื่นต่อก็โดนซายากะเข้ามาประชิดตัวแล้วเอาโทรศัพท์ไปดู ฉันแอบขำอยู่ในใจกับอาการนั้นของเธอ นึกว่าซึนเงียบไม่ตอบโต้แท้ ๆ แล้วนั่นเธอปิดโทรศัพท์ฉัน
         พารุฉันขอโทษนะเพื่อน แต่ระหว่างเราคงต้องเคลียร์กันทีหลัง ฉันมีคนเอาแต่ใจให้ต้องจัดการก่อน ซายากะก็เป็นซะแบบนี้ ฉันต้องพยายามตีหน้าโมโหเพื่อไม่ให้หลุดขำออกมาเพราะกลัวอีกฝ่ายจับได้
         “นี่…ทำอะไรน่ะซายากะ เดี๋ยวสิฉันยัง…” พอพยายามจะไปคว้าโทรศัพท์คืนมา อีกฝ่ายกลับเอามันไปวางไว้กับโต๊ะกระจกแล้วหันมาล็อกตัวฉันไว้ไม่ให้ไปไหน
         “นึกว่าแค่แกล้งทำเป็นคุยโทรศัพท์ คุยกันจริง ๆ หรอกเหรอ ดูเป็นห่วงกันจังนะ นอนกับเขาคนเดียวด้วยนี่ สนิทกันแบบไหน สนิทกันเกินไปหรือเปล่า”
         “หึงเหรอ ถ้าหึง ซายากะบอกฉันมาสิ” ฉันย้อนถามนิ่ม ๆ หลังโดนซายากะใส่มาหลายชุด
         “หึงอะไร ใครหึง ฉันพูดหรือยังว่าหึง”
         “พารุเป็นคนที่ฉันชอบมาก เขาน่ารัก เป็นเพื่อนรักของฉัน ในตอนนี้”
         “ฉันไม่ได้ถามเรื่องชอบสักหน่อยนั่นน่ะ ฉันถามว่ามิยูกิดูสนิทกันดีกับเขา แล้วหมายความว่าไง คำว่า ในตอนนี้”
         “ก็เผื่อวันข้างหน้าฉันอาจเปลี่ยนสถานะจากเพื่อนเป็นอย่างอื่น” เพราะซายากะเป็นแบบนี้ มันทำให้เธอน่ารัก ฉันยิ้มอย่างอดไม่ได้
         “ถ้าซายากะดูไม่ออกว่าวันนี้ฉันมาเพราะอะไร ฉันก็น้อยใจเหมือนกันนะ…เลิกงอนได้แล้ว”
         “ไม่ได้งอนสักหน่อย” รู้แหละว่าคนคางยื่นหายงอนแล้ว แต่ทำเป็นเล่นตัว จะยอมให้ละกันวันนี้
         “ทำยังไงดีน้า…ซายากะจังของฉันถึงจะหายงอน” หมั่นไส้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนเล่นตัว เลยแกล้งถูคางเล่นไปหลายรอบ ซายากะก้มใบหน้าเข้ามาจูบฉันเนิ่นนาน ความรู้สึกคิดถึงตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เป็นหนึ่งอาทิตย์ที่เธอคงทั้งงอนทั้งน้อยใจฉันอยู่ ฉันเองก็คิดถึงเธอเหมือนกันและส่งผ่านความรู้สึกจากฉันไปถึงเธอผ่านมาทางริมฝีปากนี้ ซายากะน่าจะเป็นประเภทซึนเกินกว่าจะถามตรง ๆ แล้วก็เอาแต่ใจ ชอบงอนไปก่อน ฉันเลยต้องมาง้อแบบนี้
         พอลืมตาขึ้นมาจากภวังค์ที่ซายากะบรรจงมอบให้ ฉันต้องพบกับสายตาอันตราย เธอใช้สายตาแบบนั้นกับฉันอีกแล้ว ไอ้สายตาที่ทำให้ฉันต้องยอมซายากะทุกอย่าง
         “ทำให้ฉันหายคิดถึงสิ คิดถึงมิยูกิจะตายอยู่แล้ว”

         ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาบนเตียงในตอนเช้า ซายากะนอนคุดคู้อยู่ใต้ผ้าห่มข้าง ๆ เมื่อฉันหันไปมอง ต่อให้อยากอยู่กับเธอให้หายคิดถึงแค่ไหน แต่ช่วงเช้าฉันมีสัมภาษณ์นิตยสาร จึงต้องตัดใจและลุกไปจัดการตัวเองให้ทันก่อนเก้าโมงเช้า
         “ไปทำงานก่อนนะ ซายากะเองก็รีบ ๆ ตื่นได้แล้ว” หลังจากจัดการธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย ก็ไม่ลืมที่จะมาลาเจ้าของห้องตัวแสบและจรดริมฝีปากลงบนแก้มของคนขี้เซา พอจะลุกก็โดนมือดีดึงไม่ยอมปล่อย
         “ซายากะ ฉันไม่เล่นด้วยนพ ต้องไปทำงานแล้ว” เสียงฉันเหมือนทะลุผ่านหูของอีกคนไปโดยไม่มีความหมาย มือเรียวยังคงยื้อฉันไว้อยู่แบบนั้น
         “แค่หอมพอเหรอ” เสียงอู้อี้ของคนเอาแต่ใจทำให้ฉันอมยิ้ม ใจจริงฉันอยากทำมากกว่านั้นด้วยเถอะ ก็คนมันแพ้ลูกอ้อน ฉันจึงก้มลงไปใกล้ ๆ และจูบไปที่คาง
         “ร้ายจริง ๆ เดี๋ยวนี้ซายากะขี้อ้อนนะ” ฉันขยี้จมูกแก้แค้นเบา ๆ ซายากะยิ้มและยอมปล่อยในที่สุด

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะซายามิลกี้เท่านั้น
[Short] – งอน (SayaMilky)??

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s