[Short] – บันทึกรัก เหยี่ยวข่าว กับ สาวโฮสต์ (1) (YuiParu)

Posted on Updated on

yuiparu


นักข่าวแสนซื่อ โยโกยามะ ยุย ที่ต้องรับมือกับโฮสต์สาวเบอร์หนึ่งสุดนิ่ง
ชิมาซากิ ฮารุกะ…
คนหนึ่งยอมรับข้อเสนอชวนวุ่น เหตุผลก็เพื่องานเท่านั้น
แต่อีกคนไม่ใช่ โฮสต์สาวรู้สึกโหยหาความสนุกสนานในชีวิตที่ขาดหายไป
นั่นจึงเป็นข้อเสนอที่เธอยื่นให้โยโกยามะ
ใครที่ถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น…และเธอรู้สึกสนุกกับการป่วนชีวิตของผู้หญิงซื่อ ๆ

เธอจะปล่อยให้สถานะเป็นอย่างไรต่อไป เมื่อเกิดรู้สึกบางอย่างเกินเลยกับโยโกยามะเข้าจริง ๆ
แล้วอีกคนก็ซื่อเกินไปจนไม่เข้าใจเรื่องนั้น…
เรื่องราวคู่ขนานของ เจ้านายเนื้อย่าง กับเลขาพาป่วน…


         บทที่ 1
         บันทึกของโยโกยามะ 1
         วันนี้นำส่งข้อมูลต้นฉบับข่าวส่งหัวหน้าเป็นที่เรียบร้อย ฉันรู้สึกภูมิใจทุกครั้งที่ทำงานสำเร็จลุล่วง จากการพยายามอย่างหนักในการหาข่าวแต่ละอย่าง หัวหน้ากล่าวชื่นชมฉัน และนั่นก็เป็นพลังให้ฉันพร้อมรับมือกับงานใหม่ที่จะเข้ามาอยู่เสมอ
         ฉันจำได้ว่าตอนที่สมัครงานนี้ทุกคนต่างพากันแปลกใจ ฉันพอจะเดาออกว่าทุกคนคงคิดว่าฉันนั้นไม่สามารถจะทำงานนี้ได้ เพราะฉันดูไม่เหมาะ ทั้งเรียบร้อยพูดน้อย ไม่ค่อยมีปากมีเสียงกับใคร ฉันไม่ค่อยเก็บเรื่องพวกนั้นมาคิดมาใส่ใจ บุคลิกฉันอาจจะเรียบร้อยแต่นั่นมันก็เป็นแค่สิ่งที่ไม่เกี่ยวข้องกับการทำงานเลย
         การที่ฉันสมัครมาทำงานนี้ก็เพราะฉันชอบเขียนบทความและต้องการเสนอผลงานให้คนอื่น ๆ ได้รู้ได้เข้าใจถึงเรื่องราวหลากหลายที่เขาอาจจะไม่ได้เห็นบ่อย ไม่จำกัดแนวซึ่งอาจรวมถึงเรื่องที่ไม่น่าอภิรมย์ของสังคม ฉันเองก็อยากให้ทุกคนได้เปิดหูเปิดตา
         นานเท่าไรแล้วที่ทำงานนี้มา นานมากแล้วเห็นจะได้และฉันก็ยังอยู่บริษัทเดิม ถึงจะเป็นบริษัทขนาดกลางที่พิมพ์นิตยสารวางขายเอง มีรายได้ในแต่ละเดือนไม่มากเท่าบริษัทใหญ่แต่ฉันก็รักในแนวทางการทำงานของหัวหน้าที่เป็นเจ้าของบริษัทนี้
         หัวหน้ามอบงานชิ้นใหม่ให้ฉันมาพร้อมอธิบายเหตุผลให้ฟัง งานหนึ่งชิ้นที่ไม่กำหนดวันส่ง เขาบอกว่ามันไม่ง่ายที่จะเก็บข้อมูลได้ครบถ้วนถูกต้องในเวลาอันสั้น ที่สำคัญคือยังไม่ได้วางแผนจะตีพิมพ์ ฉันเข้าใจว่าทำไมหลังจากที่ฟังรายละเอียดเพิ่มเติม ที่จริงยอมรับว่ากังวลไม่น้อย ก็เพราะสถานที่ฉันจะต้องเข้าไปเก็บข้อมูลนั้น ฉันไม่เคยไปมาก่อนในชีวิต มันเป็นยิ่งกว่าสถานบันเทิงทั่วไปและคนที่ไปก็ต้องชอบด้วย
         เอาละคราวนี้คงได้มีอะไรทำ ฉันคงได้เห็นอะไรแปลกตา ยิ่งคิดก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา ซายากะเองก็คงจะตื่นเต้นแบบนี้ เพื่อนฉันจะสมหวังในงานใหม่หรือเปล่านะ ยังไม่ได้โทรไปหาเลย เมื่อเช้าซายากะโทรมาขอคำปรึกษาก่อนจะเข้าไปสัมภาษณ์งานใหม่ ถ้าได้งานก็ขอให้เธอเจอเจ้านายที่ดี ๆ ละกัน

         บันทึกของโยโกยามะ 2
         ฉันเริ่มวางแผนสำหรับการหาข้อมูลเพื่อใช้ทำงานชิ้นใหม่ โดยเริ่มเล็งสถานที่ ๆ คิดว่าจะลองเข้าไปบ้างแล้ว แต่นี่มันออกจะท้าทายสักหน่อย เพราะฉันรู้ว่าการเดินเข้าไปตรง ๆ ฉันคงหมดตัวทั้งที่ได้ข่าวเพียงหยิบมือ
         รายได้กระจ้อยร่อยของฉันไม่สามารถพูดคุยกับพนักงานในร้านได้นาน หรือนานพอจะได้ข้อมูลครบถ้วนอย่างที่ต้องการ รู้สึกว่ารายได้ของพนักงานบางคนในหนึ่งวันมากกว่าฉันทำงานทั้งปีเสียอีก แต่ถ้าฉันลองเข้าไปถามดูสักหน่อย ถ้าเผื่อว่าจะมีคนยอมให้ความร่วมมือ
         ฉันจะทำยังไงถ้าไม่มีคนให้ความร่วมมือในการตอบคำถาม กรณีเกิดความโชคร้ายแบบนั้น ยังไงก็ตามฉันต้องมีทางอื่นให้เลือก และฉันหวังว่าจะได้ข้อมูลมาจนได้

         บันทึกของโยโกยามะ 3
         วันนี้ฉันลองไปร้านบาร์โฮสต์ที่เคยหาข้อมูลไว้ ตั้งใจไว้ว่าจะลองคุยดูก่อน กลับกลายเป็นว่าฉันต้องเสียเงินเพื่อให้โฮสต์มาบริการท่ามกลางสายตาแปลก ๆ ของคนในร้าน ฉันว่าฉันคงจะเป็นผู้หญิงหน้าจืดที่สุดที่หลงเข้ามาในร้าน ฉันเลือกคนที่มีความนิยมน้อยเพื่อป้องกันการรั่วไหลของเงินในกระเป๋า แต่ผลที่ได้รับก็เป็นอย่างที่ฉันกลัว เพราะผู้หญิงคนที่มาบริการไม่ค่อยยินยอมจะให้ความร่วมมือกับการขอสัมภาษณ์ ทั้งยังต่อว่าฉันอ้อม ๆ ที่ทำให้เขาต้องมาเสียเวลา
         ตอนนั้นฉันเลยหลบมานั่งคิดหาทางแก้ปัญหาอยู่หน้าร้าน ตัดสินใจไม่นั่งในร้านต่อ ด้วยเกรงปัญหาการเงินที่อาจตามมา ฉันจำได้ว่าจู่ ๆ ก็มีพนักงานของร้านเข้ามาชวนคุย เธอคงจะรับผิดชอบงานหลังร้านจากลักษณะเสื้อที่ใส่ เสื้อแขนยาวแบบมีที่คลุมหัว งานที่คอยขับเคลื่อนให้ร้านดำเนินกิจการไปเบื้องหลัง ฉันว่าต้องขอสัมภาษณ์เธอด้วย เลยขอเบอร์มา อย่างน้อยต้องได้เนื้อหาอื่น ๆ ประกอบกับเนื้อหาหลัก
         ‘พารุ’ เธอบอกให้เรียกแบบนี้เป็นนามแฝงจำง่ายและปลอดภัยถ้าสมมติมีคนถามว่าได้ข้อมูลมาจากใคร ผู้หญิงคนนี้สุภาพเป็นกันเอง มันช่วยทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมาหลังจากที่โดนต่อว่าจากโฮสต์คนนั้น เธอว่าไม่อยากแนะนำสิ่งที่กำลังจะบอก แต่ถามฉันว่าทำไมไม่ลองไปใช้บริการกับพวกอันดับต้น ๆ ของร้านดูบ้าง โดยเฉพาะอันดับหนึ่ง ถ้าเธอบอกแบบนี้เธอคงจะรู้หรือเคยเห็นนิสัยของอันดับหนึ่ง บางทีคงจะพอคุยกันได้หรือเปล่า แต่ถ้าถามฉัน…
         ฉันไม่คิดว่าอันดับหนึ่งจะยอมให้ความร่วมมือ…
         แต่เอาเถอะถ้าลองวิธีที่พารุแนะนำมาแล้วมันไม่เวิร์ค ก็อาจจะลองหาวิธีอื่นหาทางแก้กันต่อไป นี่แค่เริ่มเท่านั้น อุปสรรคหน้าไหนก็ขวางฉันไม่ได้หรอก

         บันทึกของโยโกยามะ 4
         วันนี้ฉันไปที่ร้านเดิมอีกครั้งและขอเรียกใช้บริการโฮสต์อันดับหนึ่งของร้าน ฉันเตรียมใจไว้ว่าจะใช้เงินเก็บบางส่วนเพื่อเป็นการปูทางให้ได้พูดคุยกัน แต่ฉันพลาดที่ไม่หาข้อมูลเฉพาะของร้านนี้ให้ถี่ถ้วน ในบรรดาเบอร์ต้น ๆ ของร้านรวมทั้งเบอร์หนึ่งที่ฉันอยากจะขอใช้บริการนั้น จำเป็นต้องมีการจองคิวไว้ก่อน เพื่อให้โอกาสโฮสต์ได้คัดเลือกว่าจะให้บริการได้ช่วงไหน
         ฉันตกลงจองคิวโฮสต์ที่ชื่อชิมาซากิ ฮารุกะ ซึ่งฉันไม่รู้รายละเอียดอะไรเกี่ยวกับเธอเลยสักนิดเดียว รู้สึกถึงความสะเพร่าของตัวเองขึ้นมาเต็มหัวใจ ทั้งที่ข้อมูลพวกนี้ก็มีอยู่บนกำแพงในร้านนั่นแหละ แต่ฉันแค่ตื่นเต้นเกินไป
         โยโกยามะ ยุย จะต้องผ่านความเหนื่อยยากของงานครั้งนี้ไปให้ได้

         …

         ฉันไม่คิดว่าผู้หญิงที่ฉันเคยพูดแหย่ไปเพราะความคึกคะนองจะทำอย่างที่ฉันบอก เธอซื่อแต่ใจกล้าพอจะยอมจ่ายเพื่อให้ได้พูดคุยกับฉันหรืออาจจะเป็นคนอื่นหากฉันไม่ใช่เบอร์หนึ่งของร้านนี้ หรือหากเธอเลือกเบอร์อื่น
         ฉันจำเธอได้ตั้งแต่วันแรกที่เดินเข้ามาอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก แค่มองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าไม่ใช่พวกที่จะมาเที่ยวบาร์โฮสต์ และนี่เป็นบาร์โฮสต์ที่ลูกค้าส่วนมากก็เป็นผู้ชาย
         เธออาจจะแอบตามแฟนหนุ่มมาก็ได้ ผู้หญิงเรียบร้อยสวมแว่นตากรอบสีเหลี่ยมชนิดหนา ผมยาวสีดำระดับบ่ามีลูกเล่นเล็กน้อยตรงปลายผมที่ปิดคอเสื้อสีขาวไว้บางส่วน ไม่รู้ว่าตั้งใจทำหรือเพราะไม่ได้หวีผมมากันแน่ เธอสวมเสื้อลายตารางหมากรุกสีกรมท่าสลับกับสีเขียวน้ำทะเลกับกระโปรงบาน ๆ สีดำไม่ตามแฟชั่น
         ฉันยังแอบส่ายหัวให้กับความเชยระดับนี้ แต่ก็แปลกที่ฉันลอบมองพฤติกรรมของเธอกับโฮสต์สาวน้องใหม่ โฮสต์คนที่ไม่เคยสนใจสิ่งอื่นใดนอกจากการทำอันดับไต่ขึ้นมาจากกลุ่มล่าง ๆ เธอต้องการอันดับที่สูงขึ้นเพื่อให้มีรายได้มากกว่าตอนนี้
         การจินตนาการเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงเชย ๆ บางคน สร้างความบันเทิงให้ฉันมากกว่าเรื่องตลกของนักธุรกิจรุ่นใหญ่วัย สี่สิบขาประจำของร้านที่ฉันกำลังให้บริการซะอีก ลูกค้าท่านนี้คงได้ใจว่าเรื่องที่เขาเล่าประกอบท่าทางนั้น ‘โดนใจ’ ฉันอย่างจัง ทั้งที่ฉันแทบไม่ได้สนใจเขาเลยด้วยซ้ำ แต่เพราะสไตล์การให้บริการของฉันค่อนข้างนิ่งและเล่นตัว เขาก็คงจะคิดเข้าข้างตัวเองเป็นธรรมดา
         ฉันอยากรู้ขึ้นมาตงิด ๆ ทำไมหรืออะไรคือสิ่งที่ดึงผู้หญิงคนนี้มาบาร์โฮสต์ โดยรอจนเธอใกล้จะหมดเวลากับโฮสต์สาวคนนั้นและแอบไปทำทีชวนพูดคุยที่ด้านนอก ฉันใส่เสื้อของร้านเพื่อไม่ให้เธอเห็นชุดที่ฉันใส่อยู่ ผู้หญิงคนนี้ซื่ออย่างที่คิดเอาไว้ไม่มีผิด เธอเล่าอย่างไม่กั๊กว่าเป็นนักข่าวกำลังจะมาข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจประเภทนี้ เธออยากเก็บข้อมูลให้ดีจึงอยากพูดคุยและเก็บข้อมูลโดยตรงกับคนที่ทำงาน
         ขณะที่เธอพล่ามยาวไม่หยุดอยู่อย่างมีความหวังเมื่อได้พูดคุยกับฉัน เธอก็ขอเบอร์ติดต่อฉันไว้เพราะอยากติดต่อขอสัมภาษณ์ฉันในส่วนของพนักงานตำแหน่งอื่น ๆ ของร้านที่ทำธุรกิจพวกนี้ ฉันเออออให้เบอร์ตัวเองไปโดยไม่ขัดข้อง ตลกดีนอกจากเชื่อคนง่ายแล้วก็ไม่ระวังตัวอะไรเลยสักอย่าง

         โยโกยามะ ยุย ก็ยังแต่งตัวเชย ๆ มาเหมือนเดิมในวันนี้ ฉันเดินเข้าไปหาที่โต๊ะช้า ๆ ขณะที่สาวแว่นกรอบสี่เหลี่ยมนั่งขยุกขยิกอยู่คนเดียวท่ามกลางสายตาสงสัยจากลูกค้าคนอื่น ก็แหงละผู้หญิงเรียบร้อยแบบนี้ เขาไม่ค่อยมาเที่ยวบาร์โฮสต์กันหรอก แถมยังขอใช้บริการจากเบอร์หนึ่งของร้านอีกด้วย การที่เธอตกเป็นเป้าสายตาจึงถือเป็นเรื่องปกติสำหรับฉัน
         “ขอโทษนะคะที่ให้รอนาน”
         “คุณพารุ” โยโกยามะตกตะลึงจนออกทางสีหน้า จังหวะที่หันมาพร้อมกับเรียกชื่อเล่น ซึ่งฉันให้เธอบันทึกลงโทรศัพท์ไว้ ตอนที่ให้เบอร์ไปวันนั้น
         “สั่งอะไรสักหน่อยมั้ยคะ”
         “ไม่ค่ะ ฉะ ฉันไม่ดื่ม” สาวแว่นออกอาการประหม่าจนอยากหัวเราะออกมาดัง ๆ ไม่รู้ว่าเพราะกลัวราคาเครื่องดื่มหรือเพราะสับสนงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูกเข้าอีกรอบ
         “แต่บังเอิญว่าฉันดื่ม คุณน่าจะสั่งเครื่องดื่มนะ” โยโกยามะคงคิดว่าควรทำอะไรยังไงดีหรืออาจจะกำลังเรียบเรียงอยู่ว่าต้องทำอะไรอย่างไหนก่อนหลังเวลาที่อยู่กับโฮสต์แบบนี้ แต่ถ้าฉันเป็นเธอฉันว่าฉันก็คงไม่รู้จะทำตัวยังไง เพราะคนไม่เคยมาเที่ยวสถานที่แบบนี้ก็ย่อมไม่รู้วิธีเป็นธรรมดา
         “ตกลงว่ายังไงดีคะ” ฉันแกล้งเร่งอย่างสุภาพเมื่อสังเกตว่าอีกคนกำลังทำหน้าเครียด และอาจจะทวีความเครียดมากขึ้นไปเรื่อย ๆ
         “คุณพารุอยากสั่งอะไรก็ตามใจเลยค่ะ เอ่อ…คือฉันไม่ดื่ม” โยโกยามะแทบไม่สบตากับฉันตอนที่พูด เธอคงรู้สึกสนิทกับแจกันดอกไม้ที่ใช้ประดับโต๊ะตรงหน้ามากกว่าถึงได้มองนิ่งไม่วางตา ฉันยิ้มรู้สึกสนุกที่ได้แกล้งเธอก็เลยสั่งเครื่องดื่มที่เบาที่สุดแต่ราคาไม่เบาตามมาให้เธอหนึ่งขวด ถึงแม้ว่าเครื่องดื่มที่ไม่ทำให้มึนเมาชนิดอื่นก็สามารถสั่งได้
         “คุณโยโกยามะยังต้องการจะสัมภาษณ์ฉันอยู่หรือเปล่าคะ” สาวแว่นเหลือบมองกันอย่างพิจารณาเมื่อฉันถามเรื่องที่เธอคงตั้งใจจะมาพูดด้วยในวันนี้
         “คุณพารุยินดีที่จะให้ฉันสัมภาษณ์เหรอคะ” น้ำเสียงคนถามดูไม่มั่นใจเท่าไรนัก เธออาจคิดว่าฉันไม่น่าให้ความร่วมมือ ฉันเองก็ไม่เข้าใจนะ ฉันไม่ควรให้ความร่วมมือ
         แต่อยู่ ๆ ก็เกิดใจดีขึ้นมา…
         “ฉันจะให้สัมภาษณ์ก็ได้ แต่คุณต้องซื้อเวลาฉันไป คุณรับได้กับเงื่อนไขข้อนี้หรือเปล่าคะ…นี่ทำไมถอนหายใจดังขนาดนั้น” โยโกยามะรีบขอโทษฉันใหญ่ เธอยังทำหน้าลำบากใจอยู่
         “จะมีทางเลือกอื่นสำหรับฉันมั้ย คุณพารุก็รู้ว่าฉันไม่ได้มีเงินมากมายขนาดที่จะซื้อเวลาให้คุณมากับฉันได้”
         “ฉันขอคิดดูก่อน ปกติแล้วฉันต้องคอยดูแลลูกค้าอยู่เสมอ ถ้าเกิดว่ามีใครมาดูแลเอาใจใส่ฉันบ้าง ฉันว่ามันก็เข้าท่าเหมือนกัน”
         แวบหนึ่งฉันเห็นความหวังปรากฏขึ้นภายใต้แว่นตากรอบสี่เหลี่ยมบนใบหน้าเนียนนั่น ถึงเธอจะดูจริงจังแต่ก็เป็นใบหน้าที่ดึงดูดกันอย่างประหลาด ฉันไม่เคยอยากแกล้งใครเท่านี้มาก่อน ฉันแทบไม่ยุ่งกับใครเลยในช่วงที่ผ่านมา ไม่เคยรู้สึกอยากเข้าไปวุ่นวายขนาดนี้
         “ให้ดูแลแบบไหนเหรอคะ” นั่นสิ ฉันอยากได้คนดูแลแบบไหนกันนะ ต้องใช้งานแค่ไหนถึงจะคุ้มกับสิ่งที่โยโกยามะต้องการสัมภาษณ์
         “จะลองดูมั้ยล่ะคะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าคุณจะสัมภาษณ์ฉันมากเท่าไร ไว้คิดอะไรออก จะบอกคุณละกัน อย่างน้อยนี่ก็ไม่เสียเงินเท่าซื้อเวลาฉัน อาจเป็นตัวเลือกให้คุณได้”
         ฉันยิ้มไม่หุบเมื่อโยโกยามะพยักหน้ารับข้อเสนอนั่น แบบนี้ฉันจะแกล้งอะไรก็ได้ที่อยากทำ เธอต้องทำให้ฉันหายเบื่อกับความน่าเบื่อที่ฉันรู้สึกอยู่ทุกวันนี้ได้แน่

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะยุยพารุเท่านั้น
[Short] – บันทึกรัก เหยี่ยวข่าว กับ สาวโฮสต์ (1) (YuiParu)??

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s