[Short] – บันทึกรัก เหยี่ยวข่าว กับ สาวโฮสต์ (3) (YuiParu)

Posted on Updated on

yuiparu


ไม่รู้ทำไมถึงมีภาพของโยโกยามะโผล่มาทำให้คิดถึงบ่อย ๆ
สุดท้ายชิมาซากิก็หาเรื่องให้ตัวเองได้อยู่กับนักข่าวสาวจนได้
ทุกอย่างเกือบดีแล้วเชียว จนกระทั่งเกิดเรื่องกับโยโกยามะขึ้นซะนี่ !


         บทที่ 3

         “โยโกยามะค่ะ”
         “รับสายช้าจัง”
         “ฉันกำลังทำงานเพลิน ๆ น่ะค่ะ เลยไม่ทันได้มองว่าใครโทรมา คุณมีอะไรด่วนหรือเปล่าคะ” ฉันเดินรับลมเย็น ๆ อยู่หน้าบ้านตัวเอง หลังกลับมาจากที่ทำงาน จู่ ๆ ก็กดโทรหานักข่าว แล้วฉันจะพูดเรื่องธุระอะไรได้ ฉันยังคิดไม่ออก แม้กระทั่งตอนที่เธอถามกลับมา
         “ฉันอยากไปหาอะไรดื่ม”
         “คุณก็รู้ว่าฉันไม่ดื่ม…”
         “ฉันรู้ว่าคุณไม่ดื่ม ถึงได้โทรมานี่ไง” เพิ่งคิดได้เมื่อกี้นี้เองว่าจะอ้างเรื่องอะไร
         “คุณจะให้ฉันช่วยอะไรคะ”
         “ฉันอยากเมา คุณช่วยพาฉันกลับบ้านหน่อย”

         โยโกยามะตามมาถึงที่ร้านไม่นาน หลังจากฉันเริ่มดื่มไปนิดหน่อย เธอเข้ามานั่งเก้ ๆ กัง ๆ ตรงข้ามกัน หลังจากเดินฝ่าคนจำนวนมากที่นั่งแน่นร้านในวันนี้
         “คนเยอะน่าดูเลยนะคะเนี่ย”
         “เขาทำอร่อย ราคาถูก พนักงานออฟฟิศชอบร้านนี้กันมาก”
         “แต่คุณไม่ใช่พนักงานออฟฟิศ ทำไมถึงมาเจอร้านนี้ได้คะ”
         ฉันรีบยกเบียร์ขึ้นดื่มก่อนชวนให้โยโกยามะสั่งของที่อยากกิน เพราะไม่ค่อยเข้าใจประโยคเมื่อกี้เท่าไร และไม่รู้ว่าควรจะตอบอะไรกับความพยายามในคำพูดนั้น โยโกยามะหัวเราะแห้ง ๆ เธอว่าจะลองพยายามเล่นมุก เผื่อช่วยให้หายเครียดได้ แต่เธอไม่ใช่พวกที่เก่งด้านการสร้างความสนุกสนาน มันจึงลงเอยแบบแป้ก ๆ ฉันคิดว่าเธอเดาได้จากสีหน้าของฉันเองเรื่องมุกไม่ผ่าน
         “ทำไมนักข่าวอย่างคุณ ถึงคิดว่าฉันกำลังเครียด คนที่เป็นนักข่าวเขาต้องสังเกตคนอื่นบ่อย ๆ เหรอคะ”
         “ไม่ใช่ว่าเพราะฉันเป็นนักข่าว มันก็แค่ฉันรู้สึกแปลก ๆ ฉันเห็นคุณอยากเมา จะอธิบายยังไงดี คือจู่ ๆ คุณก็…โทรมาหาฉัน บอกว่าอยากเมา ฉันเลยคิดว่าคุณอาจจะกำลังเครียดหรืออะไรสักอย่าง” ฉันระเบิดหัวเราะ อันนี้ตลกกว่าที่โยโกยามะพยายามจะเล่นมุกซะอีก
         “การดื่มไม่จำเป็นว่าต้องเครียดหรอก คุณเห็นรอบ ๆ ตัวพวกเรามั้ย พวกเขามาสนุกสนานกัน ส่วนมาก ต่อให้บางคนมีความเครียดสะสมเต็มหัวไปหมดก็ตาม”

         โยโกยามะสั่งเครื่องดื่มที่ไม่ใช่แอลกอฮอล์มาหนึ่งอย่าง จากนั้นก็หยิบอาหารว่างบนโต๊ะที่ฉันไม่ได้กิน ท่าทางเธอพอใจกับอาหารแค่นั้น
         “มื้อนี้ฉันจ่ายนะ จะไม่กินอะไรจริง ๆ น่ะเหรอ”
         “ปกติฉันไม่ค่อยได้กินอะไรตอนมืด ๆ น่ะค่ะ ส่วนใหญ่จะนั่งทำงานอยู่”
         “อ๋อ แสดงว่าฉันลากคุณออกมาจากงาน”
         “คุณก็เป็นงานของฉันนะคะ ฉันเต็มใจมา” เธอปฏิเสธหน้าตาจริงจัง ผู้หญิงจริงจังที่กำลังโดนฉันแกล้งอยู่ แต่ฉันก็อยากจะขอบคุณเธอเหมือนกันนะ
         “คุณจะว่าอะไรมั้ยครับ ถ้าผมอยากเลี้ยงเบียร์คุณ” ฉันมองผู้ชายหน้าตาดี ท่าทางมีระดับมากกว่าพนักงานบริษัททั่วไปเป็นอย่างน้อย ที่เข้ามาทักทาย ระหว่างที่ฉันกำลังจะคุยกับโยโกยามะ ฉันรู้อย่างหนึ่งก็คือเขาไม่ได้เป็นลูกค้าของฉัน นอกนั้นไม่มีข้อมูลอะไรเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้เลย
         “ขอบคุณค่ะ แต่ฉันว่าฉันเมาพอแล้ว คุณคงต้องกินเองแล้วแก้วนั้น” เทคนิคการรุกใช้ได้ ฉันโดนลูกค้ารุกแบบนี้แบบอื่น ๆ แทบจะทุกรูปแบบเท่าที่พวกเขาจะคิดหาทางได้จนชิน ถ้าไม่มีสไตล์หรือมีเสน่ห์พอจะทำให้ฉันสนใจได้ ต่อให้ลงทุนวางแผนใหญ่โตก็เปล่าประโยชน์ เขาวางแก้วเบียร์ช้า ๆ ตอนทิ้งตัวนั่ง
         “แก้วนั้นถ้าไม่รังเกียจ ฉันจะรับผิดชอบแทนเธอเองค่ะ เธอเมาแล้วหวังว่าคุณจะเข้าใจนะคะ” โยโกยามะลุกพรวดทันควัน จากนั้นเดินมายืนข้าง ๆ ผู้ชายที่นั่งอึ้งอยู่ข้างฉัน เธอถามเขาว่านั่งตรงไหนและทำท่าจะไปส่งที่โต๊ะหน้าตาเฉย
         ฉันไม่รู้ว่าเธอตั้งใจจะไล่เขาหรือเปล่า แต่เพราะเป็นเธออีกนั่นแหละฉันยังคิดว่าเธอคงอยากตอบแทนค่าเบียร์แก้วนั้น คนอย่างโยโกยามะไม่ทันคิดหรอกว่าที่ทำแบบนี้เป็นการไล่โต้ง ๆ แบบสุภาพ ฉันนั่งขำตั้งนานหลังจากที่นักข่าวสาวเดินออกไปส่งชายหนุ่มคนนั้น เขาคงต้องจำวันนี้ไปอีกนาน อีกอย่างเขาคงอยากจะกลับบ้านเพื่อไปพักผ่อนที่ต้องมาเจอผู้หญิงแปลก ๆ แบบเธอ
         เสียงกระแอมในคอส่งสัญญาณบอกฉันว่าเธอกลับมาที่โต๊ะ โยโกยามะเปลี่ยนมานั่งข้างฉันแทนและตั้งอกตั้งใจมองแก้วเบียร์ที่อยู่ตรงหน้าอยู่นาน
         “ฉันต้องกินไอ้นี่จริง ๆ เหรอคะคุณพารุ” ฉันแทบสำลักเบียร์อึกสุดท้ายของแก้วที่เพิ่งกลืนลงคอไป โยโกยามะถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอทำท่าจับ ๆ ปล่อย ๆ แก้วเบียร์ของผู้ชายคนนั้นอยู่หลายครั้ง
         “ไม่มีคนเห็นหรอก ไม่ต้องกินก็ได้ คุณพูดว่าจะกินทำไม อะไรทำให้พูดแบบนั้นล่ะ”
         “ไม่ได้หรอกค่ะ ฉันพูดออกไปแบบนั้นแล้ว” โยโกยามะทำหน้าเหยเกเมื่อเธอกลืนเบียร์ลงไปเพียงแค่นิดเดียว
         “ที่ฉันพูดไปแบบนั้น เพราะฉันเห็นคุณบอกเขาว่าคุณเมา ฉันเลยอยากช่วย” เหตุผลเธอน่าชื่นชมดี อยากช่วยทั้งที่ตัวเองก็ไม่ดื่ม เธอหันมาเห็นว่าฉันเงียบไปจึงถามว่าเป็นอะไร
         “ขอบคุณ คุณเป็นเพื่อนนั่งดื่มที่ดีมาก ว่าแต่ทำไมมานั่งข้างฉัน จะช่วยกันหนุ่มคนอื่นให้ฉันอย่างนั้นเหรอ”
         “ใช่ค่ะ เกิดมีคนเอาเบียร์มาให้คุณอีก ฉันไม่อยากกินเป็นแก้วที่สองนะคะ แก้วเดียวก็จะแย่แล้วจริง ๆ นะ” เป็นอีกครั้งที่โยโกยามะพยายามยกเบียร์ดื่ม ปริมาณการยุบของของเหลวในแก้วนั่นช้าพอ ๆ กับทากเดิน ฉันพยายามเอาใจช่วยให้เธอกินมันจนหมด จะได้ไม่รู้สึกว่าต้องผิดคำพูด

         ฉันนั่งรถกลับบ้านพร้อมโยโกยามะที่ท่าทางอาการไม่ดี จากคนที่ควรพาคนเมาแบบฉันกลับบ้าน กลายเป็นฉันต้องพาเธอกลับแทนทั้งที่ยังไม่ค่อยเมาอย่างที่ตั้งใจ เธอนั่งหลับตามาตลอดทางบ่นว่าปวดหัว เวียนหัว ตอนที่ถามว่าจะให้ไปส่งมั้ย ก็ไม่ยอมตอบ สุดท้ายก็ต้องเป็นบ้านฉัน
         ฉันค่อย ๆ พยุงเธอเข้ามาในบ้าน โยโกยามะรัดคอฉัน จนหายใจติดขัด คงไม่ได้กำลังแกล้งเอาคืนฉันอยู่หรอกนะ เธอดูหมดเรี่ยวแรงมากแต่ก็ยังพอเดินไหว ฉันทิ้งเธอไว้บนเตียงหลังจากลากกันมาจนถึงห้องนอนในที่สุด คนไม่เคยกินเจอเข้าไปแก้วเดียวถึงกับหมดสภาพ
         ฉันที่ยังไม่ได้คิดจะนอน แต่กลับโดนรั้งโดยคนที่ฉันเข้าใจว่าน่าจะล้มตึงไปกับเตียงคนแรก คนที่ท่าทางเมามากตอนออกมาจากร้าน โยโกยามะทำให้ฉันกลิ้งนอนไปบนเตียงตัวเอง เธอขึ้นคร่อมฉันไว้
         ต้องไม่ใช่แบบนี้…
         คนเมาหมดสภาพอย่างเธอจะมาทำอะไรฉันได้ ถึงฉันจะเมาด้วยก็เถอะ แต่จากที่ตอนแรกใช้มือป่ายปัดป้องกันมือของนักข่าวบนตัว ซึ่งพยายามจะช่วยฉันถอดเสื้อโดยไม่จำเป็น ฉันกลับยอมให้เธอดุนลิ้นเข้ามาอย่างง่ายดาย อีกทั้งยังปล่อยให้โดนดูดริมฝีปาก และฉันใจเต้นแรงโดยไม่จำเป็นไปกับฝ่ายนั้นด้วย
         โยโกยามะขบเม้มริมฝีปากฉันแรงมาก ร่างกายฉันยินยอมกับทุก ๆ อย่าง แม้แต่การโดนไซ้ซอกคออย่างบ้าคลั่ง ลงมายังเนินอก ฉันก็ไม่ขัดขืน จริง ๆ ฉันไม่อยากขัดขืน
         แต่ฉันต้องขัดขืน…
         ฉันรวบรวมกำลังเฮือกใหญ่ผลักคนบนตัวที่กำลังง่วนอยู่กับการปลดกระดุมกางเกงขาสั้นของฉันออกไปจากตัว ฉันเห็นโยโกยามะตัวแดง คอแดง กระสับกระส่ายหายใจถี่ เธอพยายามจะคว้าฉันให้ได้ ฉันสะบัดมือเธอออกและลากไปห้องน้ำจนได้ ขอโทษนะที่ให้ทำอย่างที่อยากทำไม่ได้
         โยโกยามะโวยวายลั่นสู้กับเสียงน้ำจากฝักบัวในมือฉันที่กระทบกับพื้นห้องน้ำ เธอเปียกชุ่มไปทั้งที่ยังสวมเสื้อผ้า ครบทุกชิ้น รวมทั้งฉันก็โดนน้ำที่กระเซ็นจากฝักบัวไปด้วย นักข่าวสาวไม่ยอมอยู่เฉย ๆ ให้ฉันดับร้อนได้โดยง่าย
         ไม่นานหลังโยโกยามะดิ้นรนต่อสู้ไม่อยากโดนน้ำ เธอเริ่มถอดเสื้อผ้าตัวเองออกและลงไปนั่งพิงกำแพงอย่างหมดแรง ก่อนจะอาเจียนอยู่สองรอบ เธอแทบจะนอนกับพื้นห้องน้ำตอนที่ฉันผละออกไปหาผ้าเช็ดตัว
         ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าให้คนที่ยังทำตาเยิ้มใส่ฉันไม่หยุด ถึงจะหมดแรงไปนานแล้วก็ตาม ฉันพยายามไม่มองนัยน์ตานั้น ตอนนี้เข้าใจแล้วว่าผู้ชาย ‘หน้าตาดี’ บางคนไม่ได้แค่หวังเลี้ยงเบียร์ฉันอย่างเดียว
         เบียร์นั่นน่าจะมีบางอย่างเป็นของแถมให้ด้วย และของแถมที่ว่านั่นก็ปลุกอีกด้านของใครบางคนขึ้นมา ซ้ำยังทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองหวั่นไหวแค่ไหน กับด้านที่ฉันคาดไม่ถึงแบบสุดขั้วของโยโกยามะ คนที่พยายามจะช่วยกินเบียร์นั่นให้
         โยโกยามะหลับปุ๋ยตอนที่ฉันไปทำความสะอาดห้องน้ำของตัวเอง ทั้งที่ควรจะง่วงแต่ฉันกลับตาสว่าง ที่จริงก็พอจะรู้สาเหตุ ฉันยังร้อนผ่าว ๆ อยู่เลยที่นึกถึงจูบเมื่อตอนนั้น…ฉันเกือบจะ
         ช่างเหอะฉันยังเก็บลิ้นตัวเองไว้ได้ทันและไม่ได้จูบโยโกยามะสักหน่อย ฉันทำเรื่องถูกต้องแล้ว ทำไมต้องมากังวลในเวลาที่ควรจะนอนด้วย

         “จำอะไรได้มั่งมั้ย” ฉันบิดขี้เกียจเพื่อให้หายง่วง หลังสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของคนที่นอนข้าง ๆ จำไม่ได้ว่าตัวเองเหลอหลับไปตอนไหน และตอนนี้ก็รู้สึกว่าเช้าเร็วเกินไป รู้สึกว่ายังนอนไม่พอ
         ฉันลุกและขยับตัวมานั่งดูอาการเธอ เผื่อว่าอีกคนอยากจะได้อะไร ผู้หญิงในชุดนอนของฉันส่ายหัว เธอเอามือกุมหัวไว้ท่าทางจะยังไม่ดีขึ้นเท่าไร
         “ไม่มีอะไรอยู่ในหัวเลยค่ะ ไม่เคยว่างเปล่าเท่านี้มาก่อนในชีวิต”
         “ดีแล้วที่คุณจำไม่ได้”
         “ทะ ทำไมเหรอคะ”
         “คุณจูบฉันและอื่น ๆ” ฉันกลั้นขำเมื่อโยโกยามะเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ เธอคงลืมไปซะสนิทว่าปวดหัว
         “คุณว่าฉันควรจะรู้มั้ยคะ อื่น ๆ นั่นมีอะไรบ้าง” โยโกยามะถามเหมือนไม่ค่อยมั่นใจเท่าไรว่าเธอควรรู้เรื่องนี้มั้ย และเลือกที่จะเปิดโอกาสให้ฉันตัดสินใจ
         ฉันขยับตัวเข้าไปใกล้ ๆ คนที่กำลังนอนอยู่ พร้อมกับเอื้อมมือไปจับมือโยโกยามะมาสอดเอาไว้ตรงบริเวณหน้าท้องของตัวเอง ฉันเห็นโยโกยามะจ้องหน้านิ่งโดยไม่ขัดขืน ตอนที่บังคับมือเธอลากไปเกือบถึงหน้าอกของตัวเอง ดูไม่ออกว่าตกใจหรือปวดหัวหรือสงสัย อ้อแต่อย่างน้อยตอนนี้เธอมีสติดีเพราะไม่ได้ทำตาฉ่ำใส่ฉันแบบเมื่อคืน
         ฉันปล่อยมืออีกฝ่ายแล้ว แต่ความร้อนจากมือนั่นยังคงเคลื่อนไหวส่งความร้อนไปตามร่างกายฉันใต้ชุดนอนขณะที่ก้มลงไปจูบเธอ ทั้งที่จริงไม่ได้คิดจะทำ จนกระทั่งได้มองหน้าโยโกยามะใกล้ ๆ
         เอาเถอะฉันบอกตัวเอง มันไม่เสียหายอะไร ถือซะว่าเป็นการจำลองเหตุการณ์โดยสังเขปให้โยโกยามะเข้าใจง่ายขึ้น จะกลัวอะไร ฉันไม่ได้ทำอะไรดิบ ๆ ถึงครึ่งหนึ่งเหมือนอย่างที่เธอทำเมื่อคืนด้วยซ้ำ
         ต่างคนต่างแยกออกจากกันโดยอัตโนมัติ เมื่อการจูบเริ่มจะทวีความเข้มข้นเกินกว่าคำว่าจำลองเหตุการณ์โดยสังเขปอย่างที่ฉันบอกตัวเองไว้ แต่ฉันไม่ได้เริ่มดันลิ้นเข้ามาก่อน เมื่อคืนก็ด้วย
         เช้านี้ฉันเผลอส่งลิ้นไปหาเธอ ซึ่งต่างจากเมื่อคืนที่หักห้ามใจไว้ทันเวลา ไม่เป็นไรพารุ อย่าไปคิดมาก การกระแอมเมื่อรู้สึกเขินช่วยฉันได้นิดหน่อย น่าสงสารโยโกยามะที่เหมือนจะโดนอะไรสะกดให้นิ่งไปทั้งแบบนั้น
         “เมื่อคืนฉันก็เป็นแบบนี้เหรอคะ ฉันเมามาก ฉันขอโทษที่ทำแบบนั้น ฉันไม่รู้สึกตัวเลยค่ะ ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ จนทำอะไรที่ไม่สมควรอย่างมากกับคุณ ฉันคงทำให้คุณรู้สึกแย่ ไหนจะต้องดูแลฉันอีก…”
         “เดี๋ยวก่อน ก่อนที่คุณจะขอโทษฉัน คุณยังจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุณทำอะไรไปบ้าง ทำไมถึงขอโทษ มันไม่ใช่แค่ว่าคุณเมา” ฉันหันไปมองอีกคนนึกอยากตำหนิ เธอเป็นประเภทใครทำอะไรฉันรับผิดไว้เองคนเดียวหรือยังไง เห็นแล้วหงุดหงิด
         “ยังไงฉันก็ต้องขอโทษ หรือว่าคุณชอบเหรอคะที่ฉันทำแบบนั้น” ฉันรู้สึกชอบที่ได้ทำแบบนั้น ถึงมันจะไม่สมควรก็เถอะ โยโกยามะยังคงมองฉันไม่วางตา ทั้งสงสัยทั้งสับสน
         “ถ้าฉันชอบแล้วจะทำไม ฉันไม่จำเป็นต้องเกลียดนี่ เกลียดแล้วได้เงินเหรอ ถ้าแบบนั้นฉันจะเกลียดก็ได้นะ”
         “จริงของคุณ ฉันเอ่อ…ก็ชอบนะคะ” บางทีโยโกยามะก็พูดตรงจนฉันตั้งตัวไม่ติด
         “เอาเป็นว่าเรื่องนั้นช่างมันไปก่อน ฉันอยากให้คุณรู้ไว้อย่างหนึ่ง คุณเป็นคนที่ฉันต้องขอบคุณ ที่คุณไปเป็นเพื่อนเมื่อคืน เรื่องบ้า ๆ ที่เกิดขึ้นจากเบียร์แก้วนั้น ถ้าฉันไปร้านนั่นคนเดียว ฉันอาจไม่ได้กลับมาที่ห้องตัวเอง เผลอ ๆ ตื่นมาอาจนอนอยู่กับผู้ชายที่ไม่รู้จัก”
         “แต่เมื่อคืนคุณต่างหากที่พาฉันกลับมา เพราะฉันก็จำอะไรไม่ได้ตั้งแต่นั่งรถแล้วนะคะ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณ”
         “นี่คุณ ไม่คิดเอะใจเลยเหรอว่าเบียร์แก้วนั้นมีอะไร”
         “ไม่ทราบเลยค่ะ”
         “ไม่คิดเลยเหรอว่าเขาจะใส่ยาในเบียร์” ฉันพูดหยั่งเชิงชี้ทางและโยโกยามะเริ่มตามเรื่องราวทัน
         “ปกติคนที่โดนยาเป็นแบบนี้เหรอคะ หมายถึงว่า…ทำแบบนั้น” ฉันส่ายหัว ฉันไม่เคยใช้ และฉันไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ ถึงจะพอได้ยินมาบ้าง แต่เมื่อวานเป็นครั้งแรกที่เจอกับตัว
         “เท่าที่ฉันรู้ คนที่เมามาก ๆ ไม่ค่อยมีใครเขาทำเรื่องอย่างอื่นนอกจากนอนเป็นตายหรอก ยกเว้นจะเมากำลังได้ที่ มันช่วยให้ลดความประหม่าและรู้สึกกล้ามากขึ้น ส่วนเรื่องยา ฉันเข้าใจว่ามีหลายประเภท ที่นิยม ๆ กันก็อาจจะเป็นตัวที่คุณโดน ทำให้คนที่กินมีความต้องการน่ะ”
         “นั่นคือสาเหตุที่ทำให้ฉันทำเรื่องไม่ดีกับคุณใช่มั้ยคะ”
         “ไม่ใช่ว่าทำเรื่องไม่ดี คุณแค่ทำเรื่องที่คุณไม่รู้ตัวดีกว่า”
         “แต่เมื่อกี้ ฉันรู้สึกเหมือนเลือดจะสูบฉีดไปทั่วทั้งตัวเลย อันนี้เป็นเรื่องปกติหรือเปล่าคะ” ฉันอยากถามเธอเหลือเกินว่าเธอจะอดทนไม่ตื่นเต้น หัวใจเต้นแรง ได้เหรอ ที่ทำแบบนั้นกับคนอื่น ยกเว้นว่าจะไม่ชอบขี้หน้ากันจริง ๆ
         “แล้วทำไมมันจะไม่ปกติ มันก็เป็นปฏิกิริยาของร่างกาย ต่างคนต่างก็อาจไม่ได้รู้สึกอะไรอยู่แล้ว”
         “แต่เมื่อกี้ฉันรู้สึกนะคะ มือมันก็ไปของมันเองด้วย…”
         “คุณรู้สึกแบบไหนเหรอ” ฉันตะล่อมถามด้วยความสงสัย เมื่อคืนที่เธอทำอะไรแบบนั้นเพราะโดนยาฉันเข้าใจ แต่เมื่อกี้ไม่น่าจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาตัวไหน
         “รู้สึกว่าฉันไม่ควรทำแต่มันกลับหยุดไม่ได้ อันนี้ก็คงเป็นปกติสินะคะ” ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองยังปกติหรือเปล่าที่เริ่มเขินซะเอง กับแค่คำพูดของผู้หญิงไม่รู้ประสีประสา โยโกยามะพูดซื่อ ๆ ของเธอต่อไป
         “ฉันว่าคุณนอนพักเถอะ”
         “ได้ค่ะ เดี๋ยวฉันรีบกลับบ้าน จะได้ไม่รบกวนคุณ” ฉันต้องรีบไปยันไหล่ของโยโกยามะไว้ เมื่อเธอพยายามฝืนลุก
         “คุณเห็นฉันเป็นคนยังไง ฉันหมายถึงให้คุณนอนอยู่ที่เตียงนี่แหละ เดี๋ยวฉันจะออกไปหาอะไรกิน จะเอาอะไรหรือเปล่า เดี๋ยวซื้อมาฝาก” โยโกยามะส่ายหัว เธอว่าขอแค่นอนพักผ่อนเงียบ ๆ

         ความรู้สึกที่หยุดไม่ได้ เมื่อความต้องการของหัวใจมีอำนาจมากกว่าสมอง…
         ไม่ใช่แค่โยโกยามะหรอกที่หยุดตัวเองไม่ได้ ฉันเองก็รู้สึกเหมือนกัน…
         ฉันไม่ได้อยากหยุด ฉันอยากให้มันเกิดขึ้น…

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะยุยพารุเท่านั้น
[Short] – บันทึกรัก เหยี่ยวข่าว กับ สาวโฮสต์ (3) (YuiParu)??

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s