[Short] – บันทึกรัก เหยี่ยวข่าว กับ สาวโฮสต์ (4) (YuiParu)

Posted on Updated on

yuiparu


เพราะไปจูบกับชิมาซากิจนสติเตลิด โยโกยามะก็เริ่มฟุ้งซ่าน
เธอไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกยังไงกับเรื่องแปลกใหม่ในชีวิตนี้
ริมฝีปากของใครคนนั้นยังคงตราตรึง


         บทที่ 4

         บันทึกของโยโกยามะ 7
         ริมฝีปากนุ่ม ยังฝังอยู่ในหัวของฉันตั้งแต่วันที่ได้สัมผัส ฉันยังคิดถึงลมหายใจของคุณพารุในตอนนั้น ฉันรู้สึกสูญเสียการควบคุม ไม่เป็นตัวของตัวเอง เลือดที่ไหลเวียน สูบฉีดไปทั่วร่างกายยิ่งทำให้สับสนและว้าวุ่น ความไม่ปกติที่ทำให้ฉันควบคุมความรู้สึกอย่างยากลำบาก ไม่มีเหตุผลมากพอที่จะมาต่อสู้กับสิ่งกระตุ้นในตอนนั้น ฉันทำเรื่องที่ไม่เหมาะสมกับคุณพารุเข้าจนได้ ถึงมันจะเป็นแค่จูบก็ตาม
         ความต้องการ สัญชาตญาณ สมอง ทุกสิ่งทุกอย่างที่กระตุ้นให้ฉันทำพฤติกรรมที่ไม่เคยแม้แต่จะคิดทำมาก่อนในชีวิต แล้วนี่เกิดอะไรขึ้น กับคนแปลกหน้า โฮสต์ที่ฉันต้องทำงานด้วยอย่างเธอคนนั้น
         ฉันจำเรื่องราวตอนที่โดนยาไม่ได้ แต่ฉันจำตอนที่อยู่บนเตียงเมื่อเช้าวันนั้นได้เป็นอย่างดี เมื่อคุณพารุเอามือฉันไปสอดไว้ใต้เสื้อของเธอ ฉันไม่ควรจะรู้สึกอะไร แต่มันก็ไม่เป็นอย่างนั้น เพราะฉันทั้งร้อนวูบวาบ หวั่นไหว ตื่นเต้น ความปวดมวนท้องมันประเดประดังเข้ามา เป็นแรงขับให้มือฉันขยับไปตามผิวเนียนนุ่มใต้เสื้อของคุณพารุ
         ฉันคิดว่าโฮสต์สาวคงอยากแกล้งคนแบบฉัน คนที่ไม่ทันโลกแบบฉัน คุณพารุคงรู้วิธีการเอาอกเอาใจคนอยู่แล้ว ฉันคงโดนเธอต้มเป็นแน่ แต่การที่ก้มเข้ามามากจนเกินไป จนฉันได้เห็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา นั่นทำให้อีกสิ่งหนึ่งเกิดขึ้น มันควรจบแค่จูบ แต่ฉันดันทำเรื่องน่าอาย ที่ส่งลิ้นเข้าไปหาเธอ และเธอก็เล่นตามที่ส่งลิ้นกลับมา
         ทุกอย่างดูจะเป็นอย่างที่เธอต้องการ
         เธออาจจะเห็นฉันเป็นของเล่นหรือเปล่า
         บางทีฉันอาจจะเต็มใจที่จะเป็นอย่างนั้น…

         ฉันคิดว่าควรงดการเขียนบันทึกลงบ้างจะได้ไม่ต้องคิดมากเรื่องที่เกิดขึ้น แต่ก็อดไม่ได้ ฉันหาเวลาว่างไปเจอเพื่อนมา ตอนนี้ ยามาโมโตะ ซายากะ เพิ่งทำงานใหม่ได้ไม่นาน แต่ก็สบายดี เจ้านายเป็นผู้หญิง อย่างน้อยก็คงไม่เจอเรื่องอย่างที่ทำงานเก่า ฉันได้ปรึกษากับเพื่อนพร้อมเล่าเรื่องราวคร่าว ๆ ให้ฟังกับสิ่งที่เกิดระหว่างฉันกับโฮสต์ที่ฉันต้องทำงานด้วย ซายากะแซวยับเรื่องที่ฉันมือไวใจกล้า เธอว่าคบกันมาตั้งนานไม่คิดว่าจะเป็นคนแบบนี้ ฉันจำสีหน้าเป็นห่วงของเพื่อนได้ เมื่อเธอเตือนฉันให้ระวัง ก่อนทิ้งท้ายว่ามีบางอย่างแปลก ๆ เกี่ยวกับโฮสต์คนนั้น และซายากะก็ยิ้ม พอฉันถามว่าทำไม เธอบอกว่า ฉันจะเข้าใจมันได้เองไม่ว่าจะเรื่องไหน
         นั่นละปัญหา…ฉันจะเข้าใจได้เมื่อไร

         บันทึกของโยโกยามะ 8
         เพื่อกันไม่ให้ตัวเองต้องจมอยู่กับความกังวลในใจมากจนเกินไป ฉันต้องหางานทำให้มากขึ้น อย่างน้อยควรมีแหล่งข้อมูลจากที่อื่นเพิ่มขึ้นบ้าง ถึงในส่วนที่ได้จากคุณพารุก็เยอะแล้ว
         ฉันลองไปเดินสำรวจ เผื่อว่าจะเจอใครที่อาจยอมให้ข้อมูล ถึงจะรู้ดีว่าอาจคว้าน้ำเหลวมากกว่าความสำเร็จ แต่ก็ไม่ยอมแพ้ นั่นเป็นเหตุให้ฉันได้พบกับใครบางคนที่คาดไม่ถึงจริง ๆ
         คาวาเอย์ รินะ เลิกเก๊กสวยแทบจะทันทีเมื่อฉันทักทายในตอนนั้น ไม่อยากเชื่อว่าคาวาเอย์จะมาเป็นโฮสต์ แต่รุ่นน้องร่วมชมรมสมัยเรียนมหาวิทยาลัยสวยเปล่งประกายมากกว่าแต่ก่อน ถึงจะติ๊งต๊องเท่าเดิมตอนที่คุยกัน
         คาวาเอย์เข้ามาทักทายฉัน เธอก็คงไม่นึกว่าจะเจอฉันด้วย ฉันแนะนำตัวคร่าว ๆ ว่าฉันเป็นนักข่าวกำลังจะหาข่าวเกี่ยวกับงานที่คาวาเอย์ทำ รุ่นน้องก็ตอบตกลงช่วยเหลือทันที แต่ขอติดต่อกันวันหลัง เพราะเธอต้องทำงานคงจะไม่ว่างไปถึงช่วงดึก ฉันดีใจมากที่จะได้มีอะไรให้ทำ
         แปลกที่ฉันไม่เจอคาวาเอย์ก่อนตั้งแต่แรก ถ้าฉันเจอรุ่นน้องก่อน ฉันคงไม่ต้องวุ่นวายกับตัวเองมากเท่าวันนี้

         บันทึกของโยโกยามะ 9
         คาวาเอย์ติดต่อกลับมาแล้วแถมยังมีข่าวดีมาเพิ่มให้ฉันอีกด้วย เธอมีเพื่อนเป็นโฮสต์ผู้ชาย ซึ่งเขาเองก็เต็มใจให้ความช่วยเหลือ ถ้าเกิดว่าฉันต้องการข้อมูล ฉันตกลงกับรุ่นน้องทันที

         บันทึกของโยโกยามะ 10
         ความดีใจพุ่งถึงขีดสุด เมื่อฉันกลับมาบ้านพร้อมด้วยข้อมูลจากโฮสต์ที่เป็นผู้ชายเพื่อนของคาวาเอย์ แต่ฉันนึกสงสัยตงิด ๆ ว่าคงไม่ได้เป็นแค่เพื่อน ระหว่างสัมภาษณ์ ฉันรู้สึกได้ถึงบางอย่างอยู่เหมือนกัน เป็นอะไรที่น่าจะมากกว่าเพื่อนเฉย ๆ ไม่รู้ทำไมอธิบายไม่ถูกฉันไม่ถนัดเรื่องพวกนี้ แต่เห็นคาวาเอย์ยิ้มแย้มมีความสุข ฉันก็รู้สึกดีไปด้วย
         วันนี้เองก็ถือว่าได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างจากเพื่อนของคาวาเอย์ โฮสต์หนุ่มเล่าให้ฟังถึงวิธีการเอาอกเอาใจผู้หญิง เช่นว่าผู้หญิงอาจเปลี่ยนไปเมื่อรู้สึกดีกับโฮสต์ที่มาบริการ แต่ขอบเขตที่โฮสต์เหล่านั้นต้องจัดการให้ได้ก็คือ อย่าทำให้เกิดความลุ่มหลงจนเกินไปจนเกิดเป็นความรัก ถึงมันจะเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ง่ายก็ตาม ลูกค้าสาวหลายคนมาต่างมีเหตุผลเฉพาะตัวแตกต่างกันออกไป แต่โดยส่วนมากแล้วเกิดเพราะความเหงา
         และสิ่งสำคัญที่ลูกค้าเหล่านั้นต้องการก็คือการพูดคุย…
         ฉันนึกถึงคุณพารุขึ้นมาทันที ที่เธอบอกว่า ลูกค้าผู้ชายที่เข้ามาใช้บริการก็เพราะอยากมีคนพูดคุย ฉันลองคิดเล่น ๆ ถ้าหากลูกค้าเหล่านั้นได้เจอใครสักคนที่เขาจะสามารถพูดคุยด้วยได้ ใครที่ไม่ใช่โฮสต์ ใครที่เขาสามารถคุยด้วยได้ตลอดไป โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย คงจะดีไม่ใช่น้อย
         แต่อย่างว่าถ้าคนแบบนั้นหาเจอได้ง่าย ๆ โฮสต์คงตกงานกันหมด ขนาดฉันกว่าจะเจอคนที่ยอมให้สัมภาษณ์ยังลำบากเลย ขนาดแค่เรื่องงาน นับอะไรกับเรื่องที่ฉันคิด เรื่องให้คนที่ต่างมีความเหงาได้มาเจอกันนั่น ดีแค่ไหนที่ได้เจอคนอย่างคุณพารุ ถึงจะรู้สึกว่าเธออยากแกล้ง
         จริง ๆ มันก็เป็นเรื่องดีที่ได้เจอกับโฮสต์อย่างเธอ ดีมากสำหรับฉัน…

         บันทึกของโยโกยามะ 11
         วันนี้คาวาเอย์โทรมาเล่าให้ฟังด้วยความร่าเริงเรื่องเกี่ยวกับผู้หญิงคนหนึ่ง ที่มาถามถึงเธอที่ทำงาน รุ่นน้องเสริมให้ฟังว่าที่ร้านตื่นเต้นกันใหญ่เพราะไม่น่าจะมีคนสวย ๆ แบบนี้มาคุยกับเธอ คาวาเอย์นึกถึงฉันขึ้นมาเพราะผู้หญิงคนนั้นถามเกี่ยวกับเรื่องนักข่าว รุ่นน้องตั้งข้อสังเกตว่าเธออาจเป็นนักข่าวคู่แข่งของฉันก็ได้
         ฉันไม่คิดว่าเรื่องแค่นี้จะต้องมาแย่งกันทำข่าว อีกอย่างสำนักพิมพ์ที่ฉันทำงานไม่ได้ใหญ่โตระดับพันล้าน ยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ ฉันเลยถามว่าท่าทางของผู้หญิงที่มาถามมีอะไรเด่น ๆ บ้าง รุ่นน้องก็บอกว่าเป็นคนนิ่ง ๆ ทำหน้าไร้อารมณ์ แต่เป็นหน้าไร้อารมณ์ที่สวยที่สุดเท่าที่เคยเจอมา

         …

         ฉันยิ้มพลางกล่าวลาเพื่อส่งลูกค้าคนสุดท้ายของวันนี้ วงจรชีวิตแบบเดิม ๆ ทำงาน กลับมาบ้าน พักผ่อน นอนหลับ แต่มันเริ่มไม่ปกติมาตั้งแต่ที่ฉันได้เจอกับผู้หญิงบางคน คนที่ซื่อชนิดหาตัวจับยาก นี่เป็นเพราะเราได้จูบกันด้วยหรือเปล่า ฉันถึงได้นึกถึงเธอตอนที่ไม่เจอกันเลยในช่วงนี้
         ฉันไม่ติดต่อไปหาโยโกยามะเอง ทั้งที่ควรเรียกใช้งานให้มาก ๆ ตอนหลังบังเอิญได้เห็นว่าเธอกำลังยุ่งอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันไม่รู้ว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์แบบไหน แต่สิ่งหนึ่งที่กวนใจฉันจนทำให้หงุดหงิดทุกทีก็คือรอยยิ้มของนักข่าวคนนั้น
         เป็นรอยยิ้มที่มีความสุขเปี่ยมล้น …
         ฉันไม่ได้มีปัญหาอะไรกับการที่โยโกยามะจะไปดูแลคนอื่นในระหว่างที่รับปากกับฉันไว้ แต่อดคิดไม่ได้เฉย ๆ ว่าทำไมฉันถึงไม่เห็นรอยยิ้มแบบนั้นบ้าง อย่างน้อยโยโกยามะน่าจะมีความเท่าเทียมมากกว่านี้ อยากได้แบบนั้นเหมือนกัน มันแย่เลยทีเดียวที่ลืมภาพความสุขระหว่างโยโกยามะกับคนอื่นไม่ได้
         แล้วก็หนักกว่าเก่าเมื่อกลับมาเจอโยโกยามะนั่งรออยู่หน้าบ้าน…
         คนเชย ๆ ซื่อ ๆ ที่ไม่มีของฝากเหมือนเคย บ้าน่ะดึกขนาดนี้แล้ว ใครจะเอาของฝากมาได้ ฉันเลิกคิดเมื่อตระหนักถึงความเป็นจริงและเดินเข้าไปหาคนที่รออยู่
         “ขอโทษนะคะที่มารบกวนเวลาแบบนี้”
         “รอนานหรือเปล่า”
         “เอ๋…ไม่เลยค่ะ ฉันรอไม่นาน” พอเห็นหน้าของโยโกยามะก็รู้ว่าเธอคงมารอฉันอยู่นาน
         “แล้วมีอะไรคะ นึกขึ้นได้ว่าต้องคอยดูแลฉันเหรอ”
         “ถ้าคุณโกรธฉันเรื่องนั้น…”
         “ฉันไม่ได้โกรธคุณ”
         “ช่วงนี้ฉันเจอคนที่ยอมให้สัมภาษณ์ในเรื่องงาน ขอโทษนะคะที่ไม่พูดอะไร คุณเองก็คงอยากจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น”
         “คุณหมายถึงอะไรคะ”
         “คุณไปหาคาวาเอย์ มาแล้วนี่คะ ก็เรื่องนี้แหละค่ะ ฉันอยากขอโทษที่ไม่รีบบอกคุณตั้งแต่แรก” โยโกยามะดูมั่นใจว่าเป็นฉันที่ไปร้านวันนั้น ก็ฉันนั่นแหละ
         “หมายความว่าคุณจะไม่ค่อยมีเวลามาดูแลฉันใช่มั้ย”
         “ใช่ค่ะ จนกว่าฉันจะจัดการเรื่องงานกับคาวาเอย์ให้เสร็จ” ฉันรู้สึกแปลก ๆ ที่โยโกยามะตอบตรง ๆ ทั้งที่ก็รู้ว่าเธอจะต้องตอบแบบนี้ เพียงแค่ฉันแอบหวังว่าเธอจะยังคงมาหาฉันได้เสมอ เมื่อฉันเรียกใช้เธอและเธอจะมาอย่างแน่นอน แต่มันคงไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว
         “คุณเน้นคำว่างานบ่อยจังนะ แล้วฉันไม่ใช่เหรอคะ” จู่ ๆ โยโกยามะก็ทำหน้าเปลี่ยนไป เธอดูจริงจังขึ้นเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว
         “เอาเป็นว่า ฉันเข้าใจคุณนะ หวังว่าคุณจะไม่เบี้ยวกัน อย่าลืมว่าฉันเองก็เป็นงานของคุณ ถึงจะสำคัญน้อยกว่าก็ตาม ฉันเป็นโฮสต์ที่มีคนอยากเลือกไปใช้บริการมากมาย ฉันสำคัญก็แค่ตอนที่ทำงาน ดูสิคะเป็นโฮสต์นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นที่ต้องการเสมอไปเหมือนกันนะ”
         “คุณมีความสำคัญสำหรับฉันเสมอ นี่ค่ะ…” โยโกยามะยื่นที่ปิดตาลายการ์ตูนตลก ๆ มาให้ ท่าทางหาซื้อจากร้านขายของที่มาจากการ์ตูน
         “ที่ปิดตา”
         “ฉันเลือกอะไรสวย ๆ มีสไตล์ให้คุณไม่เป็นหรอกค่ะ ฉันไม่มีความรู้เรื่องพวกนั้นเท่าไร ไม่อยากให้คุณต้องมาเชยแบบฉันด้วย หรือถ้าจะซื้อของกิน ก็ไม่รู้ว่าคุณจะมาถึงเมื่อไร หรือ…”
         “อธิบายซะยาวอีกแล้วนะ ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรคุณ แล้วทำไมไม่โทรมา หรือส่งไลน์มาก็ได้ ว่าฉันจะกลับบ้านตอนไหน”
         “ไม่อยากจะรบกวนเวลาทำงานของคุณน่ะค่ะ หรือว่านี่คุณอยากได้เป็นของกินเหรอคะ” โยโกยามะทำให้ฉันอมยิ้ม
         “ฉันแค่พูดให้คุณฟัง ก็แล้วแต่คุณสะดวก ช่างเถอะขอบคุณสำหรับผ้าปิดตาอันใหม่…วันหลังน่ะ โทรมาก็ได้ ฉันไม่ได้ยุ่งจนไม่มีเวลารับโทรศัพท์”
         “อยากให้ฉันโทรหาเหรอคะ”
         “ก็เรื่องของคุณแล้วกันค่ะ” โยโกยามะยิ้มให้ เธอขอตัวกลับเพราะดึกมากแล้ว บอกว่ามีงานต้องทำต่อ เธอรีบบอกฉันเมื่อนึกอะไรขึ้นได้ ว่าอันนี้เป็นงานคนละส่วนกับข้อมูลเรื่องโฮสต์ ไม่เห็นจะต้องบอกเลย ฉันไม่ได้สนใจอะไรแบบนั้น…แต่ก็ดีใจที่เธอบอก ยังไงกันล่ะ มันคงดึกแล้วฉันถึงได้แปลก ๆ
         ฉันเดินเข้ามาแอบยิ้มคนเดียวในบ้าน กำผ้าปิดตาในมือไว้แน่น เธอจำเรื่องที่ฉันเคยบ่นกับเธอได้ ตอนแรกก็นึกว่าจะไม่มีของฝากเหมือนอย่างเคยอยู่แล้วแท้ ๆ แต่เธอก็มีของฝากเรียบง่ายราคาไม่แพงมาให้ฉัน ถึงฉันจะไม่รู้ว่าจะได้ใช้ผ้าปิดตานี่เมื่อไร นี่เป็นของชิ้นแรกที่ทำให้ฉันมีความสุขอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อเทียบกับของที่ลูกค้าเคยเอามาให้ ทั้งชุดราคาแพง หรือแม้แต่การเสนอบ้าน แมนชัน หรือรถให้ฉัน นี่เป็นคนละความรู้สึกกัน
         แตกต่างจากที่ผ่านมาสิ้นเชิง…แตกต่างกับทุกคน

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะยุยพารุเท่านั้น
[Short] – บันทึกรัก เหยี่ยวข่าว กับ สาวโฮสต์ (4) (YuiParu)??

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s