[Short] – บันทึกรัก เหยี่ยวข่าว กับ สาวโฮสต์ (5) (YuiParu)

Posted on Updated on

yuiparu


มีเรื่องเข้าใจผิดขนานใหญ่และเกิดเรื่องวุ่นกับชิมาซากิกับโยโกยามะขึ้นจนได้
ชิมาซากิยอมช่วยเหลือคนรู้จักในงานเดทกลุ่ม และทำให้ได้ไปพบกับเรื่องที่ทำให้ไม่สบายใจ
แต่เพราะความเข้าใจผิดนั้น ทำให้ชิมาซากิได้ใช้เวลาร่วมกันกับโยโกยามะ
แม้อาจเป็นเพียงแค่ช่วงเวลาไม่นาน
แต่บางอย่างลึก ๆ ของทั้งคู่ก็เริ่มเผยความรู้สึกออกมาแล้ว


         บทที่ 5

         ถึงโยโกยามะจะไม่ว่างมาเจอกันอย่างที่บอกฉันก่อนหน้านั้น แต่เธอโทรมาหาบ่อยกว่าที่คาดเอาไว้ สิ่งที่ชวนหงุดหงิดคือเธอบอกว่าโทรมาเพราะฉันบอกให้โทร มันอดไม่ได้ที่จะต่อว่าเธออยู่ในใจในเรื่องนี้ ทำไมล่ะ ‘โทรมาหาด้วยตัวเองไม่ได้เหรอ’ แต่นั่นน่ะสิ ฉันพยายามบอกตัวเองว่า คนแบบนั้นจะมีเหตุผลอะไรได้อีก แค่เธอโทรมาก็ดีแล้ว เอาเถอะการได้คุยกับคนที่คิดว่าต้องโทรมาเพราะฉันอยากให้โทร อย่างน้อยช่วยทำให้รู้สึกดีขึ้นกว่าที่ไม่ได้เจอ หรือการไม่ได้ยินเสียงที่ดูจะสงสัยไปหมดทุกเรื่องนั่นเลย

         “คุณชิมาซากิ” โอคาดะ มาซากิ หนึ่งในลูกค้าประจำของร้านและเพื่อนเมื่อนานมาแล้วของฉัน เดินเข้ามาทักทายระหว่างที่ฉันกำลังจะหาของกินอร่อย ๆ ในย่านที่เคยมากับนักข่าวบางคน
         “มาทำอะไรเหรอครับ”
         “ฉันจะไม่ตอบคุณก็ได้ใช่มั้ย” ชายหนุ่มปากแดงรูปร่างสูงหัวเราะ เขาก็รู้ดีว่าฉันเป็นแบบนี้ ถึงตอนหลังเราจะไม่ได้คบหาเป็นเพื่อนก็ตามที ถึงจะเป็นเพื่อนกันมาก่อน แต่ไม่ได้หมายความว่าโตมาก็ยังจะต้องเป็นเพื่อนกันเสียหน่อย อันที่จริงฉันรู้ว่ามันออกจะดูใจแคบอยู่บ้าง แต่เขาเคยรุกจีบฉัน ความสัมพันธ์แค่เพื่อน ฉันลำบากใจที่จะยื่นให้ ฉันไม่ได้เกลียดเขานะ แต่ฉันไม่อยากทำให้เขารู้สึกว่าฉันให้โอกาสเขามากจนเกินไป จู่ ๆ โอคาดะก็รีบชวนฉันไปทานข้าวกับเขา
         “คือผม…”
         “ฉันยังไม่ได้ถามคุณ”
         “ช่วยหน่อยเถอะครับ เพื่อนสนิท นัดผมมาเดทกลุ่ม ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง นี่ผมไม่ได้มีเจตนาอื่นใดแอบแฝงแน่นอน คุณเชื่อผมสิ”
         “แล้วฉันจะช่วยอะไรได้ ทำไมต้องฉันล่ะ”
         “ก็ผมบังเอิญเดินมาเจอคุณนี่ไง ช่วยผมหน่อย แกล้งหลอกว่าเป็นแฟนกับผมนะครับ…”

         ไม่มีคราวหน้าอีกแน่ ฉันตั้งคำมั่นกับตัวเองไว้ นี่จะเป็นความใจดีสุดท้ายที่ฉันมอบให้เพื่อนห่าง ๆ อย่างโอคาดะ ที่ฉันตกลงช่วยเพราะรู้สึกว่าเขากล้าดีที่ขอให้ฉันแกล้งเป็นแฟน ถ้าหากนายคนนี้คิดอะไร คงไม่กล้าทำถึงขนาดนี้ ถ้าฉันไม่ได้คิดอะไรตื้นเกินไปจนมองไม่เห็นความจริง
         ขณะสาวเท้าตามคนคิดแผนการอย่างโอคาดะไปที่ร้าน เขาเดินเข้าไปถามอะไรสักอย่างที่มุมหนึ่งของร้านเมื่อมาถึง ก่อนจะเดินกลับมาพาฉันไปที่ห้องที่มีคนนั่งอยู่สักเกือบสามสิบคนได้ ตอนที่โผล่หน้าเข้าไป
         เดทกลุ่มหรือทัวร์บริโภคกันแน่ฉันแอบสงสัย แต่อย่างน้อย ๆ ผู้สนับสนุนงานนี้ก็เป็นพวกกระเป๋าหนักเพราะเต็มที่กับการเลือกร้าน เลือกอาหารมาก ๆ
         แล้วทำไมโยโกยามะและน่าจะเป็นคนที่ชื่อคาวาเอย์ถึงได้มานั่งอยู่ในเดทกลุ่มนี้ด้วย…

         “มาซากิ นี่มีแฟนจริง ๆ เหรอเนี่ย นึกว่านายโม้เพราะจะเบี้ยว”
         “ขอโทษ ๆ พารุเขาไม่ค่อยชอบมาที่แบบนี้นักหรอก นายรู้มั้ยว่าวันนี้ฉันถึงกับไปขอร้องเขา เพื่อจะยืนยันเรื่องที่ฉันบอกนาย” ฉันมองคนที่คงเป็นเพื่อนของโอคาดะคุยกันอยู่พักใหญ่ระหว่างที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับโยโกยามะซึ่งกำลังเอียงหน้าเข้าไปคุยอะไรกับผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ

         ฉันนั่งเซ็งมาเกือบชั่วโมง ถึงโอคาดะจะคอยดูแลฉันเป็นอย่างดี แต่เพราะตรงหน้าฉันคนที่ชื่อคาวาเอย์ก็ดูแลเอาอกเอาใจโยโกยามะดีเหมือนกัน ใช่คงเพราะเธอเป็นโฮสต์ด้วย เรื่องการดูแลลูกค้าถือว่าผ่าน ฉันไม่รู้สึกอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย ต่อให้มันวางเต็มหน้า เต็มโต๊ะ หรือจะสั่งมาจนเต็มห้องจัดงานนี่
         ฉันพยายามนั่งดื่มเบียร์ทีละนิดฆ่าเวลาไปเรื่อย ๆ และไล่เรื่องไร้สาระในหัวตัวเอง ขณะที่กลุ่มคนที่มาเดทเริ่มหาเกมเล่นกัน เพราะหลายคนที่มาในวันนี้คงมีคนที่อยากสานสัมพันธ์กันต่อแล้ว จริง ๆ มันแค่ให้โอกาสพวกมีคู่ได้จู๋จี๋กันมากกว่าจะเล่นเพื่อความสนุกสำหรับคนที่ไม่มีคู่ ตรงข้ามฉันโยโกยามะก็ยังคงนั่งกินอยู่ที่เดิมกับคาวาเอย์ ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร ไม่ตกใจเมื่อเห็นฉันอยู่ในห้องนี้สักนิด
         “ฉันต้องเล่นด้วยเหรอ” ฉันหันไปส่งสายตา พร้อมกระซิบกระซาบกับโอคาดะที่ขยับเข้ามาฟัง เขาไม่ได้ยินฉันเรียกตอนแรก เพราะเสียงในห้องดังโหวกเหวก ถ้าเผื่อว่าจะไม่ต้องไปเล่นคงเป็นอะไรที่พิเศษมากสำหรับฉัน
         “เราไปร่วมสนุกก็พอมั้งครับ เดี๋ยวหลังเกมนี้ พวกเรากลับกันเลยดีกว่าผมว่านะ หาทางชิ่งกัน” โอคาดะยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ เขาทำหน้าเบื่อไม่ต่างกับฉัน ก่อนที่จะเดินออกไปตรงจุดซึ่งเตรียมของเล่นไว้แล้ว
         เอาเข้าจริง ๆ ฉันยิ่งรู้สึกว่าเกมนี้เป็นเกมเพื่อคนที่สนใจกันอย่างแท้จริงก็เพราะไอ้วิธีการเล่นนี่แหละ เกมบ้า ๆ ที่ให้ใช้ปากคาบมันฝรั่งทอดกรอบส่งต่อให้กับคู่ของตัวเองให้มากที่สุด
         “อันนี้เป็นของแถมพิเศษจากผู้จัดครับ เราจะมีเงินรางวัลให้คู่ที่ชนะด้วย” พิธีกรประกาศกฎพิเศษเรียกเสียงฮือฮาพากันโห่ร้องลั่นห้อง ฉันยังนึกขำที่ผู้จัดพยายามจูงใจด้วยเงินรางวัล ถามหน่อยแค่มีโอกาสได้กุ๊กกิ๊กกัน คนที่ชอบพอก็คงสมใจแล้วด้วยซ้ำ จนกระทั่งเห็นจากหางตาว่าโยโกยามะกับคาวาเอย์เดินเข้ามาด้วยเหมือนกัน
         ฉันไม่สนเรื่องผู้จัดแล้ว ถ้าเป็นแบบนี้ ฉันต้องชนะให้ได้

         ผู้จัดงานให้คนที่มาเดทแข่งรอบละสี่คนหรือก็คือสองคู่แข่งกันแพ้คัดออกทันที เพราะฉันที่ไม่ได้สนใจกับโอคาดะทำให้คู่ของเราผ่านเข้ารอบมาง่าย ๆ เนื่องจากคนอื่นมัวแต่เขินกันอยู่บ้าง หรือไม่ก็จ้องจะจูบกันอยู่บ้าง โยโกยามะเองก็ผ่านมาด้วยเช่นกัน นักข่าวคนนั้นก็ยังคงจริงจังกับทุกเรื่องเสมอ เธอตั้งใจเล่นเกมนี้อย่างกับเป็นการแข่งระดับประเทศก็ไม่ปาน
         ไม่นานจำนวนผู้แข่งขันที่ผ่านเข้ามาก็เหลือเพียงสี่คู่ ซึ่งคงเพื่อความเร้าใจที่ฉันไม่ค่อยรู้สึกแบบนั้น ทีมงานได้เพิ่มกติกาด้วยการปิดตาผู้เล่นหนึ่งคนของแต่ละคู่ โอคาดะอาสาปิดตาตัวเอง เขาบอกว่าจะได้ให้ฉันเป็นคนกะระยะไป กลัวว่าฉันจะคิดมาก และกล่าวหาว่าเขาแอบคิดจะทำอะไรตอนที่ฉันปิดตา
         คู่ฉันได้เริ่มแข่งก่อนคู่โยโกยามะ แต่เพราะความผิดพลาดบางอย่างที่ทำให้ฉันบังเอิญไปโดนปากของโอคาดะเข้า เสียงเชียร์ดังลั่นห้อง พวกนั้นคงไม่รู้ว่าฉันไม่ได้เป็นแฟนเขาและก็ไม่ได้อยากจะเอาปากไปสัมผัสแบบนั้นเลยสักนิดเดียว
         “ถึงจะกรี๊ดไปก็ไม่เกิดผลอะไร เพราะสาวสวยท่านนี้เป็นแฟนของเพื่อนผมหรือโอคาดะสุดหล่ออยู่แล้วนะครับ วันนี้ก็ถือเป็นการมาร่วมสนุกคลายเครียด มากระจุ๋งกระจิ๋งกันเป็นการเพิ่มความหวานให้ชีวิตคู่ เป็นตัวอย่างในการเดทกลุ่มของพวกเราด้วยครับ ขอบคุณมากครับ” เสียงเฮดังขึ้นอย่างต่อเนื่องหลังจากนั้น คงมีแค่ฉันคนเดียวที่รู้สึกอยากโยนจานอาหารใหญ่ ๆ บนโต๊ะใส่พิธีกรคนนั้นสักที
         ฉันพยายามระวังมาก เพื่อไม่ให้พิธีกรมีหัวข้อมาพูดเรื่องฉันกับโอคาดะ ยิ่งเขาปิดตาก็ช้ามากพออยู่แล้ว พอฉันมาระวังแจเพิ่มขึ้นอีก สุดท้ายก็เป็นฝ่ายแพ้ไปในที่สุด ฉันบอกกับโอคาดะว่าจะกลับ หลังรอดูเกมของคู่โยโกยามะที่ทำเวลาได้รวดเร็วจนน่าตกใจ เธอกับคาวาเอย์ก็ผ่านเข้ารอบชิงไปได้ ถ้าฉันไม่เสียสมาธิตอนนั้นกับโอคาดะ คงได้เข้ารอบชิงไปเจอเธอ แต่ก็ดีที่แพ้ ฉันขี้เกียจอยู่ดูความใกล้ชิดของพวกเธอต่อในรอบชิง แค่รอบรองก็โดนปากกันไปไม่รู้จะกี่รอบ ถึงจะโดนพิธีกรหยอกว่าคู่ของโยโกยามะมาเพื่อเงิน แต่ฉันว่ามันไม่น่าจะใช่เรื่องเงิน คนอย่างโยโกยามะไม่ใช่คนที่ทำเพื่อเงินถึงขนาดนั้นแน่
         อย่างน้อยเรื่องปราชัยเป็นโอกาสให้ฉันได้กลับบ้านไวขึ้น ก็คงจะดีสำหรับฉันที่สุดแล้ว

         “คุณชิมาซากิ ผมขอโทษนะครับ ตอนนั้นน่ะ” โอคาดะที่เดินออกมาส่งรีบกล่าวขอโทษ
         “ช่างเถอะค่ะ ฉันกลับก่อน”
         “ให้ผมไป…”
         “ไม่ต้องค่ะ ไม่ต้อง” ฉันทำให้โอคาดะหน้าหงอยลงไปทันที เมื่อปฏิเสธเสียงแข็ง จนถึงขั้นแสดงความรู้สึกไม่พอใจ ซึ่งเรื่องที่ไม่พอใจก็ไม่ได้เกี่ยวกับที่ปากเราชนกันสักนิดเดียว แต่เป็นเรื่องของอีกคน ตอนนี้ฉันอยากกลับบ้าน และอยากอยู่คนเดียวมากกว่า

         ไม่ค่อยบ่อยนักที่ฉันต้องมานั่งดื่มเบียร์เงียบ ๆ ในบ้านตอนกลางคืนแบบนี้ และไม่บ่อยที่ฉันคิดถึงเรื่องของคนอื่น เมื่อก่อนฉันไม่เคยเก็บเรื่องของใครมาคิดให้รกสมอง ถ้ารวมกันทั้งปี หรือแม้กระทั่งตั้งแต่เริ่มทำงาน ยังไม่เท่ากับช่วงที่ผ่านมาไม่ถึงครึ่งปีนี่เลย ตั้งแต่เมื่อฉันได้เจอกับโยโกยามะ
         แต่นี่ เราไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่ได้สนิทกัน ทำไมฉันจะต้องเป็นเดือดเป็นร้อนตอนที่โยโกยามะอยู่กับคนอื่น รู้สึกว่าทำไมฉันไม่มีโอกาสแบบนั้นบ้าง คิดอะไรแน่นอยู่ในหัวคนเดียว เหมือนกลายเป็นคนย้ำคิดย้ำทำ และยังน้อยใจคนแบบนั้นอีก
         ฉัน…
         เสียงเคาะประตูหยุดความคิดฉัน จะเป็นใครไปไม่ได้หรอกที่กล้ามาหาในเวลาแบบนี้ ฉันดีใจได้พักเดียวแล้วก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เธอทำอะไรกับฉันไว้บ้าง แต่เธอก็บอกฉันไว้ก่อนแล้วว่าเธอจะไม่ค่อยมีเวลาให้ฉัน เหอะฉันกดขมับตัวเองเพื่อลำดับความคิดเสียใหม่ก่อนวางกระป๋องเบียร์ลงและดันตัวลุกขึ้นจากโซฟา
         “ขอคุยด้วยหน่อยได้มั้ยคะ” เธอทำหน้าเครียดรออยู่หน้าประตู ตอนที่ฉันเดินมาเปิดให้ ฉันเชิญให้โยโกยามะเข้ามาด้านใน แต่เธอไม่ยอมมานั่งที่โซฟากับฉันด้วย แถมยังยืนอยู่ห่าง ๆ ถ้าจะพูดให้เห็นภาพก็คงเหมือนพนักงานบริษัทที่ทำผิด แล้ววันนี้มาเพื่อสารภาพกับหัวหน้างานของตัวเอง
         “เป็นไง ชนะหรือเปล่า” ฉันพยายามหัวเราะเมื่อถามถึงเกมที่ร้านนั่น งานคงเลิกแล้วโยโกยามะถึงมาที่บ้านฉัน
         “ฉันชนะค่ะ”
         “ยินดีด้วยนะ แล้วเรื่องที่จะคุยล่ะ”
         “ฉันได้เงินรางวัลมาพอสมควร คือว่า…เงินรางวัลที่ได้ฉันจะให้คุณค่ะ และจะขอยกเลิกข้อตกลงของเรา” ฉันรู้ตัวเองดีว่าไม่ได้เมา แต่ไม่เคยรู้สึกตื้ออยู่ในหัวแบบนี้มาก่อน ทั้งที่ยังมีสติครบถ้วน ไม่เคยรู้สึกกระวนกระวายใจว่าจะทำยังไงต่อไปกับประโยคที่หลุดมาจากปากของโยโกยามะ คนที่ไม่อยากผิดคำพูดและถึงขั้นพยายามดื่มเบียร์ นี่ก็แสดงว่าเธอทำเพื่อเงินอย่างที่พิธีกรพูดไว้จริง ๆ
         นี่มันเกิดอะไร…
         “หมายความว่าจะผิดคำพูดกับฉันเหรอ” เสียงฉันคงไม่สั่นจากความโกรธ ความสับสนที่พุ่งขึ้นมาตุบ ๆ อยู่ข้างใน
         “ฉันขอโทษนะคะ แต่ฉันคงไม่สามารถดูแลคุณได้อีกต่อไป”
         “คุณมีเหตุผลอื่นอีกมั้ย” ฉันพยายามจะคุมตัวเองแต่มันยากขึ้นทุกที เมื่อมองคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า และฉันรู้ว่าเธอพูดจริงจากสายตานั่น
         “เหตุผลคือฉันไม่ควรทำแบบนี้ค่ะ…ขอโทษที่มารบกวนนะคะ และอีกหลาย ๆ เรื่อง” เธอก้มเป็นเชิงลาและกำลังจะก้าวออกไป
         “เดี๋ยว!” ฉันรู้สึกโกรธมาก ฉันขึ้นเสียงที่ไม่สามารถอดทนเก็บความรู้สึกไว้ได้อีก นั่นทำให้โยโกยามะชะงักและเดินเข้ามาหา ฉันไม่ชอบสีหน้าเรียบเฉยของเธอ ในขณะที่ฉันต้องวุ่นวายใจอยู่คนเดียว เธอกลับไม่รู้สึกอะไรเลยใช่มั้ย เหตุผลบ้าบออะไร ไม่เคยมีใครทำให้ฉันเป็นแบบนี้
         “ฉันยอมรับในความผิดของฉัน คุณต้องเข้าใจฉันด้วยนะคะ ว่าฉันไม่สามารถทำให้คุณได้ทุกอย่าง” เธอยังคงพูดจากับฉันอย่างอ่อนโยน เธออายุน้อยกว่าฉันแท้ ๆ ฉันเป็นคนที่ไม่ได้เรื่องไปได้ยังไง กับลูกค้าไม่ว่าจะกี่คน ฉันรับมือกับพวกเขาได้หมด ไม่ว่าจะมาแบบไหน แต่กับแค่ผู้หญิงที่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรสักอย่าง ฉันไม่รู้วิธีแม้จะรั้งเธอไว้ ไม่รู้อะไรเลย
         “ฉันไม่อยากจะเข้าใจ คุณได้ยินมั้ย” ฉันหันหน้าหนีเมื่อรู้สึกว่าดวงตาพร่าไปด้วยหยดน้ำที่เกิดเอ่อล้นขึ้นมา นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
         แต่ถึงแบบนั้น…ฉันจะยอมรับในสิ่งที่โยโกยามะต้องการให้เป็น
         “ร้องไห้เหรอคะ” ฉันมองได้ไม่ชัดเจน เมื่อน้ำตายิ่งไหลมากขึ้นกว่าเดิม ความอุ่นที่วิ่งไปตามข้างแก้ม พอทีวันนี้ฉันเจอมามากเกินแล้ว
         ก่อนที่ฉันจะแย่มากไปกว่านี้ แค่อยากขอเวลาพักสมอง โยโกยามะที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ก้มลงมาจูบฉัน เธอทำให้ฉันยิ่งสับสน ทำให้เสียใจแล้วจะมาทำแบบนี้อีกทำไม มือซ้ายของเธอลูบไล้อยู่ที่แก้มฉันและเช็ดน้ำตาให้ ใบหน้าที่ฉันเดาไม่ออกว่าเธอคิดอะไร แต่ฉันรู้อย่างหนึ่ง
         ฉันรู้ว่า…ฉันไม่อยากให้เธอไป
         “อยู่กับฉันก่อน แค่คืนนี้” พูดมันออกไปเบา ๆ เธอได้ยินมั้ย ฉันอ้อนวอน คำพูดที่ฉันไม่เคยพูดกับใคร ไม่เคยรู้สึกถึงความว้าเหว่ที่จะเสียเธอไป ไม่เคยคิดว่าจะต้องพูดคำทำนองนี้มาก่อนในชีวิต รู้สึกพูดด้วยความยากลำบาก แต่ทั้งหมดก็ออกมาจากใจ ฉันไม่ได้รับคำตอบใด ๆ เมื่อโยโกยามะยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
         สักพักเธอก็มอบจูบให้ฉันอีกครั้งแทนคำตอบ เคลิบเคลิ้มหวั่นไหว ฉันแทบจะบ้ากับความอบอุ่นนั่น ริมฝีปากเธอก็ซื่อตรงเหมือนบุคลิกของเธอด้วย สัมผัสแผ่วเบาที่ปัดเป่าความเศร้าเสียใจ ความสับสน ที่ฉันกังวลอยู่ทั้งหมด จูบธรรมดาของผู้หญิงธรรมดา ที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่ธรรมดา เป็นสิ่งที่วิเศษที่สุด
         ฉันจะยอมเสียคน ๆ นี้ไปได้อย่างนั้นเหรอ…
         “ฉันควรจะอยู่ใช่มั้ยคะ คุณพารุ” ฉันไม่อาจมองเห็นดวงตาของเธอได้ เมื่อใบหน้าเราแนบชิดกัน แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความหวั่นไหวของโยโกยามะ
         “ใช่ โกยามะต้องอยู่กับฉัน” ฉันจับมือเธอ โยโกยามะถูกฉันดึงลงมานอนบนโซฟาด้วยกันในขณะที่ปล่อยให้ตัวเองโดนเธอซุกไซ้ซอกคอ ฉันกำลังถูกเธอเอาคืนที่ลากเธอลงมานอนแบบนี้จากสัมผัสชวนวูบวาบกระตุ้นความรู้สึกที่ลากผ่านภายใต้เสื้อ แต่เพราะมีบางอย่างบนใบหน้าของโยโกยามะที่ทำให้ไม่ค่อยสะดวก ฉันจึงดันไหล่คนที่คร่อมเอาไว้ จากนั้นช่วยถอดแว่นตาเธอวางไว้บนโต๊ะข้าง ๆ ฉันมีโอกาสได้เห็นดวงตานั่นแค่ชั่วเสี้ยววินาทีแล้วโยโกยามะก็โถมตัวเข้ามาจูบต่อ ฉันเริ่มควานหาสิ่งที่จะถอดชิ้นอื่น ๆ บนร่างกายของนักข่าวบนโซฟาบ้างในจังหวะที่เรากำลังกอดรัดแลกลิ้นพัลวัน
         “ฉันทำเองดีกว่า” โยโกยามะยอมแพ้เมื่อฉันอาสา หลังจากเธอพยายามช่วยฉันถอดเสื้อ แต่เพราะมันเป็นกระดุมและเธอก็ดูจะไม่ถนัดกับการปลดเปลื้องเสื้อผ้าใคร ทำให้ฉันต้องช่วยปลดกระดุมเสื้อตัวเองก่อนที่จะไปถลกเสื้อยืดของอีกคนออกบ้าง ไม่ช้าเสื้อชั้นในลายสุภาพของเธอก็หลุดไปกองที่พื้น ฉันไล่ริมฝีปากไปตามกล้ามท้องนั่น โยโกยามะค่อนข้างเกร็งอย่างเห็นได้ชัด
         ฉันค่อย ๆ ถอดกระโปรงและชั้นในข้างล่างของเธอออก แม้อีกคนจะออกอาการเขินอายอยู่บ้าง แต่โยโกยามะมีอารมณ์ร่วมกับฉันแน่นอนหลังจากพามือลงไปวนรอบตรงหว่างขา บริเวณที่ซึ่งกำลังชุ่มฉ่ำ เยิ้มไปด้วยน้ำเมือกใสเหนียวติดมือ โยโกยามะคงพยายามควบคุมตัวเองอยู่แต่ความตื่นเต้นที่เกิดขึ้น ไม่อาจปิดบังฉันได้ เพราะฉันก็ตื่นเต้นเหมือนกันกับเธอ
         ฉันเอามือเช็ดบนหน้าท้องของเธอเบา ๆ ก่อนที่จะมาปลดเสื้อผ้าทั้งหมดของตัวเองออก ฉันเองก็ไม่ต่างจากคนที่นอนอยู่นัก โยโกยามะเริ่มมีรอยแดงปรากฏขึ้นมาตามตัวแล้ว ผลจากที่ฉันเผลอใช้แรงตอนกอดรัดกันมากเกินไป
         ฉันก้มไปเล่นกับก้อนเนื้อเล็ก ๆ สองจุดที่เด่นแข็งตึงขึ้นมา โยโกยามะหายใจถี่ตอนที่ฉันดูดดุนอย่างมันปากกับมืออีกข้างที่ใช้ร่องนิ้วถูไถไปกับยอดปทุมถันใกล้ ๆ กับหน้าตัวเองนั่น
         “ฉันอยากรู้ ที่คุณบอกฉันว่า อยู่กับคุณ หมายถึงทำอย่างนี้เหรอคะ” เสียงหอบที่เพิ่มตอนถามคำถามชวนขำกลิ้ง ทำให้ฉันอยากจัดการกับเสียงนั่นสักหน่อยฉันจึงละจากหน้าอกไปจูบเธอ โยโกยามะกลับเป็นคนที่เม้มริมฝีปากบนฉันอย่างกับมันเขี้ยวอะไรสักอย่าง มือข้างหนึ่งของเราประสานกันไว้แน่น ฉันกดมันลงไปกับโซฟาเป็นหลักยึดในการทรงตัว ฉันคร่อมร่างกายของโยโกยามะ รู้สึกว่าเธอถือโอกาสสำรวจหน้าอกฉันด้วยมือที่ยังว่าง
         “โยโกยามะจูบฉันก่อนนะ ถ้าไม่ต้องการให้ฉันทำแบบนี้ ก็ปฏิเสธฉันสิ เอาเลย”
         “ฉัน…”
         เมื่ออีกคนดูจะตกอยู่ในภวังค์จนคิดหาคำปฏิเสธไม่ได้และตาก็สื่อความหมายว่าต้องการกัน ฉันเลยส่งความร้อนผ่านมือของตัวเองไปให้โยโกยามะโดยสัมผัสกับความเปียกชื้นเต็มหว่างขาของเธออีกครั้ง ค่อย ๆ คลึงมือวนไปรอบปุ่มกระสันเสียวที่แข็งขึ้นมาจากความกำหนัดที่เกิดขึ้นช้า ๆ การยันมือไว้กับโซฟาเริ่มทำให้ฉันเมื่อย ฉันไม่ได้แข็งแรงมากขนาดที่จะเกร็งแบกน้ำหนักตัวเองเพื่อไม่ให้ทิ้งน้ำหนักไปบนร่างของโยโกยามะได้นานนักหรอก เลยซบลงไปบนช่วงไหล่ของคนที่นอนอยู่บนโซฟา
         ไม่เป็นไร โยโกยามะไม่ตอบ ฉันจะขอเหมารวมว่าเธอต้องการให้บทรักของเราดำเนินต่อไป ไม่นานความเหนียวหนึบหนับที่รู้สึกเริ่มเปลี่ยน จุดที่เคยเหนียว ตอนนี้กลับชุ่มไปด้วยน้ำจากการถึงฝั่งฝันแล้วหนึ่งคน ฉันจัดการเปลี่ยนท่าให้โยโกยามะ โดยเอาขาข้างหนึ่งพาดไว้กับที่พนักพิงโซฟา พร้อมจัดท่าทางให้สามารถเข้าถึงเนินสวาทได้ง่าย ๆ เธอดูลนลานตอนที่ฉันเริ่มก้มหน้าลงไป
         ฉันเริ่มบรรเลงลิ้นกับร่างกายของนักข่าวคนนี้ต่อ โยโกยามะกระตุกจนตัวสะดุ้งเมื่อลิ้นฉันโดนปุ่มกระสันเสียวโดยตั้งใจ ฉันชะโงกหน้ามาดูก็เห็นว่าเธอเอียงหน้าซุกไปกับโซฟา ท่ากัดเม้มริมฝีปากทำให้ฉันเร่งวนลิ้นตัวเองรอบจุดนี้อีกหลายครั้ง ทั้งยังต้องออกแรงยันขาของอีกคนไว้ ที่พยายามจะหนีบเข้ามาเมื่อฉันลากลิ้นเลียซ้ำ ๆ จุดที่อยู่ต่ำกว่าปุ่มกระสันเสียวของเธอ โยโกยามะเริ่มส่งเสียงครางในลำคอเบา ๆ และหายใจถี่กระชั้นมากกว่าเดิม
         โยโกยามะร้องครางเพิ่มขึ้น เมื่อฉันสอดนิ้วเข้าไปตรงจุดที่เคยไล้เลียดูดดุนอยู่ก่อนหน้านั้นจนสุดโคนนิ้ว ฉันสัมผัสกับความรู้สึกอุ่นที่นิ้ว พยายามวนหาสิ่งนั้นอยู่ไม่นานและฉันเจอมัน กำลังนูนอยู่ด้านใน ฉันลากนิ้ววนไปรอบ ๆ ภายในโพรงอุ่นนิ่มนั่น สลับกับการสอดนิ้วเข้าออกส่งเสียงการเสียดสีของนิ้วไม่ขาด ยิ่งเร่งจังหวะให้เร็วมากขึ้นเท่าไร ก็มีคนแอ่นสะโพกสู้กับนิ้วมากด้วยเช่นกัน
         และสำหรับฉันที่ต้องอดทนกับอาการปวด บีบรัดของอวัยวะในส่วนนั้นตามอารมณ์ปรารถนาที่เกิดขึ้น เป็นทีของฉันบ้างเมื่อโยโกยามะน่าจะพอใจกับสิ่งที่ฉันทำให้ ฉันจัดการดันเธอให้นอนตะแคงซ้ายหันหน้าเข้าไปหากับพนักพิงของโซฟา เมื่อมานอนอยู่ด้านหลังเธอ พร้อมกับแนบอวัยวะที่กำลังเปียก ปวด จนรู้สึกไม่สบายเท่าไร ขยับปรับท่าทางให้พอดีกับบั้นท้ายของโยโกยามะ ก่อนสอดมือลอดใต้แขนขวาของอีกคนไว้เพื่อขยำเคล้นคลึงหน้าอกเต่งตึงไปพลางและขยับสะโพกเริ่มจากจังหวะเนิบนาบนุ่มนวล
         โยโกยามะซุกหน้ากับพนักพิงของโซฟาไปแล้ว ส่วนฉันซบไปบนช่วงหลังของเธอ ปลายผมของเธอชุ่มไปด้วยเหงื่อ ฉันก็ไม่ต่างกันยิ่งออกแรงมากยิ่งเหงื่อออกมาก จนเมื่อจังหวะสะโพกเริ่มเร็วขึ้น ๆ วิธีขยับของสะโพกก็เปลี่ยนเป็นการกระแทกกระทั้น ฉันต้องเกร็งสะโพกเอาไว้ตอนที่ส่งแรงเพื่อให้เนินสวาทได้เบียดเสียดมากที่สุด ฉันกอดเธอเอาไว้แน่น และเร่งส่งแรงกระแทกสะโพกของตัวเองกับบั้นท้ายของอีกคน
         เสียงผิวหนังของฉันกับของโยโกยามะกระทบกันแข่งกับเสียงคราง เสียงหอบหายใจถี่ของเราทั้งคู่ และเสียงจากโซฟาที่มีการเคลื่อนไหวมากกว่าใช้มันสำหรับนอนหลับพักผ่อน บั้นท้ายของคนที่นอนอยู่ตรงหน้าสร้างความเสียวแปลบซาบซ่านให้กับฉันและคลายอาการปวดลงเมื่อฉันก็ตามไปถึงจุดหมายในตอนที่ส่งโยโกยามะมาก่อนหน้านั้นแล้ว

         …

         ฉันตื่นขึ้นมาบนเตียงของตัวเองในตอนเช้าพร้อมกับโยโกยามะที่นอนอยู่ข้าง ๆ เมื่อคืนเราพากันมานอนที่นี่หลังจากเหนื่อยกับกิจกรรมบางอย่าง ฉันเพลีย ๆ จึงไม่ได้รบกวนเวลาของโยโกยามะมากนัก
         โยโกยามะนอนหลับสนิท ฉันแอบมองหน้าเธออยู่นานสองนาน ในใจเริงร่า เป็นเช้าวันที่ฉันมีความสุขมาก ยังนึกถึงคำพูดเมื่อคืนได้อยู่เลย ฉันบอกให้เธออยู่กับฉัน ‘แค่คืนนี้’ ความคิดแวบแรกที่ตื่น โยโกยามะคงหายไป แต่ไม่
         เธอยังอยู่ ยังอยู่ข้าง ๆ ฉัน…อยู่ในอ้อมกอดของฉัน
         นี่อาจเป็นเรื่องผิดสัญญาที่ทำให้ฉันดีใจที่สุด ที่โยโกยามะทำ…

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะยุยพารุเท่านั้น
[Short] – บันทึกรัก เหยี่ยวข่าว กับ สาวโฮสต์ (5) (YuiParu)??

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s