[Super Short] – ลองเป็น Dark Girl (10) (SayaMilky x YuiParu)

Posted on Updated on

         เอาที่สบายใจ…
         “เฮ้ย ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ” ยุยฮังรีบเอามือปิดตายิ้มเยาะ ทำท่าจะเดินออกไปเมื่อเธอเดินเข้ามาเจอฉันกำลังนั่งคุยกับมิยูกิใต้ต้นไม้ใหญ่ที่เงียบสงบ เงียบมากพอจะได้ยินว่ามีบางคนกำลังเดินเข้ามา รุ่นพี่ตัวแสบทำท่าเป็นตกอกตกใจอย่างกับว่าฉันทำอะไรอย่างอื่นกับมิยูกิอยู่ ลีลาท่าทางและแววตาบ่งบอกแบบนั้น แต่แน่นอนเธอคงจะมีเรื่องคุย ถึงได้ตั้งใจเดินเข้ามาแต่ทำเป็นพูดตรงข้ามกับสิ่งที่ทำ
         ฉันเคยบอกว่าจะไปหามิยูกิให้บ่อย ครั้งล่าสุดที่เราเจอกัน แต่กลับกลายเป็นว่าเธอคือคนที่มาหาฉันแทน ในไม่กี่วันต่อมา ยุยฮังตั้งท่าล้อฉันทันทีที่พามิยูกิเข้ามาหาที่สำนักงาน ให้ตายสิ เจอใครไม่เจอดันไปเจอยุยฮังก่อนตั้งแต่ที่มาวันแรก กระนั้นยุยฮังก็ไม่ได้ปริปาก หรือบ่นอะไรนอกจากบอกลาแล้วเดินออกไป ฉันรู้ว่าถ้าไม่มีมิยูกิอยู่ข้าง ๆ เมื่อไหร่คงได้เตรียมพร้อมรับศึกจากรุ่นพี่สมัยเด็ก
         “พี่จะบอกซายาเน่ไว้ก่อน เรื่องงานกระชับความสัมพันธ์ระหว่างหมู่บ้าน คิดว่าอีกไม่นาน พวกเราน่าจะได้ตารางกิจกรรมที่ชัดเจน ที่จริงมันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรหรอกนะ แต่เราจะทำให้ดีที่สุด เพื่อเป็นการให้เกียรติแก่หมู่บ้านข้างเคียงด้วยน่ะ คุณวาตานาเบะก็มาให้ได้นะคะ รับรองสนุกแน่นอนค่ะ” ก่อนจบเรื่องยุยฮังหันไปเชิญคนที่มาจากอีกหมู่บ้านอย่างมิยูกิ
         “ต้องมาอยู่แล้วค่ะ” มิยูกิส่งยิ้มกว้างให้รุ่นพี่ตัวแสบเมื่อสมัยเด็กของฉัน
         “เดี๋ยวพี่ต้องเตรียมเรื่องรับรองแขกที่เป็นผู้สนับสนุนโครงการของหมู่บ้าน คงต้องฝากซายาเน่ดูแลประสานงานกับกรรมการคนอื่นแทนพี่ไปก่อนชั่วคราวนะ”
         “ไม่มีปัญหาพี่ ฉันจัดการเรื่องพวกนี้เองค่ะ”
         “โยโกยามะน่ารักดีนะ” มิยูกิมองตามคนที่เพิ่งเดินออกไป สีหน้าชื่นชมอย่างกับยุยฮังเป็นไอดอล
         “ให้พูดใหม่อีกที” มิยูกิหัวเราะ ที่ฉันทำหน้าหงุดหงิดหลอก ๆ ใส่เธอ ถึงจะแอบหงุดหงิดที่มิยูกิชมคนอื่นขนาดนั้นนิดหนึ่งอยู่บ้างก็เถอะ
         “รุ่นพี่ของซายากะน่ารักดี แต่สู้รุ่นน้องคนนี้ไม่ได้อยู่แล้ว พอใจหรือยังคะ” ฉันยิ้มได้ไม่นาน ก็โดนดึงแก้มจนหน้าหันไปมา
         “ก็ฉันหวง ไม่ได้รึไง” เธอไม่ยอมตอบเอาแต่ยิ้มอย่างเดียว ฉันเลยดึงเธอเข้ามากอด “ห้ามไปไหนอีก เข้าใจมั้ย”
         “นี่สั่งอีกแล้วเหรอ” บางคนกำลังหัวเราะอยู่ในอ้อมกอดของฉัน
         “ใช่ ฉันจะไม่ยอมเสียเธอไปอีก”
         “ซายากะพูดอะไร ฉันน่ะจะไปไหนไกลหัวใจได้ยังไง ไม่รู้วันดีคืนดีเจ้าของนึกอยากมาทวงหัวใจคืนอีก ฉันก็แย่สิ” พยายามแล้วที่จะไม่ยิ้ม แต่มันอดไม่ได้ “ซายากะน่ะเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองสุด ๆ รู้ตัวมั้ย”
         “รู้”
         “ส่วนฉันก็ยอมเธอบ่อย ๆ ไม่รู้ทำไม”
         “ก็…มิยูกิรักฉันไง” มิยูกิขำไม่หยุด แต่เธอบอกว่าหากนั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการ เธอไม่ว่าอะไร “หมายความว่าไงอะ รึว่ามิยูกิไม่รักฉัน” ฉันเลิกกอดเธอ ถามเพราะอยากรู้ ที่ได้ยินมิยูกิพูดแบบนี้ทำให้ใจเสียอยู่บ้างถึงจะไม่มากก็เถอะ
         “ถ้าไม่รัก ไม่มาหาคุณวันนี้หรอกค่ะคุณยามาโมโตะ และคงไม่ปล่อยให้คุณกอดอยู่นานสองนานแบบวันนั้นด้วยเหมือนกัน”
         “แบบที่บ้านมิยูกิใช่มั้ย” แบบนี้ค่อยยิ้มออกขึ้นมาหน่อยเมื่อคนที่ถูกถามพยักหน้าเขิน ๆ

         ตารางกิจกรรมการสร้างความสัมพันธ์อันดีกับหมู่บ้านข้างเคียงออกอย่างเป็นทางการ หลังจากที่เราประชุมกันครั้งสุดท้าย ปีนี้ก็ได้รับการตอบรับเข้าร่วมจากหมู่บ้านข้างเคียงมากมายเหมือนอย่างทุกครั้ง ยุยฮังวุ่นมากจนแทบไม่เจอหน้ากัน แต่ฉันก็รับหน้าที่ติดต่อประสานงานกับกรรมการคนอื่นให้เป็นอย่างดี นี่ก็เกือบสองอาทิตย์ที่ไม่เจอหน้ารุ่นพี่เลย จนวันนี้
         “ซายาเน่ เดี๋ยวตามพี่มาที่สำนักงานหน่อยนะ ไว้เสร็จงานก่อนก็ได้” ฉันรีบเคลียร์งานที่กำลังทำค้างอยู่ไวที่สุดแล้วรีบรุดไปที่สำนักงาน แต่ไม่เจอยุยฮังที่โต๊ะ พอถามจากคนแถวนั้นเขาชี้ไปยังห้องประชุม เมื่อตอนนั้นรุ่นพี่โผล่มาเงียบ ๆ ขณะที่ฉันกำลังช่วยพี่อีกคนปรับปรุงสถานที่ซึ่งจะใช้จัดงานกระชับความสัมพันธ์ระหว่างหมู่บ้าน
         “โยโกยามะเห็นเชิญคนที่สนับสนุนโครงการของหมู่บ้านเข้าไปนั่งคุยด้วยพักใหญ่ละนะ แต่เขาบอกว่าถ้าหนูมาให้เข้าไปพบได้เลย” ฉันขอบคุณคนให้ข้อมูลก่อนจะเดินเลี้ยวไปยังห้องประชุมที่ไม่ใหญ่มาก ส่วนมากเอาไว้สำหรับการประชุมในโอกาสต่าง ๆ เมื่อเข้าไปด้านในฉันก็ต้องแปลกใจ เพราะผู้หญิงผมยาวที่ฉันเองก็รู้จักนั่งอยู่ตรงข้ามกับยุยฮังซึ่งรายนั้นมีสีหน้าเครียดอย่างเห็นได้ชัด
         “นั่น คุณยามาโมโตะสินะคะ สวัสดีค่ะ” ชิมาซากิ ฮารุกะ ทักทายด้วยรอยยิ้มจนฉันแอบกังวลและเป็นห่วงอีกคนที่นั่งอยู่ในห้อง “ฉันคุ้น ๆ หน้าคุณนะ” ชิมาซากิยิ้มแสดงความเป็นมิตร เธอไม่มีทางไม่รู้จักฉัน
         “ซายาเน่ นี่คือคุณชิมาซากิ ฮารุกะ ผู้สนับสนุนหลักในโครงการล่าสุดของหมู่บ้านเรา ปีนี้เธอกรุณาให้เกียรติมาร่วมกิจกรรมกับหมู่บ้าน” ฉันคือคนหนึ่งที่ไม่อยากได้รับเกียรตินั้นและคิดว่ายุยฮังก็คงเหมือนกัน เพียงแต่รุ่นพี่ไม่อยู่ในฐานะที่จะทำอะไรได้ เพราะหมู่บ้านก็ต้องมาก่อน คำพูดที่ยุยฮังเคยบอกไว้ว่าจะจัดการผู้หญิงคนนี้ให้หงอผุดขึ้นมาในหัวฉัน ยุยฮังทำแน่ถ้าชิมาซากิไม่ได้โผล่มาอยู่ที่นี่ในฐานะสนับสนุนโครงการ คนที่จะนำมาซึ่งเม็ดเงินเพื่อการพัฒนาหมู่บ้าน
         “สวัสดีค่ะ ยามาโมโตะ ซายากะ ผู้ช่วยของพี่ยุย ขอบคุณที่คุณชิมาซากิให้ความกรุณากับหมู่บ้านของเรานะคะ”
         “ยินดีเสมอค่ะ”
         ยุยฮังแนะนำเพียงสั้น ๆ สำหรับฉันกับผู้สนับสนุนคนนี้ ก็ต้องรู้จักกันอยู่แล้วไม่ใช่รึไง แต่ก็ได้แค่สงสัยและต้องปล่อยให้รุ่นพี่อาสาพาชิมาซากิไปเดินชมสิ่งน่าสนใจในหมู่บ้าน ท่าทางไม่อยากให้ฉันอยู่กับชิมาซากิ นี่คงไม่ได้ว่าจะทำอย่างที่เคยพูดไว้ก่อนหน้านั้นจริง ๆ หรอกนะ
         ฉันมาเจอยุยฮังอีกครั้งในตอนเย็นขณะที่กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้าน ก็เลยรีบวิ่งเข้าไปคุยกับเธอถึงเรื่องของชิมาซากิ ฉันไม่กลัวเธอ แต่รู้สึกไม่ไว้วางใจอย่างแรงที่เห็นอดีตเพื่อนของมิยูกิมาป้วนเปี้ยนแถวนี้ ขออย่าให้มีอะไรเบื้องหลังเป็นพอ ฉันเป็นห่วงยุยฮัง “พี่ยุย พี่ต้องอธิบายนะ” ฉันเข้าไปขวางอีกคนที่กำลังจะหลบเข้าสำนักงาน ท่าทางไม่ค่อยอยากคุยเรื่องนี้
         “ถ้างั้น…ไปนั่งดื่มกับพี่หน่อยมั้ยล่ะ ถ้าให้พี่พูดตอนนี้พี่พูดไม่ออก” มีบางอย่างที่ทำให้รุ่นพี่กังวลอยู่อย่างแน่นอน ฉันปั่นจักรยานตามยุยฮังไปยังร้านของคุณป้าเจ้าประจำของหมู่บ้านที่มักจะเปิดบริการให้มานั่งดื่มกินพูดคุยกันหลังจากทำงานเสร็จ เรียกว่าเป็นแหล่งที่ฮิตที่สุดแห่งหนึ่งก็ว่าได้ ทว่า…
         “พี่นัดผู้หญิงคนนั้นมาด้วยเหรอ” ฉันถามเมื่อเดินตามรุ่นพี่มายกเครื่องดื่ม ที่จริงไม่ได้อยากจะมาช่วยแค่อยากหาเวลาออกมาคุยกันสองคน เราทั้งคู่แกล้งทำเป็นเดินช้า ๆ เพื่อถ่วงเวลา อย่างน้อยได้ปรึกษากันสักหน่อยก่อนว่าจะเอายังไงต่อไปดี คืนนี้ฉันคงไม่ได้คุยเรื่องที่สงสัยเสียแล้ว
         “ไม่ได้นัด คิดว่าพี่อยากจะเห็นหน้าคนแบบนั้นเหรอ” ยุยฮังส่ายหัวเมื่อมองไปที่โต๊ะซึ่งชิมาซากิก็มานั่งอยู่ที่ร้านนี้ด้วย
         “เขาไม่น่ารู้จักร้านนะพี่”
         “ก็คงไปถามจากคนที่สำนักงาน ไม่ก็รอบ ๆ บ้านที่เขาพักอยู่นั่นแหละ พี่อยากจะกลับบ้านไปนอนหลับให้มันพ้น ๆ คืนนี้ไปซะที ถ้าทำได้ พี่รู้สึกเหมือนหัวจะระเบิด พี่ไม่ชอบหน้าเขาเลย คันไม้คันมือ”
         “ฉันรู้ว่าพี่มีสติมากพอที่จะไม่ทำอะไรวู่วาม…ใช่มั้ย” รุ่นพี่พยักหน้า อย่างน้อยเธอก็รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร ส่วนตอนนี้หมดเวลาให้ปรึกษา ฉันลอบถอนหายใจตอนที่เดินตามรุ่นพี่เข้าไปนั่งร่วมโต๊ะกับชิมาซากิอย่างช่วยไม่ได้
         ยุยฮังดื่มหนักมากและฉันอดคิดไม่ได้ว่าเธอจะปั่นจักรยานกลับบ้านยังไง ฉันเองยังไม่คิดว่าเธอจะดื่มของมึนเมาได้เยอะเท่านี้ เพียงแต่รุ่นพี่ไม่แสดงอาการมึนเมาใด ๆ ออกมาเด่นชัด ฉันรู้สึกว่ารุ่นพี่กำลังคิดอะไรเงียบ ๆ มากกว่าจะสนใจพูดคุยกับผู้สนับสนุนสาวผมยาวบางคนที่นั่งร่วมโต๊ะอยู่กับพวกเรา เธอดื่มน้อยกว่าแต่อาการเมาออกอย่างชัดเจนยิ่งกว่ายุยฮัง แต่นั่นเป็นข้อดีเพราะฉันก็ไม่ได้อยากคุยอะไรกับเธอและไม่มีเรื่องจะพูดด้วย ดีที่ไม่ต้องทนอึดอัดเมื่อให้ชิมาซากิเมาจนไม่ค่อยมีสติไปซะ
         “ถ้าอยากกลับที่พักก็บอกฉันนะคะ ท่าทางพี่ยุยอาจไปส่งคุณไม่ไหว” ฉันส่งเสียงถามเมื่อเริ่มเห็นสภาพของแต่ละคน ไม่ใช่แค่กับผู้ร่วมโต๊ะ พวกคนอื่น ๆ ที่มานั่งกินที่ร้านทยอยกลับกันไปหลายคน จนร้านเริ่มเงียบลง แม้ว่าเวลานี้จะไม่ดึกเท่าในเมืองหากแต่เป็นชนบท ก็เหมาะสมที่ควรแยกย้ายกันไปพักผ่อนได้แล้ว
         “ซายาเน่ พี่ยังไหว” เสียงเชิงตำหนิจากรุ่นพี่บอกถึงความไม่พอใจ “กลับกันได้แล้วค่ะคุณชิมาซากิ ถ้าดึกมากกว่านี้ ฉันเกรงว่าจะไม่สะดวกไปส่งคุณที่บ้านพัก”
         “แต่ฉันอยากดื่มต่อ…”
         “ช่วยกรุณาทำตามที่ฉันบอกด้วยค่ะ การที่คุณเป็นผู้สนับสนุนโครงการหมู่บ้านนี้ ไม่ได้หมายความว่าคุณจะดื้อเอาแต่ใจตัวเองได้”
         “พี่ยุย…” ฉันรีบปรามเมื่อรุ่นพี่ทำท่าจะอารมณ์ขึ้น ยุยฮังไม่น่าดื่มมากขนาดนั้นเลยให้ตายเถอะ สถานการณ์พร้อมระเบิดได้ทุกเมื่อ ยุยฮังสะบัดหน้าแล้วแยกไปคุยอะไรบางอย่างกับป้าคนขายที่เคาน์เตอร์ พอกลับมาก็เข้ามาช่วยหรือที่จริงอาจจะต้องเรียกว่าฉุด ผู้หญิงผมยาวที่ทำท่าอิดออดไม่อยากออกจากร้านให้ลุกขึ้นแล้วเดินไปพร้อมกัน
         ถึงจะโดนยุยฮังขึ้นเสียงดุฉันว่ายังไหวตอนที่อยู่ร้าน แต่ฉันก็แอบคิดว่ารุ่นพี่คนที่เดินอยู่ด้านหน้าคงเมาบ้างเหมือนกัน เพราะเธอไม่ขับจักรยานกลับ โดยทิ้งเอาไว้ที่ร้านของคุณป้า แต่การที่ยุยฮังยังเดินได้ตรงเป็นปกติดีก็เริ่มทำให้ฉันต้องกลับมาคิดใหม่ เหตุผลน่าจะเพราะอีกคนที่เมามากกว่า รุ่นพี่เดินจับแขนอีกคนไว้แน่นไม่ให้ห่างตัว เพราะชิมาซากิเดินเซไปเซมา ถ้าขืนฝืนให้นั่งซ้อนจักรยานมาด้วยอาจจะเกิดอันตรายขณะปั่นกลับที่พักได้อย่างไม่ต้องสงสัย คงได้มีคนตกจักรยานกันบ้าง วิธีนี้อาจจะใช้เวลานานมากหน่อยความเร็วขึ้นกับจังหวะการก้าวเท้า แต่พวกเราสามคนก็มาถึงที่พักของชิมาซากิในที่สุด
         “พี่ยุยมีกุญแจเปิดบ้านพักมั้ยพี่”
         “พี่ไม่มีหรอก กุญแจสำรองอยู่ที่สำนักงานหมด เอางี้ซายาเน่ลองค้นดูในกระเป๋ายัยคนนี้ซิ” รุ่นพี่ว่าพลางขยับตัวของชิมาซากิที่แทบจะกองไปนอนกับพื้น ฉันอยากให้ยุยฮังเป็นคนค้นเองมากกว่าเมื่อได้ยินรุ่นพี่พูดแบบนั้น แต่สภาพตอนนี้ที่มีชิมาซากิกอดคอไว้เพื่อทรงตัวคงไม่สะดวกกันทั้งสองฝ่าย ฉันจึงเป็นคนควานมือหากุญแจในกระเป๋าถือของผู้สนับสนุนโครงการที่เมาแอ๋เองเพื่อหาทางเปิดประตูบ้านพัก
         “เจอแล้วค่ะ”
         พอเปิดประตูบ้านได้ก็รีบช่วยประคองคนเมาไปนอนที่ห้องทันที ยุยฮังทำหน้าโล่งใจรีบหันหลังจะชิ่งออกจากบ้านทันที ฉันเองก็ด้วย ไม่อยากมีธุระอยู่นานกว่านี้ ลดซึ่งภาระในเรื่องที่ไม่จำเป็น
         “หมู่บ้านที่เด็กของเธออยู่ไงมิยูกิ ฉันจะพังมันให้ราบ ฉันจะทำลายมันช้า ๆ เธอคงนึกไม่ถึงว่าฉันจะนำเธออยู่หนึ่งก้าวเสมอ” ชิมาซากิหัวเราะพึมพำแผนการของเธอไม่รู้สึกรู้สาอะไร ยุยฮังพุ่งตรงไปกระชากคอเสื้อคนเมา เมื่อกี้เกือบจะพ้นประตูไปก่อนฉันเสียอีก แต่ยุยฮังกลับไปถึงตัวผู้สนับสนุนในขณะที่ฉันกำลังงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น ชิมาซากิคงไม่รู้ว่ากำลังจะเจอกับอะไรแต่เธอไม่สนใจสักนิด เธอแสยะยิ้มไม่กลัวสายตาเอาเรื่องของยุยฮัง
         “เธอจะทำอะไรกับหมู่บ้านนี้ไม่ได้ ถ้าฉันยังอยู่”
         “ใครเขาสนหมู่บ้านกระจอก ๆ แบบนี้ ฉันสั่งคำเดียวทุนทั้งหมดที่ลงทุนกับหมู่บ้านนี้ก็จะหายวับไปกับตา” แม้แต่ฉันเองก็ยังรู้สึกถึงความเย็นชาของผู้หญิงที่ชื่อชิมาซากิ หัวใจของเธอทำด้วยอะไร
         เสียงฝ่ามือกระทบกับผิวหน้าดังสนั่น
         “ถ้าเมาก็อย่ามาทำปากดี หมู่บ้านนี้ไม่ใช่ของเล่นของเธอ เข้าใจที่ฉันพูดมั้ย” ชิมาซากิระเบิดหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ไม่สนใจยุยฮังที่ถามซ้ำ ๆ ก็เลยโดนตบหน้าไปอีกหนึ่งที่ ฉันรีบวิ่งเข้าไปห้ามก่อน เพราะการทำร้ายร่างกายไม่ใช่สิ่งที่สมควรทำ ไม่ว่าจะเป็นใคร หรือเป็นคนที่เราเกลียดแสนเกลียด
         “พอเถอะพี่” ฉันอยากจะบอกยุยฮังว่าที่ทำอยู่มันก็เลยเถิดมากแล้ว แต่โดนอีกคนสวนทันควัน
         “ไม่ได้ยินที่มันพูดเหรอ ซายาเน่” ยุยฮังกำหมัดแน่น หันมาตะคอกใส่ฉัน ดวงตาแดงก่ำและเสียงที่สั่นเครือ ฉันเข้าใจแล้วว่าหมู่บ้านนี้มีความหมายกับรุ่นพี่ขนาดไหน แต่ฉันก็ยอมให้รุ่นพี่ที่ฉันนับถือทำร้ายผู้หญิงคนนี้ไม่ได้จริง ๆ
         “ฉันได้ยินเหมือนที่พี่ได้ยินนั่นแหละ แต่พี่ต้องมีสตินะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นหมู่บ้านของเราจะเป็นยังไง พี่จะยอมให้มันพังไปเพราะผู้หญิงคนนี้เหรอ”
         ชิมาซากิกลับมานอนบนที่นอนอย่างปกติสุขอีกครั้งเมื่อยุยฮังปล่อยเสื้อที่เคยจับไว้ ก่อนจะหุนหันออกจากห้องไปด้วยความหงุดหงิด ฉันได้แต่สมเพชผู้หญิงข้าง ๆ ที่พึมพำเพราะความเมา ฉันรู้ว่ายุยฮังจะไม่กลับเข้ามาอีก แต่เพื่อความปลอดภัยก็เลยจำใจต้องอยู่เฝ้า คนที่คิดจะทำร้ายหมู่บ้านนี้ด้วยความไม่เต็มใจนัก

         “โอ๊ย!”
         “คงจะเดินหกล้ม เมื่อคืนคุณเมามากค่ะ” ผู้สนับสนุนโครงการของหมู่บ้านตื่นพอดีพร้อมกับกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ฉันเดินถือถาดข้าวต้มกับซุปร้อนควันโก๋เข้ามาให้ บ้านข้าง ๆ มีหน้าที่รับผิดชอบกับข้าวสำหรับชิมาซากิ เพราะเป็นถึงผู้สนับสนุนโครงการยุยฮังจึงจัดให้อยู่บ้านเดี่ยวที่เป็นส่วนตัว หรือไม่แน่ว่าอาจจะเพื่อไม่ให้ผู้หญิงคนนี้ไปยุ่งวุ่นวายกับใครคนอื่น
         “เก็บเอาไว้โกหกกับคนอื่นเถอะ ฉันจะหกล้มได้ยังไงในเมื่อ ‘ยัยคนนั้น’ ประคองมาตลอดทาง ฉันเมาแต่ก็จำได้ว่าเกิดอะไรขึ้น อย่าคิดว่าฉันจะยอมให้จบง่าย ๆ นะ คนที่ชื่อโยโกยามะอะไรนั่น” ชิมาซากิเหวี่ยงอารมณ์ใส่ฉันหน้ามุ่ย ขณะที่เอามือนวดตรงแก้มซึ่งเป็นรอยแดงของฝ่ามือราง ๆ
         “ก็ตามใจคุณนะ แต่ถ้าเมื่อคืนฉันไม่ห้าม คุณคงหน้าช้ำยิ่งกว่านี้” ฉันหัวเราะในลำคอเบา ๆ เลยโดนเหวี่ยงด้วยสายตาอีกหนึ่งที
         “ฉันไม่ขอบใจคนอย่างเธอหรอกยามาโมโตะ” ผู้หญิงคนนี้ปากดีอย่างที่รุ่นพี่บอกไว้ไม่มีผิด เมื่อคืนน่าจะปล่อยให้โดนตบอีกสักหน่อยจะได้สำนึกซะบ้าง ลอยหน้าลอยตาน่าหมั่นไส้อยู่ได้
         “นี่…ฉันถามหน่อย คุณชอบมิยูกิมากจนถึงขั้นกล้าทำร้าย วางแผนการต่าง ๆ นานา ป่วนคนอื่นเพื่อเขาเลยเหรอ คือหมู่บ้านแถวนี้ก็เป็นแค่หมู่บ้านเล็ก ๆ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าคุณคิดอะไร หรือจะทำอะไร แต่มันต้องลงทุนขนาดนี้เพื่อมิยูกิเลยเหรอคะ”
         “ไม่มียาพิษใช่มั้ยเนี่ย” ชิมาซากิไม่สนใจสิ่งที่ฉันถามเมื่อทำจมูกฟุดฟิดกับควันจากข้าวต้มที่ลอยยั่วอยู่ตรงหน้า
         “ฉันไม่ลอบทำร้าย เหมือนที่คุณชอบทำหรอกค่ะ”
         “ผู้หญิงอย่างยามาโมโตะ ยังไงก็จะไม่ยอมเสียมิยูกิไปใช่มั้ยล่ะ”
         “เอ๋?” ฉันแปลกใจที่กลายเป็นฝ่ายโดนถามกลับซะเอง แต่ก็พยักหน้า
         “ฉันก็เหมือนเธอ ฉันจะไม่ยอมเสียมิยูกิไป แต่ฉันแค่โชคร้ายที่มิยูกิกำลังหลงเธอเขาก็เลยไม่มองฉัน เห็นเป็นแค่พวกน่ารำคาญ อ้อฉันจะบอกเธอไว้เรื่องหมู่บ้านน่ะ ฉันก็ไม่คิดจะทำร้ายใครหรอกนะ เมื่อคืนก็แค่เมาเลยพูดไปแบบนั้น ฉันหมั่นไส้ยัยโยโกยามะ”
         “เรื่องหมู่บ้านพี่ยุยเขาจริงจังนะคุณ”
         “ช่างหัวแม่นั่นสิ ใครสน…แต่ฉันว่าฉันก็พอจะเข้าใจแล้วเหมือนกัน”
         “เรื่องหมู่บ้านเหรอ”
         “ไม่ใช่เรื่องนั้น แต่เป็นเรื่องที่มิยูกิเขาหลงผู้หญิงธรรมดา ๆ แบบเธอ”
         “มีอะไรมันมาช่วยเปิดตาคุณเหรอคะ” ฉันจงใจถามกวนประสาทออกจะเย้ยหยันนิด ๆ ที่จนป่านนี้ชิมาซากิก็ยังคงจะตื้อมิยูกิ แถมทำเรื่องวุ่นวายมากมาย
         “ก็คงจะเป็นยามาโมโตะมั้ง”
         “คุณจะพูดอะไรกันแน่” ฉันมองเธอไม่ไว้ใจ
         “ฉันว่าฉันก็ชอบคนนิสัยแบบเธอ ถึงฉันจะเกลียดเธอที่ตอนแรกเธอมาแย่งความรักของมิยูกิไปจากฉันก็เถอะ”
         “อะไรของคุณเนี่ย” ฉันไม่เข้าใจชิมาซากิ ท่าทางเมื่อคืนที่โดนตบคงทำให้สมองได้รับความกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง
         “ช่างมันเถอะ ฉันหิวแล้ว ยามาโมโตะอยู่ก็ดี ป้อนฉันหน่อยสิ”
         “ห๊า?”
         “อย่างน้อยฉันก็ยังเป็นผู้สนับสนุนโครงการของหมู่บ้านนะ เข้าใจมั้ยหัวใจของการบริการไง” ชิมาซากิทำสีหน้าไม่ทุกข์ร้อน ทำไมฉันจะต้องมาติดแหง็กอยู่กับเธอด้วย ฉันอยากจะเล่าเรื่องที่ชิมาซากิโดนตบจนหน้าหันกับมิยูกิใจจะขาด พอนึกถึงแล้วก็พาลคิดถึงขึ้นมาอีก “ไม่ต้องทำหน้าคิดหนักแบบนั้นก็ได้ หรือกลัวที่จะอยู่สองต่อสองกับฉัน” ชิมาซากิท้าทายแต่ฉันแทบหลุดขำ
         “นี่คุณคงไม่คิดว่าฉันจะพิศวาสคุณขึ้นมาหรอกนะ” ถึงชิมาซากิจะน่ารักมากก็ตามเหมือนอย่างที่ฉันเคยรู้สึกนึกชมอยู่ในใจตอนที่เห็นเธอครั้งแรกในร้านกับมิยูกิ และฉันก็ไม่แปลกใจที่คนอย่างมิยูกิจะเคยมีความสัมพันธ์กับผู้หญิงแบบนี้ เธอมีบางอย่างที่ดึงดูดไม่น้อยเลยและนั่นมากพอที่จะดึงดูดคนอย่างมิยูกิได้
         “ก็ไม่แน่หรอก” ผู้สนับสนุนของหมู่บ้านหัวเราะอย่างมีเลศนัย “ป้อนข้าวต้มฉันได้หรือยัง เธอนี่ทำงานบริการมาได้ยังไง ไม่ได้เรื่อง ปล่อยให้ผู้มีพระคุณต่อหมู่บ้านนี้หิวจนไส้จะขาด” ฉันหลับหูหลับตาป้อนชิมาซากิแบบขอไปที ก็เลยโดนเหวี่ยงใส่อีกรอบ เพราะข้าวต้มมันร้อนจนเธอปากแทบพอง เรื่องมากชะมัด

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะซายะมิลกี้และยุยพารุเท่านั้น
[Super Short] – ลองเป็น Dark Girl (10) (SayaMilky x YuiParu)??

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s