[Short] – นักรักร้อยเล่ห์ (SayaMilky)

Posted on Updated on

          ควันสีขาวที่ฟุ้งพุ่งพวยตัดกับแสงไฟหลากสีวิบวับยามฉันเพ่งมองรอบกาย ผู้คนมากมายโยกย้ายร่างกายไปตามจังหวะดนตรี บ้างก็ออเซาะแนบชิดไม่ห่าง บ้างบรรเลงริมฝีปากซึ่งกันและกัน มือไม้อยู่ไม่สุขเคลื่อนไปทั่วร่างคนโน้นคนนี้บ้าง หัวใจสูบฉีดตึกตักคึกคักครื้นเครง ยามเพลงทันสมัยเล่นไปไม่หยุดหย่อน เสียงทำนองเพลงดังก้องทั้งสองหูจนแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นใด
          มือแข็งแรงที่ลูบไล้โอบเอวที่พลิ้วไหวไปตามเพลง ฉันเต้นหยอกกระเซ้าเอียงไปทางยั่วหนุ่มรูปงามที่เพิ่งเจอกันในร้านแห่งนี้ ปล่อยให้ความรู้สึกเป็นตัวนำทางจนพบกับความสนุกที่ฉันเฝ้าหาทุกค่ำคืน เราสองคนอาจจบลงที่ไหนสักแห่งเหมือนที่ฉันเคยทำกับผู้ชายทุกคน หากแต่เมื่อฉันได้ประสานสายตากับใครอีกคนที่นั่งดื่มอยู่ลำพังสุดมุมของเคาน์เตอร์ ฉันก็เริ่ม
          ไม่แน่ใจ…
          ว่าฉันจะยังต้องการสร้างความสัมพันธ์กับชายหนุ่มที่คลอเคลียอยู่ตอนนี้หรือเปล่า ความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้น ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่ ‘สนใจ’ ไปรวมกันอยู่บริเวณนั้น
          ฉันสนใจผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์นั่น…ผู้หญิงผมสั้นที่ยังคงมองฉันไม่วางตาไม่ว่าฉันจะมองไปที่เธอสักกี่ครั้ง

          “ไปนั่งพักกันก่อนดีกว่ามั้ยคะ” ฉันเขย่งตัวนิดหน่อยเพื่อกระซิบบอกผู้ชายในอ้อมกอด ไม่วายมองไปทางคนที่ฉันสนใจมากกว่าเขา
          “เหนื่อยแล้วเหรอครับ” ฉันพยักหน้าและส่งยิ้มหวานให้ เมื่อผละออกมาจากอ้อมกอดของเขา ผู้ชายคนนี้จัดแจงพาฉันกลับมาที่โต๊ะ
          “เดี๋ยวฉันมา รอสักครู่นะคะ” กว่าเขาจะยอมปล่อยมือให้ฉันเดินออกมาจากโต๊ะส่วนตัวที่มีคอกกั้นได้ ก็ต้องแลกด้วยลิปสีแดงบนปากไปสู่แก้มเขา
          ฉันพาตัวเองมานั่งข้างคนที่นั่งหันหลังให้เคาน์เตอร์ทันทีที่เดินออกมาจนพ้นคอกโต๊ะส่วนตัวของผู้ชายคนนั้น ผู้หญิงผมสั้นที่นั่งอยู่คนเดียวตอนนี้ ยิ้มมุมปากเมื่อฉันเดินมาสั่งเครื่องดื่ม เธอหันกลับมาสั่งเครื่องดื่มของตัวเองบ้าง
          “ฉันขอแบบคุณคนนี้ด้วยค่ะ” เธอยักคิ้วตาเป็นประกายไม่ต่างกับแสงไฟวิบวับในร้าน ขณะทำท่าชี้นิ้วโป้งมาทางฉัน “คุณคงไม่ว่าอะไรนะคะ ถ้าฉันจะลอกเครื่องดื่ม”
          “ถ้ามีคนเลี้ยงฉันสักแก้ว ฉันคงไม่โกรธ” ฉันหย่อนตัวเองบนโต๊ะกลมหน้าเคาน์เตอร์และยิ้มให้เธอ คนที่มีเสน่ห์จนทำให้ฉันไขว้เขวเหลือเกินตอนนี้
          “เลี้ยงมากกว่าหนึ่งแก้วก็ได้ใช้มั้ยคะ”
          “ได้สิคะ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ” เธอยกแก้วเครื่องดื่มที่เหลือน้อยนิดและจัดการมันจนเป็นแก้วเปล่าที่มีเพียงน้ำแข็ง
          “เดี๋ยวเขาจะรอนานนะคะ”
          “ก็ช่างเขาสิคะ”
          ฉันกับเธอชนแก้วเมื่อพนักงานนำเครื่องดื่มที่สั่งมาเสิร์ฟ ก่อนที่จะชวนกันออกมา ฉันจูงมือผู้หญิงที่เคาน์เตอร์หลบมาห้องน้ำแล้วเมื่อประตูกั้นเราให้อยู่เพียงลำพังในห้องน้ำแคบ ๆ ฉันโถมตัวนั่งทับเธอซึ่งนั่งบนฝาชักโครก ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครได้ยิน เพราะเสียงเพลงที่ดังอยู่ตอนนี้ เป็นตัวช่วยอย่างดีของฉัน
          เธอมีเสน่ห์มากเมื่อได้มองใกล้ ๆ อุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จังหวะหัวใจเพิ่มขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ หากฉันยังคงแลกลิ้นนัวเนียกับเธออยู่แบบนี้
          “จะให้เรียกคุณว่าอะไรดีคะ”
          “ซายากะค่ะ ฉันยามาโมโตะ ซายากะ” คนตอบกระซิบเบาแล้วจูบที่ใบหูจนฉันสะท้านไปทั้งตัว
          “แล้วคุณล่ะคะ ชื่ออะไร?”
          …

          ฉันนั่งดื่มอยู่คนเดียวมุมในสุดของเคาน์เตอร์ท่ามกลางเสียงเพลงสนั่นที่ทำให้บรรยากาศในร้านครึกครื้น ฉันมาที่ร้านนี้บ่อยแต่ไม่ใช่พวกขาประจำ วันนี้ก็นึกครึ้มเหมือนเคย อยากพักผ่อนสมองสักหน่อย
          ฉันนั่งมองคนหนุ่มสาว เต้นกันอยู่ตรงหน้าเวทีซึ่งดีเจกำลังเปิดเพลง หลายคนไม่ได้อยากเต้นฉันรู้ดี ส่วนมากก็หาข้ออ้างเพื่อให้ได้ใกล้ชิดกับคนที่ตัวเองสนใจ
          แต่ฉันมองอยู่นานแล้ว ถึงต่อให้มองไปทางอื่นแต่สุดท้ายฉันก็จะพุ่งสายตาไปที่เธอจนได้ สุดท้ายฉันจึงเลิกให้ความสนใจกับสิ่งอื่นใดนอกจากผู้หญิงคนนั้น คนที่ฉันละสายตาไปจากเธอไม่ได้ ผู้หญิงผมยาวคนที่กำลังโอบรัดคลอเคลียกับชายหนุ่มหน้าตาดี เธอเต้นยั่วเขาอยู่ ท่าทางร้ายไม่เบาแต่ฉันกลับยิ่งถูกใจอากัปกิริยานั้น แล้วเธอก็กำลังมองมาทางฉันเช่นกัน
          ไม่นานฉันก็ได้คุยกับเธอสมใจหมาย แน่นอนว่าเธอเองก็สนใจฉัน เมื่อเราสนใจกันและกัน ฉันไม่รอให้โอกาสหลุดลอยไป ผู้หญิงผมยาวคนนี้ยอมทิ้งชายหนุ่มที่เต้นอยู่กับเธอก่อนหน้าให้รอที่โต๊ะส่วนตัว เมื่อเลือกพาฉันมายังห้องน้ำของร้าน สถานที่ซึ่งลับสายตาคน
          ความกระหายและความปรารถนาทำให้ฉันกับเธอนัวเนียคลอเคลียแนบชิดจับสัมผัสกันอยู่ในห้องน้ำ มีแค่เธอกับฉัน แค่คนสองคนที่ความต้องการเหมือนกัน
          “ชิมาซากิ ฮารุกะ เรียกฉันว่าพารุก็ได้ค่ะ” นั่นคือชื่อของเธอ
          …
          ฉันยืนในมุมที่น้อยคนจะเห็น เฝ้ามองคนคุ้นตาและหนึ่งคนแปลกหน้ากำลังเดินคลอเคลียกันไม่ห่าง ผู้หญิงผมสั้นซุกไซ้ซอกคอขาวของผู้หญิงผมยาวที่แหงนหน้ามีความสุข ฉันเห็นว่าสองคนนี้เพิ่งเข้าไปด้านในห้องน้ำด้วยกันมา ฉันเห็นตั้งแต่ตอนแรกที่พวกเธอคุยกัน
          ฉันตามพวกเธอกลับเข้าไปด้านใน สาวผมยาวแยกกลับไปที่โต๊ะมุมหนึ่ง ส่วนคนที่ฉันรู้จักกลับไปนั่งที่เดิมตรงเคาน์เตอร์ มือคว้าเอาโทรศัพท์มาเล่นหน้าตาระรื่น ฉันแสยะยิ้มกับตัวเองและคิดว่าควรจะเล่นโทรศัพท์ตอนนี้บ้าง
          “ซายากะจัง อยู่ ๆ ก็คิดถึงเธอ คืนนี้ไปหาที่ห้องได้มั้ย” ผู้หญิงผมสั้นหน้ายุ่งทันทีเมื่อโปรแกรมสนทนาของฉันขึ้นว่าเป้าหมายที่เพิ่งส่งไปคุยด้วยอ่านข้อความแล้ว
          “นี่ก็ดึกแล้วนะคะมิยูกิ ไว้มาวันหลังดีกว่านะคะที่รัก” ฉันก้มมองสติกเกอร์ที่เธอตั้งใจส่งมาอ้อน
          “จะนอนแล้วเหรอ” ฉันแกล้งถามในเรื่องที่รู้คำตอบดีอยู่แก่ใจว่ายังไงซายากะก็ยังไม่นอน
          “วันนี้เพลีย ๆ น่ะ ทำงานเหนื่อยมากเลย วันหลัง ว่างเมื่อไหร่มิยูกิต้องมาเอาใจฉันนะ คิดถึงมิยูกิจังเลยค่ะ” ฉันหัวเราะในความเจ้าเล่ห์ของซายากะคนรัก เมื่อเธอละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์หันไปยิ้มให้สาวผมยาวตัวขาวแม้แสงไฟน้อยที่เดินกลับเข้ามาที่เคาน์เตอร์อีกครั้ง
          ฉันเดินออกมาที่นอกร้านและกดส่งข้อความสุดท้ายไปให้เธอ
          “ไว้ซายากะกลับมาถึงห้อง เราค่อยคุยกันนะคะ…รักเธอนะ”
          ซายากะจัง กล้าทำกับฉันแบบนี้ ไม่ได้หมายความว่าเธอจะรอดไปได้ตลอดหรอกนะ ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่ซื่อจนตามคนเจ้าชู้อย่างเธอไม่ทัน เพราะว่าฉันเองก็ไม่ต่างกับเธอ…

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะซายะมิลกี้เท่านั้น
[Short] – นักรักร้อยเล่ห์ (SayaMilky)??

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s