[Short] – ฉันจะเอาแต่ใจ EP04 (SayaMilky x YuiParu)

Posted on Updated on

         ฉันดอดไปขลุกอยู่กับยามาโมโตะ ผู้หญิงคนที่หน้างอเป็นจวัก ท่าทางเหนื่อยใจ ทันทีเมื่อเห็นว่าฉันมาหา แต่เธอก็ไม่ได้โหดร้ายจนถึงกับไล่ฉันออกมาจากห้องแต่อย่างใด เพียงแค่ไม่กี่วันหลังจากที่อยู่ด้วยกันล่าสุด วันที่ฉันกับเพื่อนอย่างพารุร่วมกันเล่นละครตบตาฉากใหญ่
         ฉันสร้างสรรค์ปั้นหน้าตัวเองให้เศร้าเคล้าน้ำตา อาจจะยิ่งกว่าดารานักแสดงที่กำลังมีชื่อเสียงอยู่ ตอนต้องฝืนใจตัวเอง จากยามาโมโตะ คนที่ฉันหมายมั่นว่าอยากอยู่ด้วยมากกว่าและมากับคู่หมั้นอย่างพารุ
         ระหว่างที่นอนเล่นอยู่บนเตียงของยามาโมโตะนั้น ฉันคิดว่าเธอคงไม่ว่าอะไรและอาจเต็มใจอยู่บ้างกระมัง เสียงสัญญาณเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือของเธอก็ดังขึ้น ขัดจังหวะบรรยากาศระหว่างฉันกับยามาโมโตะเล็กน้อย ถ้าให้เดาว่าใคร จากลักษณะที่โทรมาไม่หยุดแบบนี้ คงเป็นโยโกยามะที่ต่อสายมาถึงเพื่อนสนิท และอาจเป็นเรื่องสำคัญที่ยังไงก็ต้องคุยให้ได้
         เจ้าของเตียงค่อนข้างลำบากใจกว่าจะรับโทรศัพท์ได้ แต่ก็ยอมลุกไปนั่งคุยตรงเก้าอี้ปลายเตียง ซึ่งฉันก็ไม่คิดว่ามันจำเป็นอะไรนักกับการลุกออกไปนั่งไกลเพิ่มจากเดิมแค่หน่อยเดียวเท่านั้นเอง
         ก่อนหน้าที่จะไปรับโทรศัพท์จากเพื่อน ยามาโมโตะกำลังนอนมองหน้าฉัน เธอกำลังครุ่นคิดบางอย่าง คิ้วที่ขมวดเข้าหากัน กับสายตาที่เหมือนจะลังเลแต่ก็มั่นใจไปพร้อม ๆ กันก็ทำให้ฉันเผลอยิ้ม
         เธอสงบนิ่งเกินไปจนเหมือนพยายามเก็บความรู้สึก ฉันลอบสังเกตเธออยู่ตลอดเวลา ยามาโมโตะไม่หลบหน้าฉันตลอดเวลาที่นอนอยู่ข้าง ๆ เธอกำลังต่อสู้กับความคิดสักอย่าง เหมือนกำลังตัดสินใจ ซึ่งฉันอยากให้เธอแสดงความคิดเหล่านั้นออกมา ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอรู้สึกยังไง ถึงจะพอรู้แล้วบ้างก็ตาม ยิ่งสายตาที่มองฉันอย่างซื่อตรงไม่ปิดบัง ทั้งการที่ยอมให้ฉันสัมผัสหน้า หรือยอมให้ฉันมานอนเสนอหน้าอยู่กับเธอนี่ก็อีก
         บางทีนี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายที่มันจะเกิดขึ้น…

         บทสนทนาระหว่างโยโกยามะกับยามาโมโตะที่ฉันไม่ได้ตั้งใจจะฟัง แต่บังเอิญว่าได้ยินอย่างช่วยไม่ได้ ฉันพอจะจับใจความได้ หรืออันที่จริงเรียกว่ารู้ถึงแผนการของพารุเป็นอย่างดี เพื่อนฉันเริ่มลุยในส่วนของเธอ ทำทีว่าเราสองคนมีปัญหากันนิดหน่อย แต่ก็หนักหนาสำหรับคนที่มีคู่หมั้น และกำลังประสบปัญหาบางอย่าง เฉกเช่นว่าฉันไม่ค่อยมีใจอยากพูดคุยด้วยเท่าไหร่นัก พารุทำตามแผน ว่าเธออยากให้โยโกยามะช่วยเหลือ
         ยามาโมโตะอึดอัดมากจากที่ฉันเห็นสีหน้าระหว่างที่คุยกับโยโกยามะ ตามประสาคนที่ไม่อยากยุ่งกับฉัน ผู้หญิงที่มีคู่หมั้นแล้ว แต่ก็ไม่ได้ขัดเพื่อนซะทีเดียว ฉันทำทีเข้าไปก่อกวนสมาธิเธอหลังวางสายจากโยโกยามะ ด้วยการแกล้งว่ากล่าว เรื่องที่เธอทำเป็นใจร้ายกับฉันได้ลงคอ
         ฉันเล่นละครบีบน้ำตาว่ารู้สึกยังไง และมันแย่แค่ไหนสำหรับคนความจำเสื่อม ที่จำได้แค่ยามาโมโตะคนเดียว แต่เธอกลับพยายามผลักไสฉันให้ไปหาคู่หมั้น แน่นอนว่าถ้านี่คือกรณีปกติ ถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องและสมควรอย่างยิ่งยวดที่ยามาโมโตะต้องทำ ยกเว้นว่าฉันไม่ต้องการให้เธอรู้สึกแบบนั้น
         ฉันอยากให้ยามาโมโตะรู้สึกต้องการฉัน แค่สักนิดถ้าเกิดยามาโมโตะไม่อยากสูญเสียฉันไป ก็จะยิ่งทำให้แผนประสบความสำเร็จ
         แต่ยามาโมโตะคนนั้นดัน…น้ำตาคลอ จนทำให้ฉันรู้สึกหวิว แรงจากพายุแห่งห้วงความคิดภายในใจของฉันเอง มันเปลี่ยนไป
         ฉันใจหาย…ฉันต้องกลั้นใจปัดมือที่เธอเอื้อมเข้ามาหา หวังจะเช็ดน้ำตาบนแก้ม ในเสี้ยววินาทีนั้น ฉันไม่ได้แกล้งแสดง แต่มันรู้สึกใจหายจริง ๆ

         จากตอนแรกนั่นก็เป็นเพียงการแกล้งบีบเค้นอารมณ์เล่นละคร ฉันนึกถึงความเศร้าโศกเสียใจที่สุดเท่าที่ฉันจะนึกขึ้นได้ เพื่อเป็นพลังในการหลั่งน้ำตา แต่พอเห็นน้ำตาของยามาโมโตะบ้าง พอได้เห็นความเสียใจที่ผู้หญิงคนนั้นพยายามเก็บมันเอาไว้ ฉันก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ฉันกำลังทำอยู่
         และสิ่งที่จะต้องทำต่อไปให้ลุล่วง…

         หลังจากนั้นฉันกับพารุก็ได้เล่นสนุกสนานกันอีกครั้ง ยังไงก็ตามเมื่อฉันตั้งเป้าว่าแผนนี้จะต้องสำเร็จ ก็ไม่มีสิ่งใดจะมาขัดขวางได้ พวกเราไปที่บ้านของโยโกยามะและก็สร้างสถานการณ์ใหญ่ ตบตาถึงความสัมพันธ์ที่สั่นคลอนระหว่างฉันกับพารุคู่หมั้นปลอม ๆ ท้ายที่สุดของฉากนั้น ฉันได้มีโอกาสคุยอะไรกับยามาโมโตะนิดหน่อยก่อนจะกลับมา ส่วนพารุนั้นตรงประเด็นและตอบโจทย์เมื่อได้โอกาสอยู่กับโยโกยามะที่ติดสอยห้อยตามไปดูแลด้วยความเป็นห่วงถึงที่พักของพารุ เมื่อเพื่อนของยามาโมโตะเห็นฉากการทะเลาะของฉันกับพารุ

         “พารุ…ฉันว่าเราต้องเร่งมือให้มากกว่านี้อีกสักหน่อย เดี๋ยวจะคว้าน้ำเหลวเข้าจนได้ เนี่ยนะ โยโกยามะท่าทางใจดี แกน่าจะมีศัตรูเยอะ นิสัยดีแบบนี้หายากนะรู้มั้ย แผนเมื่อครั้งก่อนน่าจะยังไม่อยู่หมัด” ฉันเปรยกับเพื่อนเมื่อได้โอกาส วันนี้พารุแวะมาค้างกับฉัน เราจึงมีเวลาปรึกษาหารือกันยาว
         “ฉันก็พยายามอยู่ แต่แกก็เห็นว่ายุยเป็นยังไง ทั้งซื่อทั้งบื้อ ก่อนที่เราจะเล่นแผนครั้งล่าสุดที่บ้านยุย ฉันโทรไปหา รู้มั้ยเขาว่าไง…โน่นบอกให้ดูแลแกดี ๆ แล้วก็บอกให้ฉันพยายามเข้านะ ไม่เห็นสนใจถามฉันสักคำว่าฉันเป็นไงบ้าง” คนบ่นทำหน้าง้ำปากยื่นน้อย ๆ ฉันว่าเพื่อนก็คงอยากเผด็จศึกคนที่เธอสนใจแต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น
         “ที่โยโกยามะเขาพุ่งตามแกออกจากบ้านตัวเองไป ทิ้งให้ฉันอยู่กับยามาโมโตะแบบนั้น แถมไปดูแลอย่างใกล้ชิดนี่ ยังไม่พอใจอีกหรือไงคะคุณชิมาซากิ” ฉันแขวะขำ ๆ แต่เพื่อนออกอาการยินดีปรีดาตอนที่นึกถึงเรื่องนี้จนออกนอกหน้า
         กรณีของพารุ มันยากกว่าฉันอยู่พอสมควร ตรงที่โยโกยามะนั้นเรียบร้อยไม่ประสีประสากับการแสดงออกของคนแบบพารุเอาซะเลย ไม่รู้เลยว่าบางคนกำลังมีใจให้ ถ้ามองกว้าง ๆ โยโกยามะอาจเห็นพารุเป็นเพียงเพื่อนสนิท ถ้าเกิดสมมติว่า โยโกยามะแอบคิดอะไรอยู่ในใจ แต่ไอ้การเปิดตัวสกัดดาวรุ่งว่ามีคู่หมั้นเป็นฉันด้วยแบบนี้แล้ว เปอร์เซ็นต์ที่คนนิสัยดีแบบเพื่อนของยามาโมโตะจะทำอะไร อย่างเช่นแสดงออกว่าปิ๊งปั๊งพารุก็น้อยลงไปด้วย
         “แล้วแกนึกยังไงเล่นใหญ่แบบนั้น นี่ถึงขั้นจะถอนหมั้นกับฉันเลยเหรอ มันไม่ปุบปับไปหน่อยหรือไง” พารุนั่งหัวเราะเมื่อฉันเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างที่เธอไม่อยู่ให้ฟังโดยสังเขป
         “ฉันน่ะเหรอ ก็ต้องพยายามทำให้แกดูมีปัญหารุมเร้ามาก ๆ นั่นแหละเลยพูดไปแบบนั้น ว่าแต่แกเถอะพารุ แกตบหน้าฉันซะเต็มแรง ฉันตกใจแทบแย่ ไม่คิดว่าแกจะส่งอารมณ์จัดเต็มระดับสิบเต็มสิบ ความเจ็บก็มาเต็ม ๆ ด้วยนะ แกรู้ใช่มั้ย”
         “โทษที…ตอนนั้นคิดว่าคงช่วยสร้างบรรยากาศให้เครียดกันมากเข้าไปอีกน่ะ แล้วฉันก็หมั่นไส้แกด้วย ไม่ใช่ว่าแกก็ตั้งใจจะจูบกับยามาโมโตะเขาอยู่แล้วเหรอ อย่าคิดว่าฉันตามแกไม่ทัน”
         “จูบนั่นน่ะ มันไม่ได้อยู่ในแผนฉันหรอกนะ อย่าคิดไปเองสิ” ฉันหัวเราะกลบเกลื่อน ซึ่งหน้าตาพารุบอกฉันว่าเธอไม่เชื่อ
         “เอาเถอะ แต่ผลก็ออกมาดีอย่างที่ฉันหวัง ยุยนะอยู่ปลอบใจฉันไม่ห่างตัวเลย เสียดายทำแค่ปลอบใจ” มีความเซ็งที่ปิดไม่มิดเจือปนในน้ำเสียงของพารุ เมื่อเธอพูดถึงเหตุการณ์ในฝั่งที่เธอเจอบ้าง ตอนฉันไม่ได้อยู่ด้วย ภายหลังที่โยโกยามะวิ่งตามออกไป หลังพารุจัดแจงแสดงละครฉากใหญ่ตบหน้าฉันซะเต็มแรง ประหนึ่งว่าโมโหหึงจังหวะที่ฉันจูบนัวเนียกับยามาโมโตะ ซึ่งประจวบเหมาะที่พารุกับโยโกยามะออกมาเห็นเข้า
         “วันหลังเบา ๆ มือบ้างก็ดีนะ” ฉันส่งสายตาประณามเพื่อนสาวเล็กน้อย เพราะยังเจ็บหน้าอยู่ หากแต่อีกคนทำเป็นเมิน
         “เดี๋ยวไม่สมจริง” พารุลอยหน้าลอยตาตอบ ฉันล่ะอยากรู้จริง ๆ ว่าถ้าฉันเป็นฝ่ายตบบ้าง พารุจะยังทำหน้าระรื่นได้อยู่มั้ย จะตบกลับให้แรงเลยถ้ามีโอกาส “เออ…ที่แกเข้าไปคุยกับยุยว่าชอบยามาโมโตะ ยุยเขาเป็นยังไงบ้าง”
         “โยโกยามะค่อนข้างแปลกใจ แต่ก็รับฟังฉันนะ แต่ฉันว่าเพื่อนแกไม่เห็นด้วยกับเรื่องที่ฉันชอบยามาโมโตะ”
         “คงไม่มีใครเห็นดีเห็นงามที่เพื่อนตัวเองไปชอบคู่หมั้นของเพื่อนอีกคนหรอกมั้ง” พารุออกความเห็นเพียงสั้น ๆ แต่นั่นมันค่อนข้างจริง “ในฐานะที่ฉันรู้นิสัยของแกดีนะมิลกี้ แกน่ะ…ที่เร่งแผนการอยู่ทุกวันนี้ ก็ไม่ใช่เพราะอยากช่วยฉันอย่างเดียวใช่มั้ยล่ะ”
         “แกคิดว่าไงล่ะ คิดว่าฉันจะประเสริฐช่วยแกจริง ๆ เหรอ” ฉันถามยิ้ม ๆ ออกจะยั่วเพื่อน แต่พารุส่ายหัว เบะปากด้วยความหมั่นไส้
         “แกอยากจะมีความสุขกับยามาโมโตะมากกว่าช่วยฉันต่างหาก ไอ้เพื่อนชั่ว แล้วแกคิดจะพลิกแผนครั้งนี้ยังไง แกจะบอกยามาโมโตะอิท่าไหนเนี่ย เล่นใหญ่ขนาดความจำเสื่อมไปแล้วด้วย”
         “แกจัดการเรื่องของแกไป ฉันจะจัดการเรื่องของฉันเอง แต่รับรองสมหวังครบถ้วนทุกประการ โดยเฉพาะแก ฉันจะไม่ทำให้แกผิดหวัง เชื่อสิ”
         “ดูจะมั่นใจในแผนการเหลือเกินนะคุณมิยูกิ”
         “เชื่อมือฉันเถอะน่า แต่เราต้องเล่นแผนหนักแล้วล่ะ ต้องเร่งผลผลิตกันหน่อย”
         “แผนอะไรของแกเหรอ มิลกี้”
         “แผนที่จะทำให้แกสมหวังไงล่ะ” ฉันพยักหน้ามั่นใจเต็มเปี่ยมกับพารุ แต่เพื่อนไม่ค่อยวางใจเท่าไหร่

         หลังจากที่ฉันได้ทบทวนแผนการคร่าว ๆ ในหัว ว่าอยากจะทำอะไรบ้าง เพื่อให้เพื่อนสมหวังอย่างที่ตั้งใจและพูดโม้ไว้มากมาย ฉันเริ่มดำเนินการตามแผนล่าสุดทันทีไม่รอช้า โดยส่งข้อความไปหายามาโมโตะเพราะโทรไปแล้วฝั่งนั้นไม่รับสาย ฉันแจ้งในข้อความ บอกว่ายกเลิกการหมั้นหมายระหว่างฉันกับพารุเรียบร้อยแล้ว
         ไม่นานหลังจากนั้นพารุก็ส่งข้อความมาบอก เธอกำลังเล่นละครอ้อนโยโกยามะอยู่ที่บ้านของเพื่อนสนิท พารุโทรไปฟูมฟายเรื่องการหมั้นหมายที่สะบั้นลง ตอนแรกพารุตั้งใจว่าจะแกล้งทำเป็นเศร้าแล้วออกไปเมาให้สุดเหวี่ยง แต่โยโกยามะไม่ยอมให้ไป เห็นบอกไว้ว่าถ้าอยากเมาก็ให้เมาที่บ้าน แล้วโยโกยามะก็ไปรับพารุให้ไปอยู่ด้วยกันกับเธอ
         โชคดีนะเพื่อน…ฉันเอาใจช่วย ขอให้พารุรวบหัวรวบหางโยโกยามะให้ได้ และสำหรับฉัน น่าจะถึงเวลาแผนการในส่วนของยามาโมโตะบ้าง

         “จะไม่ให้เข้าไปในห้องจริง ๆ น่ะเหรอ” ฉันแวะหามายามาโมโตะ มีเรื่องที่ต้องคุยกันให้ได้ สำคัญมากกว่าบอกเรื่องที่ฉันเพิ่งขอถอนหมั้นกับพารุ
         “เรื่องถอนหมั้นฉันได้อ่านจากข้อความที่เธอส่งมาแล้ว” คนที่เอาตัวพิงกำแพงข้างประตูไว้บอกเสียงเรียบ ยามาโมโตะคงตั้งใจว่าจะไม่ยุ่งกับฉันอีกต่อไป จริงอย่างที่เคยคิดไว้เลย แค่ท่าทีที่แสดงออกก็ชัดเจน
         “เธอก็รู้ว่าการทำเป็นห่างกับฉันก็ไม่ได้ช่วยทำให้ฉันเปลี่ยนใจ…ฉันจะมาคุยกับซายากะครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ยังไงก็ช่วยสละเวลาคุยกับฉันหน่อยได้มั้ย อันนี้เรื่องสำคัญนะ” ยามาโมโตะมองหน้าฉันพักหนึ่งก่อนที่จะหลบและเปิดประตูให้ฉันเข้าไปในห้อง
         “เรื่องสำคัญที่ว่าคืออะไร” ยามาโมโตะปิดประตูและเปิดประเด็นทันทีที่ฉันก้าวผ่านประตูเข้ามา ใจคอจะไม่ให้ฉันเข้าไปในห้องจริง ๆ อย่างไม่ต้องสงสัย กลายเป็นว่าต้องยืนคุยกันอยู่หน้าประตูในห้องของผู้หญิงใจแข็งคนนี้
         “ยามาโมโตะ เธอคิดว่าฉันถอนหมั้นกับชิมาซากิก็เป็นเพราะเธอใช่มั้ย มันทำให้เธอรู้สึกผิดอยู่ลึก ๆ หรือเปล่า ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้คู่หมั้นเขาต้องเลิกกัน” สายตาเด็ดเดี่ยวและเอาจริงที่กำลังจ้องกันอยู่ บอกฉันว่าเธอรู้สึกแบบนั้น แต่ยามาโมโตะยอมรับมัน ยอมรับที่จะเลือกทางที่ถูกต้องซึ่งอาจทำร้ายตัวเอง
         “มีเรื่องสำคัญแค่นี้ใช่มั้ย” ฉันรู้สึกขำที่ยามาโมโตะจ้องจะไล่ฉันออกจากห้องท่าเดียว
         “ซายากะกลัวฉันเหรอ ท่าทางจ้องจะไล่ฉันไปให้พ้น ๆ หน้า” ไม่รู้ว่าเพราะท่าทางแบบนี้ด้วยหรือเปล่า ที่มันยิ่งทำให้ฉันอยากยั่วเธอ
         “ยุยขอร้องฉันไว้ และฉันก็ไม่ได้กลัวเธอ…วาตานาเบะ” ยามาโมโตะเบี่ยงหน้าหลบไปมองข้างตัว เมื่อฉันเข้าไปจับแขนเธอไว้ ยิ่งอยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้มากเท่าไหร่ บางอย่างที่มันน่าจะเป็นแค่เรื่องง่าย ๆ กลับยากขึ้นมา
         “ซายากะนิสัยดีเกินไปนะ รู้มั้ยว่ามันทำให้ฉันเบื่อ” ฉันปล่อยแขนยามาโมโตะแล้วลูบแก้มอย่างอ่อนโยน
         “คนบ้าที่ไหนจะความจำเสื่อม นี่มันโคตรโจ๊กเลยรู้มั้ย ฉันเล่าให้เพื่อนฟังทีไร มีแต่คนขำ”
         “เธอกับชิมาซากิรวมหัวกันหลอกฉัน…เหรอ” ฉันหัวเราะใส่หน้ายามาโมโตะ แล้วถอยออกมามองอย่างดูแคลน
         “จุ๊ ๆ อย่าเข้าใจผิดสิ คนฉลาดน้อยแบบพารุจะอยู่ร่วมทีมกับฉันได้ยังไง บางทีมันก็เป็นแค่เกมที่ฉันสามารถทำให้ผู้หญิงคนนั้นยอมหมั้นหมายกับฉันได้ แต่ถ้าให้ฉันต้องอดทนใช้ชีวิตอยู่กับคนน่าเบื่อแบบพารุ ฉันคงเหี่ยวเฉาตาย ก็ทำให้…ถึงเวลาโละทิ้ง แต่การจะเข้าไปบอกกับเจ้าตัวเลย มันก็น่าเบื่ออีก พวกฟูมฟายน่ารำคาญจะตาย คิดงั้นมั้ย”
         “ก็เลยใช้ฉันเป็นเครื่องมืออีกคน…” ฉันพยักหน้ากับความหัวไวของยามาโมโตะ
         “ซายากะเกือบทำให้ฉันสนุกแล้วเชียว แต่ดันเป็นคนดีซะงั้น มันเซ็งสุด ๆ นี่นะถ้าเธอคิดแย่งฉันจากพารุ จะต้องสนุกกว่านี้แน่นอน” ฉันแกล้งสอดมือลูบหน้าท้องภายใต้เสื้อของยามาโมโตะไปมาอย่างนึกสนุก “แต่เรื่องอื่น ๆ น่ะ ยังไงต้องขอบคุณซายากะ ฉันชอบที่เธอถูกเนื้อต้องตัวฉันที่สุดเลย…” เพราะยามาโมโตะเบียดตัวเองเข้ามาจนชิดกับฉันทำให้ไม่ขยับตัวไม่ถนัด จากที่เคยเป็นคนสอดมือลูบไล้ยามาโมโตะ ตอนนี้อีกฝ่ายก็กลายเป็นคนละเลงมือไปมาไล่จากต้นขาของฉันขึ้นมายังโคนขาอย่างเบามือ ยิ่งฉันใส่กระโปรงแบบนี้ ยามาโมโตะยิ่งเข้าถึงเนื้อกายได้สบาย นุ่มนวลมากที่สุดถึงแม้ว่า
         …เธอกำลังโกรธมาก แต่กลับแสดงสิ่งที่ตรงกันข้าม เอาความโกรธมาลงที่ฉันเหรอ หรือว่ายามาโมโตะกำลังคิดจะทำอะไร เธอไม่เชื่อเรื่องที่ฉันเล่าหรือไงกัน
         ความร้อนจากริมฝีปากที่ซุกตรงร่องอก ลมหายใจอย่างเป็นจังหวะ สิ่งนั้นทำให้ฉันเริ่มคิดอะไรไม่ออกนอกจากรู้แค่ว่าตัวเองกำลังรู้สึกยังไง ร่างกายของฉันร้อนตามไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้ ฉันลืมไปเลยว่ายามาโมโตะอันตรายอย่างไร หากเธอเปลี่ยนตัวเองเป็นแม่เสือร้ายที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ ฉันลืมนึกถึงเรื่องนี้ไป แต่ถึงแบบนั้นฉันก็ไม่ได้คิดต่อต้านความปรารถนาในใจที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
         ยามาโมโตะรุกคืบเข้ามาจูบ ส่งลิ้นร้อนเป็นของรางวัลให้ฉันสะท้านวาบหวาม ความหวานนุ่มชวนให้ลุ่มหลงยังคงเป็นสิ่งที่ปฏิเสธยากอยู่เสมอ เธอยังริอาจ รุกล้ำมือของตัวเองเข้ามายุ่งวุ่นวายกับบริเวณที่อยู่ไม่ห่างจากโคนขา ฉันเริ่มจะหายใจไม่ทัน และสั่นหนักมากขึ้นทุกทียามที่ร่างกายมีปฏิกิริยาต่อการสัมผัสของยามาโมโตะ แต่กระนั้นก็ยังแยกขาออกเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ เธอดันฉันจนหลังชิดกำแพง หนึ่งมือก็ลูบไล้ถูไถไม่เลิกราไปง่าย ๆ
         “เราจะไม่เข้าไปด้านในกันเหรอ” ฉันร้องถามด้วยความประหลาดใจ
         “ไม่ต้องหรอก ตรงไหนก็ได้อยู่แล้วนี่ ฉันไม่ทำให้เธอเสียเวลานานหรอกวาตานาเบะ” ฉันถูกยามาโมโตะฉวยจับมือ ฉันเกิดอารมณ์มาก เรื่องนั้นพิสูจน์ได้ง่าย ๆ จากความเหนียวลื่นที่เปื้อนมือของยามาโมโตะ ส่งต่อมาที่มือฉันมากมาย เมื่อโดนเธอจับมือ
         เธอทำท่าทางให้ฉันสอดมันลงไป เลยหน้าท้องของเธอลงไป บางทีคงอยากให้ฉันทำสิ่งที่ยังค้างอยู่ตอนที่เริ่มปลุกอารมณ์กับเธอไว้ก่อนหน้านั้น ฉันไม่รีรอและช่วยปลดกระดุมกางเกงของเธอออกเพื่อให้สามารถสอดมือลงไปได้
         “แบบนั้นแหละ” ยามาโมโตะกระซิบกระซาบเสียงแหบแห้ง นี่ทำให้ฉันขนลุกและหวิวหัวใจไม่ต่างจากตอนที่โดนเธอลูบไล้เลยแม้แต่นิดเดียว “รู้สึกได้ใช่มั้ย”
         “รู้สึกเรื่องไหนล่ะ”
         “ความรู้สึกของฉันไง” คนถามขยับเด้งสะโพกรับกับมือฉันที่กำลังเคลื่อนไหวผ่านความชุ่มชื้น
         “ซายากะชอบมั้ย” ฉันอยากจะปฏิบัติเพื่อให้อีกคนพึงพอใจอย่างที่เธอทำให้ฉันบ้าง ฉันยินดีจะเสียเวลาอยู่กับยามาโมโตะอีกพักใหญ่เลยแหละ
         “ฉันชอบ…” ยามาโมโตะมองฉันยิ้ม ๆ “ผู้หญิงไร้เดียงสาคนนั้น แต่ไม่ใช่เธอ” ยามาโมโตะผละตัวออกไปและดึงมือฉันออกจากตัวเธอ เธอตบบนหลังมือฉันเบา ๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่แปลกตา
         “วาตานาเบะ เธอไม่รู้สึกเลยรึไงว่าที่ฉันทำกับเธอไปเมื่อกี้ มันไม่ได้มีอารมณ์ร่วมอย่างที่เธอเข้าใจ” ฉันมองหน้าอีกคน นึกสงสัยแล้วเชียวว่าทำไมยามาโมโตะถึงยอม “ฉันอาจจะมีอารมณ์ แต่มันก็เหมือนเวลาที่เธอดูหนังอย่างว่านั่นแหละ ก็แค่รู้สึก แต่ไม่ได้ลึกซึ้งอะไร”
         “อ๋อเหรอ ฉันมีค่าแค่นั้นเองเหรอเนี่ย แย่จังหลงคิดว่าคืนนี้จะได้สนุกกับซายากะซะอีก” ฉันแค่นหัวเราะใส่เธอ ต่อให้ยามาโมโตะอยากจะพูดอะไร ทุกอย่างก็จะเป็นไปตามแผนของฉันอยู่ดี และฉันมีหน้าที่แค่ข่มใจเอาไว้
         “ผู้หญิงมารยาแบบเธอน่ะ ไม่ควรมาเอาเปรียบวาตานาเบะคนนั้นของฉัน ถึงแม้ว่าบุคคลนั้นจะไม่มีอยู่จริง แต่กลับน่าจดจำกว่าใครบางคนอย่างเธอ รู้ไว้นะร่างกายฉันมอบให้ผู้หญิงแบบเธอไม่ได้หรอก เธอยังหายใจอยู่แท้ ๆ แต่เต็มไปด้วยความว่างเปล่า เทียบกับวาตานาเบะคนที่ฉันรู้จักคนนั้นเขาอบอุ่นกว่าเธอมาก วาตานาเบะ…เธอรู้ตัวเองมั้ย ว่าเธอน่ะไร้ชีวิตชีวาทั้งที่กำลังยิ้ม น่าสงสารจนฉันรู้สึกสมเพชเลยละ” ฉันโดนผลักไปกระแทกกับกำแพงสุดแรง “เราน่าจะหมดธุระกันแค่นี้แล้วมั้ง” ฉันหน้าชากับคำพูดของเจ้าของห้อง แต่สะกดใจไว้อย่างสุดความสามารถ
         “ตื่นได้แล้วซายากะ ผู้หญิงคนนั้น มันไม่มีตั้งแต่แรก ไม่เคยมีอยู่ในโลกนี้ด้วยซ้ำ ฉันขอให้เธอโชคดีก็แล้วกัน” ฉันเปิดประตูและออกมาจากห้องของยามาโมโตะ เมื่อเธอแสดงท่าทีไล่ ก็เป็นอันว่าได้คุยธุระที่ต้องการจะบอกเธอครบถ้วนแล้ว
         จากนี้หวังว่าพารุเพื่อนของฉันจะมีความสุขกับคนที่เธอชอบ
         สำหรับฉัน…ฉันไม่อยากใช้ยามาโมโตะเป็นเครื่องมืออะไรอีกทั้งนั้น
         …

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะซายะมิลกี้ยุยพารุเท่านั้น
[Short] – ฉันจะเอาแต่ใจ EP04 (SayaMilky x YuiParu)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s