[Short] – My Goal…My Girl ใครจะเผลอรักเธอกันล่ะ? EP07 (SayaMilky)

Posted on Updated on


cr original pic : คลิก


ในที่สุดก็ถึงวันแข่งสักที
ที่ซ้อมกันมามากมาย
และปัญหาของผู้หญิงบางคน
ยังไงก็คงต้องปล่อยไปก่อน
การแข่งสำคัญของทีมโรงเรียนมัธยมปลายนัมบะ เริ่มขึ้นแล้ว


         หลังจากเหตุการณ์ที่โดนคนเล่นงานจนฉันและกัปตันทีมที่บังเอิญอยู่ด้วยกันบาดเจ็บไปพอสมควร ซึ่งที่จริงคงจะหนักกว่านี้ถ้าไม่ได้มานากะมาช่วยเอาไว้ ก่อนหน้านั้นเธอมาค้างกับฉันที่บ้าน เพราะแวะมาทำธุระไม่ไกลจากบ้านของฉันมากนัก แล้วก็ลืมของเอาไว้ เธอจึงกลับมาหาฉันอีกครั้งและก็เดินมาเจอกับฉันและยามาโมโตะที่กำลังโดนทำร้าย
         ฉันพยายามระวังตัวหลังเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะมันไม่ใช่เรื่องปกติที่จะโดนทำร้ายแบบนั้น ฉันไม่ได้ยุ่งกับคนมีเจ้าของมานานมากแล้ว แต่น่าแปลกที่ไม่มีการเล่นงานใด ๆ อีกจนกระทั่งมาถึงการแข่งฟุตบอลที่พวกเราซ้อมกันมาหลายเดือน รวมทั้งไม่มีความคืบหน้าเรื่องคลิปหลุดของฉันด้วย โชคดีที่ทางผู้ใหญ่อนุญาตให้ฉันลงแข่งได้ ซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร ครูทาเคโนะอุจิทำหน้าเครียดตอนที่ฉันถามและขอเก็บข้อมูลให้มากกว่านี้ก่อน ถึงจะสามารถแจ้งฉันได้ ครูขอให้ฉันพุ่งความสนใจทั้งหมดไปยังการแข่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเท่านั้น

         วันแข่งระดับเขต…
         โรงเรียนมัธยมปลายนัมบะได้รับหน้าที่เป็นฝ่ายจัดการแข่งขัน พวกนักเรียนจึงได้รับอนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้มานั่งชมการแข่งฟุตบอลเจ็ดคนได้ เพื่อร่วมเป็นกำลังใจให้กับผู้เข้าร่วมการแข่งขัน โดยเฉพาะตัวแทนของโรงเรียน
         ประเภททีมหญิงมีทีมที่เข้าแข่งขันทั้งสิ้นสิบเอ็ดทีม ส่วนประเภททีมชายมีทีมเข้าแข่งค่อนข้างเยอะ จำนวนที่แน่นอนนั้นฉันเองก็ไม่รู้ ซึ่งจะแข่งกันคนละวัน

         NAMBA – ORZ
         ในรอบแรกฉันยังไม่ได้ลงเล่น แต่เป็นม่าจุงกับฮารุนะ ครูทาเคโนะอุจิต้องการเก็บอาวุธลับ ซึ่งคือพวกหน้าใหม่ที่เพิ่งเข้าชมรมอย่างฉันและอีกสามคนเอาไว้สำหรับรอบหน้า ยกเว้นโคโคะจังได้ลงโชว์ฝีเท้าตั้งแต่รอบนี้ แกหมายมั่นเอาไว้แล้วว่าเราต้องผ่านรอบนี้กันไปได้ กองกลางเป็นโจนิชิ เธอเป็นกัปตันด้วย ผู้เล่นริมเส้นทั้งสองฝั่งเป็นโมโมกะกับโอตะ ยูริ สุดท้ายที่มิตะ ผู้รักษาประตู โดยตัวสำรองสามคนมียามาโมโตะ โยชิดะ และชิโรมะ

         ก่อนหน้าที่พวกเราจะลงแข่งนั้นฉันก็ไปนั่งดูคู่ที่แข่งก่อนในสองสนาม ดูไปพร้อมกันทั้งสี่ทีม เพราะสนามอยู่ข้าง ๆ กัน ซึ่งจากที่ดูผลงานโดยรวมจากคนที่เพิ่งเล่นฟุตบอลแบบฉัน ถ้าทีมของเราผ่านเข้าไปได้ น่าจะเล่นสบายมาก การจ่ายบอลอะไรก็ยังไม่น่ากลัวเท่าไหร่ ไม่ต้องระวังอะไรเป็นพิเศษ แต่เขาอาจจะเก็บอาวุธลับเอาไว้รอบลึก ๆ เหมือนกับพวกเรา และโดยเฉพาะทีม keyaki ทีมที่มานากะเพื่อนสมัยเด็กของฉันเป็นสมาชิกอยู่ ก็ไม่รู้ว่าเราจะได้เจอกันในการแข่งขันหรือเปล่า

         เริ่มเกมทีมของพวกเรา NAMBA ประคองบอลเพื่อดูแผนการเล่นของทีม ORZ แต่เพราะอีกฝ่ายเองก็ดูท่าทีของพวกเราด้วยเหมือนกัน ฉันดูไม่ออกว่าเวลาที่เหลือจะเป็นยังไงต่อไปถ้ายังครองเกมกันแบบนี้
         เมื่อผ่านไปได้สักเกือบสามนาที ORZ เริ่มทักทายก่อนด้วยลูกยิงไกลจากเบอร์ 7 โอกาสของทีมเขาครั้งนี้ ทำให้ฉันและพวกที่นั่งเชียร์ข้าง ๆ ตื่นเต้น โดยมาจากจังหวะบอลที่ส่งโดยจากเบอร์ 11 ซึ่งวิ่งหลบโจนิชิไปทางด้านข้าง แล้วตัดเข้ากลางหลบโมโมกะมาได้ แต่เบอร์ 7 กองหน้ายิงไม่ได้รุนแรงอะไรนัก มิตะจึงรับบอลเอาไว้สบาย ๆ
         หลังจากนั้นทีมของพวกเราเริ่มเครื่องร้อนและครองบอลได้มากกว่า เพียงแต่ยังทำประตูไม่ได้ โอกาสมีอยู่หลายลูก อันนี้ต้องชมผู้รักษาประตูของทีม ORZ ที่ยังเหนียวแน่นจนเข้าช่วงท้ายของครึ่งแรก ถึงแม้เกมจะอึดอัดไปบ้าง แต่เพื่อนนักเรียนที่มาคอยส่งเสียงเชียร์ก็เป็นแรงขับสำคัญทำให้ทีมเราดูจะมีกำลังใจดีขึ้นมานิดหน่อย
         โอกาสเป็นของพวกเรา เมื่อผู้เล่นตรงกลางเบอร์ 9 ของ ORZ ครองบอลพลาด โจนิชิเข้าแย่งบอลออกมาได้ และส่งออกข้างให้โมโมกะตัวริมเส้นทางขวาวิ่งทำเกมเร็วขึ้นไปส่งต่อให้ฮารุนะที่วิ่งลงมาช่วย กองหน้าทรงพลังส่งต่อทันทีให้ม่าจุง แต่บอลค่อนข้างแรง จนฉันคิดว่าม่าจุงอาจจะไปที่บอลไม่ทัน
         แต่ม่าจุงไปทันบอลจนได้ ทุกอย่างรวดเร็วมาก ปิดท้ายด้วยโจนิชิที่วิ่งหลบเบียดผู้เล่นเบอร์ 4 เข้ามายิงลูกบอลด้วยเท้าขวาสุดแรง จากการส่งบอลกลับย้อนลงมาของม่าจุงเพราะมุมในการยิงของเธอไม่เหลือแล้ว
         ทิศทางของบอลพุ่งออกข้างเสาไปอย่างน่าเสียดาย กองหลังของอีกฝั่งถึงกับเป่าปากโล่งอกกันไปเมื่อสุดท้ายก็หมดครึ่งแรกโดยที่ยังเสมอกันอยู่ 0 – 0

         เริ่มครึ่งหลังมาสถานการณ์ของทีมเราเสียเปรียบอยู่นิดหน่อย ฝ่ายตรงข้ามกลับไปเป็นทีมที่ครองเกมได้มากกว่าและบุกขึ้นมาอยู่หลายครั้ง มิตะเริ่มได้ออกแรงเซฟหลายลูก แต่ก็เหมือนอย่างเกมที่เคยเล่นกันมา โคโคะจังคอยช่วยไปทำให้ฝ่ายตรงข้ามเสียจังหวะ เบียดผู้เล่นเบอร์ 7 กองหน้าของทีมคู่แข่งได้หลายครั้ง เรียกว่าเล่นเข้าขากับมิตะเป็นอย่างดี ถึงแม้จะยังไม่นิ่งเท่ากับโยชิดะที่ประสบการณ์สูงกว่าก็ตาม
         แล้วจังหวะที่ไม่น่าจะมีอะไรก็เกิด เมื่อโอตะ ยูริตัวริมเส้นทางซ้าย น้องเล็กผู้ที่มีพลังเหลืออยู่เสมอ ส่งบอลโด่งเข้าไปเขตฝั่งตรงข้ามคงกะจะลองเล่นรูปแบบอื่นหรือจะอะไรก็ตามที่อาจทำให้ทีมพลิกกลับมามีโอกาสทำเกมบุก กองหลังเบอร์ 4 ของ ORZ จับบอลพลาดหลุดมาเข้าทางฮารุนะเสียอย่างนั้น กองหน้าทรงพลังพลิกตัวเข้าหาประตูของทีม ORZ แล้วยิงสวนทันทีแบบไม่ต้องคิดมากให้เสียเวลา บอลพุ่งเข้าไปนอนก้นตาข่ายง่าย ๆ รอบสนามแข่งส่งเสียงร้องเฮแสดงความดีใจ NAMBA ขึ้นนำ 1 – 0
         พอได้มาหนึ่งลูกเกมเราเล่นง่ายขึ้นแต่ยังไม่ปลอดภัย อีกฝ่ายก็ยังไม่ยอมแพ้ ลูกที่เขาเสียไม่ใช่เพราะเขาเล่นไม่ดีแค่เกิดความผิดพลาดในเสี้ยววิ จึงทำให้โดนฝั่งเราลงโทษ ทีม ORZ บุกมาหวังจะเอาประตูคืนให้ได้ จะติดก็แค่กองหน้าเขายังไม่คมพอ จนทำให้ทีมเราได้สวนกลับ
         เหตุเกิดจากลูกยิงลูกหนึ่งของเบอร์ 9 ที่ทดลองยิงลูกจากระยะไกลหวังฉวยโอกาส แต่มาติดมิตะ บอลกระเด็นไปเข้าทางโมโมกะ ตัวริมเส้นทางขวาจอมหื่นโชว์ความสามารถด้วยการกระชากบอลหลุดการประกบของผู้เล่นเบอร์ 11 ทีมคู่แข่งซึ่งพยายามจะเข้ามาแย่งบอลเพื่อทำลายเกมบุกของพวกเรา โมโมกะไปถึงกลางสนาม จากนั้นส่งบอลเปลี่ยนฝั่งไปให้ม่าจุงแทน ซึ่งวิ่งหาพื้นที่อยู่เยื้อง ๆ ทางฝั่งซ้าย
         แต่เพราะมีกองหลังเขาคอยคุมพื้นที่อยู่คนหนึ่ง ม่าจุงเลยให้บอลไปที่ฮารุนะ กองหน้าสาวพลิกตัวเลี้ยงบอลทำท่าจะยิง เพื่อดึงให้ผู้เล่นเบอร์ 5 เปิดพื้นที่และเธอก็หลอกจ่ายไปให้โมโมกะที่วิ่งทะลุหาช่องจนได้ ขึ้นไปถึงเส้นหลัง สุดท้ายกึ่งยิงกึ่งผ่านเข้ามากลางประตู มีม่าจุงวิ่งเข้าไปชาร์จบอลเต็ม ๆ รอบสนามได้เฮกันอีกครั้ง
         เรานำ 2 – 0
          เมื่อนำไปสองประตู เกมของทีมเราสบายขึ้น ครูทาเคโนะอุจิสั่งให้ผ่อนเกมลงมาเพื่อเก็บแรงเอาไว้ แต่เพราะแบบนั้น จึงทำให้ไม่ทันระวังกันด้วย เราเกือบโดนเขายิงตีตื้นได้ ยังดีว่าบอลมาติดโคโคะจังในจังหวะสุดท้ายพอดี เวลาที่เหลือจากนั้น เน้นประคองเกมกันอย่างเดียว สุดท้ายหมดเวลาการแข่งขัน NAMBA ผ่านเข้ารอบต่อไปด้วยผลประตูรวม
         NAMBA 2 – 0 ORZ

         การแข่งช่วงบ่าย…
         รอบต่อไปนี้ฉันจะได้ลง ความกังวลมันคงแสดงออกชัดเจนจนม่าจุงต้องเข้ามาช่วยทุบหลัง แล้วบอกให้ฉันไปเตรียมตัว สำหรับผู้เล่นที่จะลงในการแข่งรอบที่สองในช่วงบ่ายนี้มีมิตะเป็นผู้รักษาประตู ชิโรมะกับยาบุชูลงเล่นตำแหน่งริมเส้น โยชิดะเล่นเป็นกองหลัง ยามาโมโตะกองกลางคุมเกม รับหน้าที่กัปตันทีม ริกะจังกองหน้า และฉันจะลงมาเล่นเป็นกลางรุก คอยช่วยกันกับยามาโมโตะ ประสานเชื่อมเกมตรงกลางกับริกะจัง ตัวสำรองมีม่าจุง โมโมกะและโจนิชิ

         ฉันและเพื่อน ๆ ลงมาเตรียมพร้อมอยู่ในสนาม เมื่อถึงเวลาการแข่งคู่ของพวกเราในรอบที่สองนี้ บรรยากาศจริง ๆ ตื่นเต้นกว่าที่คิดไว้มาก ทั้งคนดูที่รู้สึกจะเพิ่มขึ้นมา อาจเพราะเป็นทีมตัวแทนโรงเรียนด้วย เริ่มกดดันจริง ๆ แล้ว ยามาโมโตะเรียกเพื่อนมารวมกันก่อนแข่ง
         “เล่นอย่างที่ซ้อมกันมา ส่งบอลให้แม่น พาบอลไปให้ได้ ทีมเราไม่เด่นเรื่องบอลเร็วแต่เรามีกองหน้าที่ไว้ใจได้ อย่าตื่นเต้น ตั้งสติและเล่นอย่างที่ซ้อมกันมานะทุกคน” กัปตันกวาดสายตามองไปรอบวง หลังย้ำแผนการเล่นกันครั้งสุดท้าย เธอช่างดูฮึกเหิมและปลุกกระตุ้นกำลังใจของคนอื่นได้อย่างไม่น่าเชื่อ ดวงตาแน่วแน่ มุ่งมั่น ที่ทำให้รู้สึกฮึดขึ้นมาด้วย
         “นัมบะ !” ยามาโมโตะตะโกน เป็นต้นเสียงให้แก่เพื่อนในทีม ฉันลอบมองใบหน้ามุ่งมั่นนั้นยิ้ม ๆ
         “สู้ !” ทุกคนตะโกนตอบรับก่อนจะทยอยออกไปอยู่ในตำแหน่ง กัปตันเดินเข้ามาข้าง ๆ ฉัน ในระหว่างที่รออีกทีมเขี่ยบอล
         “มีสมาธิกับการแข่ง ไม่ต้องกลัว ถ้าเธอพลาด ยังมีฉันและเพื่อน ๆ คอยช่วยเธอเสมอ”
         “จะมีรางวัลอะไรให้ฉันมั้ย ถ้าฉันทำผลงานได้ดี” ตอนนี้ฉันรู้สึกฮึดขึ้นมา แต่ยามาโมโตะบอกปัดเขิน ๆ เธอว่าให้ชนะก่อนเถอะ แล้วค่อยมาตกลงกัน
         เกมเริ่มขึ้นโดยทีม Goal ON เป็นฝ่ายเขี่ยบอลก่อน กองหลังค่อย ๆ ส่งบอลไปมา ด้วยความคล่องแคล่ว และดีกว่าคู่แข่งที่พวกเราเพิ่งผ่านมาในรอบแรก แต่บอลยังไม่เข้ามาฝั่งของพวกเรามากนัก Goal ON กลับไปตั้งเกมกันในเขตโทษของตัวเอง ก่อนที่ตัวริมเส้นทางขวาของเขา ผู้เล่นเบอร์ 5 หรือคือพื้นที่ทางฝั่งซ้ายของทีม NAMBA จะส่งบอลไหลไปตามริมเส้น
         ตัวกลางของ Goal ON ผู้เล่นเบอร์ 7 วิ่งถ่างออกมารับบอลจากผู้เล่นเบอร์ 5 แล้วส่งบอลทะลุหลบชิโรมะซึ่งดูแลพื้นที่ริมเส้นทางซ้ายพวกเราไปได้ ชิโรมะพยายามขึ้นไปประกบ โดยมีโยชิดะ คุมพื้นที่อยู่ประจำตำแหน่งของเธอ
         บอลของ Goal ON เข้าไปถึงตัวผู้เล่นเบอร์ 3 ที่วิ่งอยู่พื้นที่ริมเส้นทางขวาของยาบุชู เด็กสาวรีบเข้ามาบัง ๆ ไว้ แต่ผู้เล่นเบอร์ 3 ของ Goal ON ก็ยังยิงระยะไกลทักทายจนได้ มิตะไม่พลาดลูกนี้ทำให้ทีมของพวกเราเป็นฝ่ายครองบอลไว้
         โยชิดะส่งบอลที่ได้จากมิตะไปให้ยาบุชูเพราะมีพื้นที่ว่าง ตัวริมเส้นทางขวาเลี้ยงพาบอลขึ้นไปโดยมียามาโมโตะวิ่งอ้อมหาพื้นที่อยู่ตรงกลางกับฉันที่วิ่งหาทางอยู่ไม่ไกลกับกัปตันนัก ยาบุชูตัดสินใจส่งบอลให้ยามาโมโตะ ในขณะที่ฉันวิ่งบังกับผู้เล่นเบอร์ 4 ของทีมคู่แข่งเอาไว้
         ฉันกับริกะจังจึงวิ่งหาช่องว่างกันต่อ เมื่อกัปตันได้บอลไป จังหวะนั้นยามาโมโตะส่งบอลเร็วต่อไปให้ชิโรมะที่ฝั่งซ้าย ทำให้ดึงพวกกองกลางของ Goal ON ผู้เล่นเบอร์ 6 เข้าไปไล่บอล ชิโรมะลองเปิดยาวมาให้ฉัน ฉันจับบอลได้ แต่ฉันยังพลิกตัวหันทิศเข้าหาประตูไม่ได้ และเกือบจะโดนแย่ง ยังดีว่ายามาโมโตะวิ่งมาช่วยซ้อนตำแหน่งบีบผู้เล่นเบอร์ 4 ที่พยายามจะแย่งบอลจากฉันไว้ได้ทันเสียก่อน
         สรุปเราต้องลงไปต่อบอลจากข้างหลังกันใหม่ โดยพยายามดึงผู้เล่นของเขามาไล่บอลอีกครั้ง ค่อย ๆ ต่อบอลกันอย่างระมัดระวัง เพราะเขาเข้าไล่บอลไวมาก ฉันต้องถอนหายใจไม่รู้จะกี่รอบตลอดที่วิ่งไปมาในพื้นที่ที่ฉันรับผิดชอบ เบอร์ 4 ของเขาไวมากทีเดียว
         เวลาผ่านไปต่างฝ่ายต่างมีโอกาสยิงสมน้ำสมเนื้อและถ้าจะพูดให้ถูกคือ Goal ON มีโอกาสยิงมากกว่า เกมรุกที่เร็วและน่ากลัว ทีมเราที่ว่าจ่ายบอลแม่น ๆ ยังดูจะสู้เขาไม่ได้ หลายครั้งที่ทีมเราเกือบพลาดแต่ยังรอดมาหวุดหวิด
         สิบนาทีผ่าน ฉันคนหนึ่งอึดอัดเพราะส่วนใหญ่ก็จะต่อบอลส่งไปมาหาช่องยิง แต่มันยังไม่มีช่องให้ยิงจัง ๆ เสียที พยายามก็แล้ว ทำให้กองหลังของฝั่งตรงข้ามมีปัญหามากเท่าที่จะทำได้ เวลาที่ฉันไม่มีบอล แกล้งวิ่งไปมาทำลายสมาธิคู่แข่ง เผื่อจะเปิดช่องให้เพื่อนได้บ้าง
         แต่จู่ ๆ ริกะจังบังเอิญไปวิ่งขวางทางบอลของทีม Goal ON พอดี ขณะที่กำลังงง ๆ กองหน้าเท้าซ้ายรีบส่งบอลมาให้ฉัน แต่มุมจะยิงก็น้อยลงทุกที เลยเลือกแตะบอลเบา ๆ ย้อนกลับไปให้ยามาโมโตะที่วิ่งเบียดจนหลุดการประกบผู้เล่นเบอร์ 7 ของทีมคู่แข่งมาได้
         กัปตันวิ่งพาบอลเข้ามาตรงครึ่งวงกลมหน้าเขตประตูของทีม Goal ON และง้างเท้าจะยิงไกล กองหลังผู้เล่นเบอร์ 4 ของ Goal ON เข้ามาขวางด้วยความรวดเร็ว ยามาโมโตะเลยแก้ขัดเฉพาะหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ด้วยการดีดคืนมาให้ฉันอีกรอบ ฉันพาบอลไปต่อ เยื้อง ๆ ทางขวาหน้ากรอบเขต ฉันเห็นริกะจังวิ่งอยู่หางตา ข้างหน้าผู้รักษาประตูเขาวิ่งขยับตัวพยายามบังมุม แรกเริ่มว่าจะส่งแต่โดนเบอร์ 4 ที่เลิกตามสกัดบอลกับยามาโมโตะวิ่งเบียดเข้ามาแล้ว ก็เลยตัดสินใจยิงหักข้อในตอนท้าย
         รอบสนามปรบมือกันลั่น…
         ฉันเองก็เพิ่งเห็นว่าบอลมันเข้าประตูไป หลังหน้าเท้าของตัวเองสัมผัสบอล ลูกที่ยิงไปนั้นโดนกองหลังเบอร์ 4 ของ Goal ON ที่เข้ามาตามแย่งบอลนั่นแหละ คล้ายว่าแฉลบทำให้เปลี่ยนทาง ผู้รักษาประตูเสียหลักไปแล้วบอลจึงเข้าไปอย่างง่ายดาย ริกะจังวิ่งเข้ามาดึงฉันไปกอดสุดแรงตัวฉันแทบปลิวตามแรงนั้น
         ฉันมองผ่านไหล่ริกะจังที่คลายกอดไปและเห็นพวกโยชิดะกับพวกริมเส้นทั้งสองคนกำลังวิ่งมาหา ส่วนยามาโมโตะกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้ามายืนอยู่ใกล้ ๆ กันแล้ว
         ไม่รู้ว่ามันคืออะไรแต่ฉันดีใจที่อย่างน้อยในสนามฉันก็มีพิสูจน์ผลงานของตัวเองได้ ฉันยกมือขึ้นทั้งสองข้างตรงหน้ากัปตัน ยิ้มและรอทำไฮทัชกับเธอ อีกฝ่ายส่ายหัวแต่ก็ยอมทำไฮทัชกับฉันโดยดี ฉันเลยโผเข้าไปกอดกัปตันทั้งตัว
         “ยิงได้แล้ว ๆ…” ที่ทำประตูให้ทีมได้ มันเป็นความรู้สึกที่ฉันไม่เคยมีมาก่อน ความรู้สึกภูมิใจ ฉันพูดกับยามาโมโตะอยู่หลายรอบว่ายิงได้แล้ว
         “อื้ม…” ยามาโมโตะตบหลังฉันเบา ๆ พอปล่อยเธอได้ คราวนี้เป็นชิโรมะกับยาบุชูที่วิ่งเข้ามา โดยเฉพาะชิโรมะนั้นโถมใส่ฉันทั้งตัวบ้าง
         “มิลกี้ซัง !” เธอร้องเรียกเสียลั่น ปิดท้ายด้วยโยชิดะที่เข้ามาโอบเบา ๆ ไม่รุนแรงเหมือนพวกริมเส้นตัวแสบสองคนนั้น

         เมื่อเสียประตูก่อนทำให้ Goal ON ระวังกับการจ่ายบอลมากขึ้นกว่าเดิม กองกลางของเขาเริ่มทำเกมตั้งบอลกันใหม่จากเบอร์ 7 จ่ายบอลเล่นกับเบอร์ 3 ค่อย ๆ ขยับเข้ามาในแดนฝั่งเรา หาช่องมาจนถึงครึ่งวงกลมแล้วต่อบอลไปทางริมเส้นให้เบอร์ 6 ในพื้นที่ของชิโรมะ แต่เพราะไปต่อไม่ได้เลยจ่ายย้อนกลับมาผู้เล่นเบอร์ 5 ข้างหลังที่ขึ้นมาช่วย
         ฉันลงมาช่วยยามาโมโตะไล่บอล จนทำให้กัปตันของ Goal ON ผู้เล่นเบอร์ 7 เล่นบอลไม่ถนัด จึงทำได้แค่ประคองและจ่ายหาช่องกันต่อไป ลดเกมบุกเร็วของเขาไปได้บางส่วน
         เมื่อใกล้จะหมดครึ่งแรก Goal ON บุกมาเรื่อย ๆ เล่นเกมบุกที่หลากหลาย พวกเราพยายามตั้งเกมรับอย่างรัดกุมเพื่อรอโอกาสสวนกลับ ตัวริมเส้นทั้งยาบุชูและชิโรมะวิ่งไล่บอลตลอดเวลา ฉันกับยามาโมโตะก็ลงไปช่วย เพื่อไม่ให้เขามีโอกาสหลุดเข้าไปยิงได้ง่าย ๆ ถ้าพวกเรายังไม่แก้เกมอาจจะโดนตีเสมอแน่
         ฉันช่วยกัปตันบีบพื้นที่ไล่บอลตรงกลางเมื่อเห็นว่าบอลอยู่กับกัปตันของ Goal ON อีกครั้งหวังจะแย่งบอลในจังหวะลูกโด่งจากกองหลังฝ่ายตรงข้าม ฉันกับยามาโมโตะตัวเล็กกว่ากัปตันของเขามากก็เลยโดนกระแทกจนกระเด็นกันไปคนละทางสองทาง โดยเฉพาะฉันที่กลิ่งโค่โร่กับพื้นจนมึนหัว
         ยังมีผู้หญิงที่แข็งแรงกว่าคนที่ฉันเคยคิดว่าถึกอย่างชิโรมะแน่ ๆ และขอส่งกัปตันของ Goal ON เข้าท้าชิง ฉันแอบแซวผู้เล่นทีมคู่แข่งขำ ๆ คนเดียวในใจ ตอนที่ยันตัวเองลุกขึ้นมาจากพื้น
         แต่ก็ลุกไม่ขึ้น…
         “มิลกี้เป็นไรมั้ย…เฮ้ยกัปตัน…เลือด ๆ” ริกะจังพุ่งเข้ามานั่งประคองและความวุ่นวาย ก็เกิดขึ้นนิดหน่อย ในขณะที่ฉันรู้สึกมึน ๆ แต่เพราะมันชาไปหมด ซึ่งอาการนี้ก็เป็นปกติเวลาที่โดนเข้าปะทะนั่นแหละ ฉันเลยไม่ได้รู้สึกอะไร และไม่รู้ว่าริกะจังกำลังพูดถึงเลือดตรงไหน
         “คิชิโนะช่วยฉันประคองวาตานาเบะออกไปหน่อย…” น่าจะเป็นยามาโมโตะที่เข้ามาถึงตัวฉันอีกคน จากนั้นฉันโดนพยุงออกมาที่ข้างสนาม

         ฉันโดนเปลี่ยนตัวออกหลังจากร่วงไปนอนพื้นและโดนหามออกมานอกสนาม ครูทาเคโนะอุจิ ครูที่ปรึกษายืนยันว่าไม่อนุญาตให้เล่นต่อ เพราะโดนศอกเข้าเต็มหน้า จนได้รับบาดเจ็บ มีเลือดกำเดาไหล จากจังหวะที่เข้าเบียดกับกัปตันของทีมคู่แข่ง ม่าจุงช่วยเอาผ้ามาเช็ดเลือดให้ สุดท้ายก็ได้แต่นั่งเชียร์อยู่ข้างสนามเท่านั้น และฉันก็เผลอหลับไปด้วยความเพลีย ถึงต่อให้ใจอยากดูเพื่อนร่วมทีมมากแค่ไหน

         “มิลกี้…กลับไหวแน่นะ” ม่าจุงเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วงขณะฉันเดินเรื่อยเปื่อยออกมาจากโรงเรียนในตอนเย็นเกมการแข่งขันจบลงแล้ว เป็นอีกหนึ่งเกมที่พวกเราชนะมาได้
         “อืม…ไหว ฉันสบายดี” มันไม่ได้เป็นอะไรมากมายเท่าไหร่หรอก ฉันคิดแบบนั้น แต่หน้าฉันคงจะดูเพลีย จนเกินจะเชื่อว่ายังเดินไหว เกมที่แข่งกันจริง ๆ เหนื่อยและกินพลังร่างกาย ฉันที่คิดว่าตัวเองซ้อมมาเยอะก็ยังหมดแรง ไม่รวมถึงอาการตึง เจ็บ และปวดตุบตรงจมูกที่ถูกศอกกระแทกมาตอนที่แข่ง ฉันว่ามันกำลังระบมเอาเรื่อง
         “เมื่อบ่ายแกทำเพื่อนเป็นห่วงกันยกทีม เลือดกำเดาไหลโคตรน่ากลัว ฉันเพิ่งเคยเห็นแกเลือดตกยางออกก็วันนี้ เลือดเปื้อนซายาเน่เพียบเลยนะ”
         “จริงเหรอ…ฉันเพิ่งเคยมึนมากขนาดนี้เป็นครั้งแรก ไม่รู้ตัวเลยว่าโดนศอก”
         “ฉันยังงงว่าทำไมแกไม่ลุกสักทีตอนที่ล้มเพราะเบียดแย่งบอลกัน อย่างแกคงไม่ใช้แผนแกล้งเจ็บเรียกเอาฟาวล์จากกรรมการ” ฉันได้แต่หัวเราะที่ม่าจุงเล่า ตอนนั้นมันคงไม่ตลกแหละ ม่าจุงบอกไม่เห็นว่าฉันโดนศอกตอนไหน แต่พอนั่งไม่ลุกสักที ริกะจังก็เข้าไป แล้วตามด้วยยามาโมโตะ “แกร่อแร่กะปลกกะเปลี้ยมาก พิงซายาเน่ทั้งตัว ริกะจังคอยประคองออกมา ทาเคะซังก็เข้าไปช่วยอีกคน ชุลมุนพอสมควร ช่วงที่สองคนนั้นพยายามจะพยุงขึ้นมา ทำให้โดนเลือดกันไปเต็ม ๆ”

         หลังบอกลาม่าจุงที่ยังทำท่าเป็นห่วงไม่หาย ฉันมานั่งรอรถโดยสารประจำทางอยู่หน้าโรงเรียน ถ้าถึงบ้านเมื่อไหร่ฉันจะพักผ่อนให้เต็มที่ ฉันล้าไปทั้งตัว ฉันเตือนตัวเองว่าอย่าลืมเรื่องที่พรุ่งนี้ก็ยังมีแข่ง ถึงจะไม่รู้ว่าจะได้ลงหรือเปล่า
         “วาตานาเบะ” ยามาโมตะเข้ามาพร้อมเสื้อบอลที่เปื้อนเลือดตามที่ม่าจุงบอกเป๊ะ ๆ
         “เสื้อเธอ…ลายสวยนะ” เจ้าของเสื้อก้มมองผ่าน ๆ แล้วก็คิ้วยุ่งตามคาด
         “เธอกลับบ้านได้ใช่มั้ย” ยามาโมโตะทำท่าประเมินจากสภาพภายนอกของฉัน อย่ามาทำหน้าตาเป็นห่วงแบบนั้น เธอคงไม่รู้ว่าสายตานั่น มันทำให้ฉันไม่อยากกลับบ้านตัวเอง
         “ได้สิ ทำไมฉันจะกลับไม่ได้ หรือว่าจะกลับไปบ้านยามาโมโตะก็ได้นะ” พูดไปแบบนี้ยามาโมโตะคงคิ้วพันกันแน่ ทำหน้าดุอยู่ได้ เห็นแล้วยิ่งอยากแกล้ง “เอ่…หรือว่า กลับด้วยกันมั้ยล่ะ เผื่ออยากจะนอนคุยอะไรกันหลังเกม ฉันจะได้ทวงรางวัลที่ขอซายากะไว้ตอนก่อนแข่ง”
         “ใครจะอยากไปนอนคุยอะไรที่บ้านเธอล่ะ” ยามาโมโตะหลุดยิ้ม แต่ยังตีหน้าเข้ม “อย่าคิดอะไรคนเดียวสิ…แต่ถ้าวันอื่นมันก็ไม่แน่ ฉันอาจจะไปด้วยกันกับเธอ” ฉันโบกมือลาและอมยิ้มไปตลอดทาง รอยยิ้มที่กัปตันส่งให้ทิ้งท้าย เป็นกำลังใจอย่างดีของฉัน
         …

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะซายะมิลกี้เท่านั้น
[Short] – My Goal…My Girl ใครจะเผลอรักเธอกันล่ะ? EP07 (SayaMilky)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s