Month: December 2016

[ Short ] – ความสัมพันธ์แบบนั้น เธอรับได้มั้ย EP03 (SayaMilky)

Posted on Updated on

sayamilky ฟิค

         ฉันมักจะโทรหาซายากะและพูดคุยกัน ฉันคิดถึงซายากะตลอด ช่างภาพคนนั้นเป็นคนที่ฉันกล้าเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง แต่ไม่ได้หมายความว่านั่นทำให้ฉันต้องบอกซายากะทุกเรื่องที่เกิดขึ้น บางสิ่งฉันก็ไม่ได้พูดออกไป แค่ได้คุยกับซายากะบ่อย ๆ ก็ดีกับฉันมากแล้ว
         ฉันไม่กล้าบอกเธอว่าคิดถึง แต่ซายากะเหมือนจะรู้หรือไม่ก็จับความรู้สึกของฉันได้ พอโดนจี้ถาม ฉันจึงยอมสารภาพว่าคิดถึงเธอที่สุด
         โอกาสของฉันมาถึงเมื่อยูโตะจะไม่อยู่บ้าน เนื่องจากต้องไปประชุมกับผู้ถือหุ้นของบริษัท คืนก่อนที่สามีจะเดินทาง ชายหนุ่มบอกว่าเขาต้องคิดถึงฉันแทบขาดใจแน่ เป็นคำหวานที่ทำให้เคลิ้มน่าดู แต่เสียดายฉันไม่ใช่หนึ่งในคนที่จะเคลิ้มกับคำเหล่านั้น ซึ่งเขาก็ตักตวงรสชาติบนเตียงกับฉันและเสพสมรสรักไปเต็มที่ยิ่งกว่าคืนไหน ๆ ….. อ่านต่อ

[ Short ] – ความสัมพันธ์แบบนั้น เธอรับได้มั้ย EP02 (SayaMilky)

Posted on Updated on

sayamilky ฟิค

         มิยูกิแต่งงานมาได้ประมาณสามเดือนแล้วละ ฉันเองก็ได้รับเชิญเป็นกรณีพิเศษไปที่งานแต่งของเธอด้วย แต่ฉันปฏิเสธและขอไม่ไปร่วมงานจะดีกว่า ฉันอาจจะควบคุมตัวเองไม่ได้ มันก็เป็นเรื่องโจ๊กที่ฉันตอบมิยูกิไป เธอไม่ได้เซ้าซี้อะไรแถมยังบอกว่า ที่จริงถ้าเห็นหน้าฉันก็อาจจะยิ่งปั้นหน้ายิ้มลำบากด้วยเหมือนกัน ฉันไม่ไปคงดีกว่า
         มิยูกิยังคงติดต่อมาหาฉันเสมอ ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้เจอหน้ากัน เธอบอกว่าคิดถึง ตอนแรกก็ไม่กล้าพูดตรง ๆ จนฉันนี่แหละที่ต้องถามว่าเป็นอะไรเธอถึงได้ยอมบอกความจริง ผู้หญิงขี้อายบอกฉันไม่เต็มปากเท่าไหร่ มิยูกิบอกฉันว่าเธอเหนื่อยกับชีวิตของเธอตอนนี้มาก แต่เพราะแม่เธอมีความสุข เธอก็คงต้องยอมรับความสุขนี้
         มันเป็นความสุขที่จะหลอกตัวเองได้นานแค่ไหนกัน ความกล้ำกลืนที่ปะปนมากับเสียง ไม่ต้องเห็นหน้าก็รู้ว่ากำลังอึดอัด ทีนี้ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่กับเวลาและความอดทนของตัวมิยูกิแล้ว ….. อ่านต่อ

[Short] – เจ้านาย เนื้อย่าง กับเลขาพาป่วน (12) END (SayaMilky)

Posted on Updated on

รูปภาพ ต้นฉบับ

         บทที่ 12
         ฉันนั่งเซ็นเอกสารอย่างไร้จิตใจมากเท่าที่เคยเป็นมา ไม่มีเลขาคอยจัดการเอกสารให้ฉันเหมือนอย่างทุกวัน ไม่มีคนที่ฉันอยากเห็นหน้าคนนั้น ไม่มีคนชื่อยามาโมโตะ ซายากะอีกต่อไป อดีตเลขาทิ้งจดหมายลาออกไว้ ไม่รอแม้คำอนุญาต ไม่มีแม้คำอธิบาย
         งวดนี้ฉันเปิดอ่านมีความสุขล้นปรี่ เพราะเข้าใจว่าจะเป็นโปรโมชั่นเนื้อย่างเจ๋ง ๆ แต่กลับตรงข้ามและมันยังทำลายความสุขฉันเสียเกลี้ยง
         เท็ตสึจิแวะมาหาฉันบ่อยขึ้น ตอนที่ทราบเรื่องของซายากะเขาตกใจ แต่ก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นอะไรที่เป็นประโยชน์มากนัก นอกจากแนะนำให้ฉันรีบหาเลขาใหม่มาแทนช่วงนี้ไปก่อน เพราะไม่อย่างนั้นก็คงจะเหนื่อยที่ต้องวิ่งจัดการงานในส่วนที่ซายากะคอยดูแลให้
         ฉันให้คนในบริษัทช่วยจัดการแทนไปก่อน แต่ยังไม่คิดจะหาเลขาคนใหม่ ในใจหวังว่าอาจจะยังพอพูดคุยกับซายากะได้บ้าง ถ้าอีกคนยอมมาคุยด้วย แค่ขอโอกาสได้พูดคุยกัน จะได้รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นและทำไมเธอถึงได้เลือกทำแบบนี้ เลือกที่จะหนีปัญหาไป ….. อ่านต่อ

[Short] – เจ้านาย เนื้อย่าง กับเลขาพาป่วน (11) (SayaMilky)

Posted on Updated on

รูปภาพ ต้นฉบับ

         บทที่ 11
         “ฮัดเช้ย !” เลขาส่งเสียงทักทายอู้อี้ เมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงาน ซายากะสวมหน้ากากอนามัยเอาไว้ ก็เลยแปลกตานิดหน่อย ตอนได้เห็นแค่ดวงดาเนือย ๆ ที่โผล่พ้นออกมา
         “ไม่สบายเหรอซา…” ฉันยังพูดไม่จบก็มีคนทำตาดุฉันอีกแล้ว “ไม่สบายเหรอคะคุณยามาโมโตะ” ฉันถามลากเสียง พอไม่สบายเธอดูจู้จี้กับฉันยิ่งกว่าเก่า ห้องนี้ก็ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยสักหน่อย แค่เผลอเรียกชื่อเลขานิดเดียว เธอทำเป็นตาขวางใส่
         “โรคภูมิแพ้กำเริบค่ะ ฉันก็เลยจามไม่หยุด เหมือนจะไม่สบายด้วย แต่ท่านประธานไม่ต้องกังวลนะคะ ฉันเตรียมเอกสารทุกอย่างไว้พร้อมแล้วว่าจะอยู่สะสางงานให้คุณ พอช่วงบ่ายจะขออนุญาตลาไปพัก” เจ้าตัวรายงานพอสังเขป ถึงแม้จะเสียงไม่สดชื่นเท่าไหร่ แต่ก็พอฟังออกว่าเธอพูดอะไร รวมทั้งงานอีกเพียบที่เตรียมเอาไว้ให้ฉัน
         “คุณกินยาแล้วหรือยังคะ มียามาด้วยหรือเปล่า” ฉันไม่สนใจเอกสารที่อยู่ตรงหน้าแล้วตอนนี้ เมื่อลอบมองเลขาที่อาการค่อนข้างน่าหวั่นใจ ซายากะทำท่าจะจามแต่แล้วก็เงียบไปก่อนจะตอบฉัน
         “ฉันมียาที่กินแล้วจะง่วงน่ะค่ะ ยังไม่ได้ไปซื้อใหม่สักที ยาแบบที่กินแล้วไม่ทำให้ง่วงจนไปกระทบกับการทำงาน คิดว่าจะกินตอนบ่ายที่ขอลา จะได้พักผ่อนให้เต็มที่” ซายากะจบประโยคด้วยการจามดังลั่นอีกสองครั้งติด ๆ กัน เลขาถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับอาการของเธอ ….. อ่านต่อ

[Short] – เจ้านาย เนื้อย่าง กับเลขาพาป่วน (10) (SayaMilky)

Posted on Updated on

รูปภาพ ต้นฉบับ

         บทที่ 10
         คุณวาตานาเบะให้คนขับรถแวะไปรับคุณเท็ตสึจิก่อนจะไปที่บ้านของคุณมัตสึอิตามคำชวน ซึ่งแน่นอนว่าเจ้านายของฉันนั้นได้ไปตกลงกันไว้อย่างสนุกปากกับสองพี่น้องนั่น ไอ้เรื่องกินก็เป็นของถนัดของเจ้านายอยู่แล้วด้วย มิหนำซ้ำตัวคุณมัตสึอิเองก็ยังมีบุคลิกเกื้อหนุนส่งเสริมคุณสมบัติทางด้านการกินไม่น้อยไปกว่าคุณวาตานาเบะด้วยเหมือนกัน ดังนั้นฉันก็ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ถ้าจะมีการนัดหมายพบปะปาร์ตี้ที่บ้านของคุณมัตสึอิในครั้งหน้า
         บ้านของคุณมัตสึอิเรียบง่าย ฉันคิดว่าเธอจะหรูหราฟู่ฟ่าเสียอีก เรียกว่าคิดผิดไปไกลโข เพราะบ้านไม่ได้ใหญ่อะไรมากแต่ร่มรื่นน่าอยู่พอ ๆ กับบ้านของคุณวาตานาเบะ มัตสึอิเรนะออกมาต้อนรับแล้วพาพวกเราเข้าไปด้านใน ….. อ่านต่อ