[ Short ] – ความสัมพันธ์แบบนั้น เธอรับได้มั้ย EP03 (SayaMilky)

Posted on Updated on

sayamilky ฟิค

         ฉันมักจะโทรหาซายากะและพูดคุยกัน ฉันคิดถึงซายากะตลอด ช่างภาพคนนั้นเป็นคนที่ฉันกล้าเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟัง แต่ไม่ได้หมายความว่านั่นทำให้ฉันต้องบอกซายากะทุกเรื่องที่เกิดขึ้น บางสิ่งฉันก็ไม่ได้พูดออกไป แค่ได้คุยกับซายากะบ่อย ๆ ก็ดีกับฉันมากแล้ว
         ฉันไม่กล้าบอกเธอว่าคิดถึง แต่ซายากะเหมือนจะรู้หรือไม่ก็จับความรู้สึกของฉันได้ พอโดนจี้ถาม ฉันจึงยอมสารภาพว่าคิดถึงเธอที่สุด
         โอกาสของฉันมาถึงเมื่อยูโตะจะไม่อยู่บ้าน เนื่องจากต้องไปประชุมกับผู้ถือหุ้นของบริษัท คืนก่อนที่สามีจะเดินทาง ชายหนุ่มบอกว่าเขาต้องคิดถึงฉันแทบขาดใจแน่ เป็นคำหวานที่ทำให้เคลิ้มน่าดู แต่เสียดายฉันไม่ใช่หนึ่งในคนที่จะเคลิ้มกับคำเหล่านั้น ซึ่งเขาก็ตักตวงรสชาติบนเตียงกับฉันและเสพสมรสรักไปเต็มที่ยิ่งกว่าคืนไหน ๆ
         ฉันแอบฉวยโอกาสที่สามีไม่อยู่บ้าน ไปหาซายากะที่ร้านซึ่งเคยไปถ่ายภาพแต่งงานทันที ซายากะพาฉันขึ้นไปบนชั้นที่เป็นส่วนพักอาศัยของเธอ ช่างภาพถึงกับทิ้งงานเพื่อมาอยู่กับฉัน จะด้วยอะไรก็ตาม
         ซายากะไม่คาดคั้นฉันจนเกินไปกับเรื่องที่ฉันมาหาเธอ ถ้าเป็นคนอื่นก็ต้องถามอะไรออกมาบ้าง เช่นว่าเกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าต่าง ๆ นานา แต่ช่างภาพสาวใช้การชวนคุยแบบที่เราเจอกันครั้งแรกและรอให้ฉันค่อย ๆ เล่าเรื่องราวที่ทำให้กังวล ปัญหาที่ทำให้ฉันไม่สบายใจ
         ช่วงเวลาระหว่างเราสองคน แค่นี้…ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด ฉันสามารถโยนเรื่องที่รู้สึกเครียดตลอดสามเดือนที่ผ่านมากับสามีออกไปจากหัวได้

         “ซายากะ ฉันมาอยู่ด้วยได้มั้ย” ฉันถามยิ้ม ๆ ในเรื่องที่แทบจะเป็นสิ่งเพ้อฝัน ระหว่างที่นั่งเล่นอย่างกับเป็นบ้านของตัวเองด้วยความสบายใจ อยากให้เป็นบ้านของตัวเองอยู่เหมือนกัน
         “มีรางวัลอะไรตอบแทนให้มั้ยคะ ถ้าฉันให้คุณอยู่ด้วย” ฉันมองคนที่กำลังนั่งเล่นกีต้าร์ไฟฟ้าอยู่ด้วยความแปลกใจ
         “ได้ยินด้วยเหรอ” ฉันถามเพราะเห็นว่าซายากะใส่หูฟังที่ต่อกับอุปกรณ์บางอย่างซึ่งต่อมาจากกีต้าร์อีกที เธอไม่ได้เสียบสายสัญญาณกับตู้แอมป์ที่ฉันกำลังใช้นั่งอยู่ด้วยซ้ำ
         “ได้ยินสิ ไม่ได้เปิดเสียงดังสักหน่อย” ซายากะถอดหูฟังและอุปกรณ์ที่ต่อกับกีต้าร์ออก เธอวางกีต้าร์กับขาตั้งกีต้าร์ที่อยู่แถวนั้น ก่อนเดินมายืนตรงหน้าฉัน วางมือบนหน้าขา ส่งสายตาที่เปลี่ยนไป
         “จะทำอะไรน่ะซายากะ” หัวใจฉันเต้นระรัวและเต้นหนักขึ้นเมื่อซายากะขยับตัวเข้ามาใกล้อีก รวมทั้งขยับมือขึ้นมาจากหน้าขาและแตะที่เอวฉัน อีกมือหนึ่งเอายันไว้กับขอบตู้แอมป์ ตอนนี้เธออยู่ในลักษณะอย่างกับว่าจะดักฉันไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้
         “ขออยู่บ้านฉัน มิยูกิมีรางวัลหรืออะไรให้ฉันเป็นการตอบแทนหรือเปล่า ให้อยู่ฟรี ๆ ฉันก็ลำบากเหมือนกันนะ” ซายากะจูบฉันดื้อ ๆ นั่นสร้างความหวั่นไหวที่รุนแรงมาก เสียงในหัวร้องบอก ฉันอยากอยู่กับซายากะไปตลอด “เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่ชอบที่ฉันจูบมิยูกิเหรอ” ซายากะผละตัวออกมาเมื่อฉันไม่ได้จูบต่ออย่างที่เธอคิดเอาไว้
         แต่ช่างภาพกระตุกยิ้ม ก่อนจะรุกจูบฉันอีก “ไม่เป็นไร เดี๋ยวต้องชอบแน่” ฉันไม่กล้าปริปากว่าชอบสิ่งที่ซายากะทำที่สุด ขณะที่เจ้าของห้องพักนี้พูดต่อ “ฉันไม่ใช่คนดีขนาดให้อยู่ฟรี ๆ หรอกรู้มั้ย” ซายากะทำให้ฉันกอดคอเธอเอาไว้ ทั้งโหยหา และต้องการความรู้สึกนี้จากผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า “ถ้าคิดว่าจะได้ยินประโยคที่บอกให้กลับไปอยู่กับสามีของมิยูกิล่ะก็ คิดผิดแล้ว ฉันอยากให้มิยูกิอยู่กับฉันถึงจะแค่ช่วงนี้ก็เถอะ ว่าไง…จะเอาอะไรมาแลกกับที่พักดีล่ะ”
         “ไม่รู้สิ” ฉันได้แต่มองใบหน้าที่เฝ้าคำนึงถึงอยู่ตลอดเวลา ซายากะอยู่ใกล้ฉันมาก ต่อไปฉันจะทนอยู่กับสามีได้อีกหรือเปล่า
         “อย่าหาว่าฉันใจร้ายล่ะ แต่ว่าอืม…” ซายากะทำท่าใช้ความคิดก่อนจะเลื่อนมือจากเอวสอดขึ้นมาที่หน้าอกฉัน “อันนี้เล็กไปหน่อยสงสัยจับอย่างเดียวไม่พอ”
         “ซายากะพูดแบบนี้หมายความว่าไง” ฉันที่กำลังเคลิ้มมีอันต้องสะดุดกึก แต่ซายากะไม่ได้สนใจสักนิด เธอเลิกเสื้อฉันขึ้น ก่อนจะถอดออกจนเหลือเพียงชั้นในที่ปิดบังหน้าอกไว้
         “คิดถึงวันนั้น คิดถึงเวลาที่ได้อยู่แบบนี้กับมิยูกิ”
         “อย่ามาเปลี่ยนเรื่องนะ ที่บอกว่าเล็กน่ะ…” ฉันแกล้งโอบกอดคอไม่ให้ซายากะได้เห็นสิ่งที่เธอกล้าพูดว่าเล็ก หลังเธอทำเป็นพูดเรื่องอื่นเฉไฉไปเรื่องอื่น “ถ้าเล็กก็ไม่ต้องมอง” ซายากะหัวเราะอยู่ข้างหูไม่สะทกสะท้านที่พลาดเห็นของดี
         ฉันคิดว่าตัวเองได้เปรียบ แต่เธอก็เข้ามากระซิบข้างหูฉัน ซายากะอยู่เฉย ๆ ก็ทำให้ฉันหวั่นไหวได้ นับอะไรกับสิ่งที่เธอกำลังทำ เธอไม่หยุดสร้างความหวั่นไหวในเรื่องเล็ก ๆ น้อยกับฉัน รวมทั้งการจูบหูฉันอย่างอ่อนโยนแต่เย้ายวนไปพร้อม ๆ กัน นี่อันตรายกับฉันมากที่สุด
         หรือเพราะเป็นซายากะถึงได้ใจสั่นและควบคุมไม่ได้…
         “เรื่องสิ่งตอบแทน เอาเป็นว่าถ้าได้มิยูกิมานอนข้าง ๆ ก็พอจะยอมรับเงื่อนไขได้…ถึงจะเล็กฉันก็ชอบนะ” ซายากะถือโอกาสปลดตะขอบราฉันออกอย่างรวดเร็ว
         “ถ้าซายากะต้องการแบบนั้น…”
         “อ๊ะ ๆ” ซายากะกดนิ้วกับริมฝีปากฉันไว้ไม่ให้พูดต่อ “รู้สึกว่าตอนนี้ ไม่ใช่แค่ฉันที่ต้องการคนเดียวหรอกมั้ง มิยูกิเองก็ด้วยใช่มั้ยล่ะ” พอฉันไม่ตอบซายากะก็เปลี่ยนมาปลดกางเกงฉันแทน
         “มิยูกิไม่ตอบฉัน เท่ากับยอมรับก็แล้วกัน” ซายากะเออออเองคนเดียวและก้มลงไปจูบที่ซึ่งเคยมีบราปิดอยู่เมื่อสักพักใหญ่ แต่ตอนนี้บราเหล่านั้นมันลงไปนอนกองกับพื้นอยู่ที่เดียวกับเสื้อตัวนอกซึ่งฉันใส่มา
         “นี่…” ฉันร้องลั่นเสียงสั่นเมื่อโดนลิ้นนิ่มเลียไปมาที่หน้าอก จนเปียกชุ่มด้วยน้ำลายของซายากะ จากที่ตอนแรกท่อนบนไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่นัก ตอนนี้รู้สึกว่าช่างภาพสาวจะทำให้สภาพท่อนล่างของฉันเริ่มไม่เรียบร้อยตามไปด้วย
         ถึงจะร้องลั่นแต่รู้สึกตรงกันข้ามและอยากให้ซายากะทำแบบนี้ต่อไปเสียด้วยซ้ำ เธอเริ่มสอดมือเข้าไปในกางเกงยีนที่ถูกปลดกระดุมออกแล้วและถอดมันออก
         ตอนนี้ฉันเหลือแค่ชั้นในที่ปิดบังเพียงหนึ่งชิ้นเท่านั้น และคิดว่ามันไม่น่าจะอยู่ต่อไปได้นานด้วย ซายากะประคองฉันลงมาจากตู้แอมป์แล้วเธอก็เปิดมันออกจากนั้นหยิบเบียร์ออกมาหนึ่งกระป๋อง สิ่งที่ฉันคิดว่าเป็นตู้แอมป์คือตู้เย็นที่มีเครื่องดื่มแช่ไว้หลากหลาย
         “เบียร์กับมิยูกิรสชาติอร่อยพอกันเลย แต่ฉันว่ามิยูกิน่าจะอร่อยกว่า…มาก” ซายากะหันมาทำตาหวานใส่ แล้วฉันก็เขินที่โดนจ้องอยู่นานสองนาน รวมทั้งอดคิดไม่ได้ว่าการโดนอีกคนกินคงเป็นสุขที่สุด ระหว่างที่ซายากะรีบกระดกเบียร์จนหมดกระป๋อง
         “ซายากะ พูดอะไรออกมา” ฉันบอกเขิน ๆ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
         “พูดสิ่งที่อยากจะทำมาตลอดไง วันนี้ขอเป็นตัวมิยูกิแลกกับการได้พักที่นี่นะ” ซายากะว่าแบบนั้น เธอพาฉันไปที่ห้องนอนทันที “บนตู้เย็นมันไม่ค่อยสะดวกน่ะ ไหน ๆ จะให้ค้างแล้วฉันว่ามิยูกิน่าจะชอบที่นอนนิ่ม ๆ นะ ฉันเข้าใจถูกมั้ย”
         “ตรงไหนก็ได้ที่มีซายากะ”
         ซายากะทำให้ฉันอยู่ในสภาพเปลือยอย่างสมบูรณ์เมื่อพากันเข้ามาที่ห้องนอนได้ ฉันช่วยเธอถอดเสื้อผ้า สิ่งที่แทบไม่เคยจะปฏิบัติกับสามี
         ในที่สุดซายากะก็เหลือจำนวนเสื้อผ้าเท่ากับฉัน เรานัวเนียอยู่ด้วยกันอย่างเร่าร้อน ฉันคิดถึงเธอ เธอเองก็คิดถึงฉัน ซายากะไม่ได้บอกว่าที่นอนนิ่ม ๆ นั่นหมายถึงการที่ให้ฉันอยู่บนตัวเธอและขยับสะโพกไปตามจังหวะรักของเราสองคน ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว ดวงตาเยิ้มรวมถึงท่าทางการแสดงออกของซายากะบอกฉันว่าเธอมีความสุขมากที่ได้อยู่กับฉันแบบนี้
         เหลือเชื่อฉันกลับชอบที่นอนพิเศษ ที่นอนนิ่มที่ชื่อซายากะและสิ่งที่เธอนำให้ฉันทำ ซายากะให้โอกาสฉันและคิดถึงใจฉัน ไม่บังคับจนเกินไปแต่รู้จักปฏิบัติอย่างมีเสน่ห์จนฉันยิ่งหลงใหล ยิ่งตาประสานตาฉันยิ่งได้เห็นถึงความรักมากมายที่เธอมีให้
         มากกว่าดวงตาที่เสน่หาแต่เพียงสัมพันธ์ที่สนุกไปเองอยู่ฝ่ายเดียว อย่างเช่นที่ยูโตะปฏิบัติกับฉัน ถ้าเป็นยูโตะที่ขอให้ฉันอยู่บนตัวเขา ฉันจะรู้สึกตะขิดตะขวงในใจ ถึงแม้จะยอมทำอย่างที่สามีต้องการ แต่การขยับร่างกายช้า ๆ มันไม่เร้าใจพอสำหรับสามีของฉัน แน่นอนว่าเขาให้ฉันกลับมาเป็นผู้นอนนิ่ง ๆ ตามเดิมและเปลี่ยนตัวเองเป็นคนคุมเกมรักแทน
         ฉันเริ่มขยับสะโพกตัวเองช้าลง เมื่อปล่อยความคิดตัวเองไปถึงเรื่องที่ฉันมีคู่ครองแล้ว เมื่อรู้ว่าตัวเองรักซายากะแค่ไหนและรู้สึกผิดพลาดที่แต่งงานกับคนที่ไม่ได้รักฉันเลยหรือเขาอาจจะรัก แต่รักฉันน้อยกว่าที่ซายากะรักฉัน เข้าใจฉัน
         “เราน่าจะเจอกันเร็วกว่านี้” น้ำตาจำนวนหนึ่งหยดใส่หน้าของซายากะที่กำลังยิ้มอย่างเอ็นดู
         “เจอตอนไหนก็ไม่แตกต่างหรอก” ซายากะทัดผมที่ตกลงมาข้างหูให้ฉันที่กำลังสูดจมูก ผลจากการร้องไห้ “เพราะตอนไหน ๆ ฉันก็ชอบมิยูกิอยู่ดี” ฉันร้องไห้โฮและทิ้งตัวนอนอยู่ในอ้อมกอดของซายากะ
         คนที่ไม่ว่าจะเจอกันตอนไหน ฉันก็ชอบเธออยู่ดีเช่นกัน…

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะซายามิลกี้เท่านั้น
[ Short ] – ความสัมพันธ์แบบนั้น เธอรับได้มั้ย EP03 (SayaMilky)✏️

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s