[ Short ] – ความทุกข์ที่กักขังเรา (YuuriMiru) EP03

Posted on Updated on

YUURIMIRU

         บทที่ 3
         พอมิรุเปิดเผยความรู้สึกกับฉัน ยิ่งทำให้ฉันสนิทกับเธอมากขึ้นไปอีก เมื่อถึงปิดเทอมการศึกษาฉันจึงชวนเพื่อนร่วมชมรมให้มาซ้อมเล่นเบสด้วยกัน จริง ๆ คือฉันต้องเหงาแน่ถ้าไม่ได้เห็นหน้ามิรุ ซึ่งเธอก็ตอบตกลง เราสองคนนัดวันที่ไม่ได้ทำงานพิเศษเป็นหลัก เพราะจะได้มีเวลาเล่นทั้งวัน และมีเวลาสำหรับเรื่องอื่น
         ช่วงเวลาที่ฉันได้เรียนรู้มิรุผ่านทางการแสดงออกทางร่างกายโค้งเว้า ผิวนวลนุ่มชวนหลงใหลทั้งที่เธอก็เป็นแค่เด็กมัธยมและฉันที่เพิ่งเคยรู้จักกับความลุ่มหลง เวลาที่อยากอยู่กับใครสักคนจนยากที่จะหักห้ามใจ
         ไม่อยากแยกจากเขา เพราะมันทรมาน
         เป็นปิดเทอมที่ทำให้ฉันมีความสุขมาก…
         เป็นความสุขร่วมกันระหว่างเราสองคน มีคนให้อ้อนแบบนี้ก็ดี
         จนกระทั่งเปิดเทอม
         ฉันไม่คิดเลยว่าความสุขที่มีอยู่ตลอดมันจะจบลง
         วันหนึ่งฉันไม่สบายเลยหยุดเรียน แต่เพราะเป็นห่วงมิรุที่ต้องกลับบ้านคนเดียว ก็เลยมาที่ห้องซ้อมดนตรีในตอนเย็นเพื่อมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ แต่มิรุไม่อยู่ที่ห้องชมรมถึงแม้มีข้าวของเธออยู่
         ฉันนั่งรอตั้งนานเธอก็ยังไม่กลับมาเลยตัดสินใจเดินออกไปดูรอบ ๆ จึงเห็นว่าเธอยืนคุยกับเพื่อนร่วมห้องของเธออยู่ไกล ๆ นั่นเอง ฉันจึงเดินกลับมารอที่ห้องซ้อมดนตรี
         มิรุกลับมาให้หลังจากนั้นประมาณสิบนาที เธอตกใจเมื่อฉันบอกว่าเห็นเธอยืนคุยอยู่กับเพื่อน แต่ก็ถามว่าฉันไม่สบายไม่ใช่เหรอ ทำไมยังมาที่ห้องซ้อมดนตรี เธอแซวว่ามาเพื่อเธอหรือเปล่า จากนั้นก็ออกปากชมว่าฉันน่ารัก
         ฉันก็บอกเธอไปตามตรงว่าไม่อยากให้กลับบ้านคนเดียว ฉันเป็นห่วง มิรุเลยเล่าให้ฟังว่า คนนั้นที่คอยตามเธอ พักหลังเริ่มถอดใจไม่กล้ามารอแล้ว
         อาจเพราะมิรุเดินกลับบ้านพร้อมฉันทุกวัน คงไม่รู้จะหาโอกาสเข้ามาได้ยังไง มิรุแกล้งมาโอบตัวฉันไว้แล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ เธอว่าทำแบบนี้คงจะไม่ติดไข้หรอกนะ
         ทั้งที่วันนั้นเราก็ยังดี ๆ กันอยู่ แต่พักหลัง มิรุเริ่มไม่มาซ้อมดนตรี พอฉันถามว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า มิรุบอกกับฉันแค่ว่าเธอไปทำงานพิเศษ เพราะมีปัญหาเรื่องเงิน เราจึงเหลือแค่คุยกัน ไม่ค่อยได้เจอกันอีก
         ฉันรับได้ที่เราเจอกันน้อยลง แต่ความจริงไม่ได้เป็นแบบนั้น…
         ฉันรู้มาว่าเธอทำงานพิเศษที่ไหนเพราะแอบไปถามเพื่อนของเพื่อนอีกที ตอนแรกก็ว่าไม่อยากจะไปดูแต่ความคิดถึงมันเล่นงานฉันหนัก เอาน่าไปหานิดเดียวคงไม่เป็นไร พอไปหาก็เจอเธอกับเพื่อนคนเดิมที่เคยเห็นคุยอยู่ด้วยกัน ฉันเข้าไปทักทายเมื่อเห็นว่าทั้งคู่ออกมาพัก โดยไม่คิดอะไรแต่กลับโดนตอกหน้าเข้าอย่างจัง…ฉันตกใจมาก
         “นี่ยังตามมาวุ่นวายถึงที่นี่เลยเหรอ หน้าไม่อาย” มิรุเข้ามาห้ามพยายามไกล่เกลี่ยขณะที่เพื่อนเธอต่อว่าฉัน
         “ฉันยังไม่ได้บอกยูริน่ะ เขาไม่รู้เรื่อง”
         “ก็ไหนว่างวดก่อนคุยกันแล้ว ไม่ใช่เหรอ” อีกฝ่ายยังโวยวายไม่ยอมเจรจา ส่วนฉันก็งงกับเรื่องที่เกิดขึ้น
         “เอาเถอะ คุยกันต่อหน้านี่แหละ จะได้ไม่ยืดเยื้อ” มิรุหันมาทางฉัน ไม่หลงเหลือสายตาแบบที่เคยเห็น “ยูริ ที่ผ่านมาขอให้จบกันเถอะนะ ฉันไม่ได้ชอบเธอ แต่ฉันแค่เล่นสนุกไปอย่างงั้นเอง ฉันไม่คิดว่าเธอจะเล่นด้วยแล้วกลายเป็นไม่ปล่อยฉันแบบนี้ ตอนแรกก็โอเคนะ แต่เธอติดฉันแจ มันน่ารำคาญน่ะ นี่ฉันก็ไม่ได้ว่าอยากจะพูดตรง ๆ เพราะรู้ว่ามันทำร้ายน้ำใจ แต่ถ้าไม่พูดออกไปเธอก็จะไม่เลิกตอแยฉันสักที”
         “อะไรนะ…” ฉันชาไปทั้งตัว มันออกมาจากปากมิรุ ชัดเจนเต็มสองหู ยิ่งเพิ่มระดับความรุนแรง ไม่…ฉันไม่อยากเชื่อ มิรุทำหน้าเบื่อหน่าย นี่สินะคือตัวตนจริง ๆ ของเธอ ที่ผ่านมาเธอแค่แกล้งเล่นละครกับฉัน หลอกฉัน สร้างภาพลวงตา
         “ลืมทุกอย่างไปให้หมดและขอให้ฉันมีเวลาส่วนตัวของตัวเอง ยูริคงเข้าใจฉันนะ เธอน่ะไม่สนุกอีกต่อไปแล้ว”
         
         ไม่…
         ฉันไม่เข้าใจหรอก แต่ฉันเดินออกมา ในหัวใจมันเจ็บ เจ็บจนอยากจะควักมันทิ้งไป ไม่ต้องมี ไม่ต้องเจ็บปวด
         ฉันแทบแย่กว่าจะผ่านชั้นมัธยมปลายมาได้ ฉันนอนร้องไห้ตอนกลางคืนทั้งที่รู้ว่าไม่ควรไปเสียน้ำตาให้ผู้หญิงอย่างมิรุ ฉันคิดแต่เรื่องของเธอ มันเหงาเมื่อขาดเธอไป แค่มีอะไรสะกิดใจ ฉันก็จะต้องมาพยายามลืมมิรุเสมอ ตอนเธอมามันง่ายแต่ตอนเธอไปทำไมมันไม่ง่ายที่จะลืมบ้างล่ะ
         ฉันรู้สึกว่าโดนหักหลัง โดนทำร้ายอย่างเลือดเย็น เธอเป็นรักแรกของฉันและมันยิ่งมีอิทธิพลเป็นทวีคูณ โลกสวย ๆ ในวัยมัธยมของฉันสูญสิ้น แต่อย่างน้อยก็เป็นประสบการณ์ที่สอนฉันได้อย่างดี
         อย่าไปจริงจังกับใคร แม้กระทั่งคนที่พาขึ้นเตียง คนที่คิดว่า ‘นี่แหละ’ สุดที่รักคนเดียวของฉัน เรื่องอะไรแบบนั้นก็เป็นแค่ฝันของคนที่ไม่อยากตื่นมาเจอความจริงว่าโลกเรามันสีเทาและทุกคนก็เห็นแก่ตัว
         รักแต่ตัวเอง…
         ดังนั้นฉันในทุกวันนี้จึงคบไปเรื่อย เบื่อก็ทิ้ง กระดิกนิ้วเรียกคนที่สนใจ หาความสุขแล้วแยกย้ายกันไป ยิ่งคนที่คิดเหมือนกันเราก็มีความสุขกันได้ พบกันครึ่งทาง มาง่ายไปง่าย ไม่ต้องมานั่งหงิมเป็นคนดีมองหาความยั่งยืนกับเรื่องแบบนี้
         …
         
         คงมีไม่กี่คนหรอกที่ลืมโอตะ ยูริได้ ฉันยังลืมไม่ได้เลย…เรื่องมันก็ตั้งแต่สมัยเรียน
         ก็ไม่คิดว่ามันจะแย่ จนกระทั่งได้เจอเธออีกครั้ง แถมยังเป็นสถานการณ์ที่ไม่ดีต่อฉันด้วย
         ฉันคิดว่ายูริก็ยังไม่ลืมฉันนะ จากสายตาที่เธอมองฉัน ช่างเต็มไปด้วยความแค้น ถ้าไม่ติดว่าฉันอยู่กับแฟนคนปัจจุบัน ยูริอาจจะเข้ามาโวยมากกว่านี้ แต่เพราะต่างมาเจอกันโดยบังเอิญ ยูริก็ทำแค่เดินออกจากห้องไปไม่ได้สนใจฉันเหมือนที่เป็นในตอนแรก
         
         ฉันมีนัดกับอิชิคาวะ โทโมฮิโระ แฟนหนุ่มบอกว่าจะพาไปเที่ยว เรานัดกันไว้สักพักแล้ว แต่เกิดเรื่องขึ้น น้องสาวของเขามาประสบอุบัติเหตุ ด้วยความที่พอจะรู้ว่าเขาเป็นพี่ชายที่ห่วงน้องสาวมาก เลยบอกตอนที่โทรคุยกันล่าสุดว่าให้เลื่อนนัดออกไปก่อนก็ได้ แต่โทโมฮิโระว่าไม่ต้องทำถึงขั้นนั้นหรอก น้องสาวของเขาไม่เป็นอะไรมาก
         ส่วนฉันนี่สิที่เป็น…คิดถึงช่วงเวลาที่เคยได้อยู่กับยูริจนไม่รู้สึกสนุกกับการมาเที่ยวกับแฟนคนปัจจุบันเลยสักนิดเดียว
         โทโมฮิโระเปรยว่าอาทิตย์หน้าเป็นงานวันเกิดน้องสาว อยากให้ฉันช่วยเลือกของขวัญให้หน่อย เขาเป็นผู้ชายและค่อนข้างกระดากใจที่จะเลือกของใช้น่ารัก ๆ ฉันบอกว่าน้องสาวไม่ว่าหรอกอาจจะชอบด้วยซ้ำ ก็พี่ชายใจดีเป็นห่วงมากขนาดนี้ และยังจำวันเกิดได้อีกต่างหาก
         โทโมฮิโระหัวเราะอารมณ์ดี เขาว่าถ้าไม่เลือกซื้อของต่อก็จะต้องกลับแล้ว ซึ่งเขายังอยากอยู่กับฉันต่ออีกสักพักเพราะยังไม่หายคิดถึง ฉันบอกว่าอย่ามาพูดให้ดีใจไปหน่อยเลย ปกติก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้เจอกันสักหน่อย ถึงจะไม่เจอกันที่บ้านของเขา โทโมฮิโระก็จะมาหาที่ห้องฉัน
         เมื่อน้องสาวของโทโมฮิโระออกจากโรงพยาบาลก็จวนจะถึงวันเกิดของเธอพอดี ถ้าจำไม่ผิดอายุไล่เลี่ยพอกันกับฉัน อาซึสะจังเป็นน้องสาวที่น่ารักถึงตอนแรกฉันจะคิดว่าเธอหยิ่งก็ตาม เวลาฉันกับแฟนหนุ่มใช้เวลาร่วมกันในวันหยุด ก็มีบ้างที่ไม่เจออาซึสะจัง โทโมฮิโระมักจะบอกแค่ว่าอาซึสะจังติด ‘เพื่อน’ ตอนนั้นคิดว่าน้องสาวของโทโมฮิโระติดใคร ใช่แฟนหรือเปล่า แต่พอเห็นยูริ ฉันไม่แปลกใจเลย
         
         มาถึงงานวันเกิดทั้งที ของขวัญพร้อม งานพร้อม คนพร้อม เค้กพร้อม แต่ฉันกลับรู้สึกไม่พร้อมที่จะเผชิญหน้าแขกในงานที่อาซึสะจังพามาด้วย ยูริเดินยิ้มเย็นไม่ห่างเจ้าของวันเกิด โทโมฮิโระแอบกระซิบว่าเห็นน้องสาวอารมณ์ดีตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาล ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรดี ๆ เกิดขึ้น แต่ตอนนี้เขาว่าเขาพอเดาออก พร้อมกับพยักพเยิดไปทางคนเคยรู้จักของฉัน
         งานเลี้ยงผ่านไปด้วยดีอย่างเหลือเชื่อ ยูริทำเหมือนไม่รู้จักฉัน ซ่อนความแค้นที่อยู่ในดวงตาวันที่เจอกันวันแรกออกไปทั้งหมดและปฏิบัติตัวเป็นเพื่อนที่ดีของอาซึสะจัง เธอยิ้มแย้มตลอดเวลา ไม่ค่อยพูดอะไรมากนัก ชอบยิ้มแทนคำตอบ เหมือนสมัยก่อนไม่ผิด แต่นั่นก็ทำให้ฉันหวั่นใจด้วย เพราะพายุมักจะมาทั้งที่ก่อนหน้านั้นท้องฟ้ายังโล่งไร้เมฆใด ๆ
         ฉันรีบอาสาจะเข้าไปช่วยโทโมฮิโระล้างจานหลังจบงานเลี้ยงวันเกิดของอาซึสะจัง แต่แฟนหนุ่มก็ดันเป็นคนใจดีขึ้นมาเขาบอกว่าไม่ต้องหรอกให้ฉันนั่งพักอยู่ด้านนอก ซึ่งเป็นสิ่งที่คนน้องเองก็บอกกับเพื่อนของเธอด้วย ดังนั้นจึงกลายเป็นว่าฉันต้องนั่งอยู่กับยูริที่สวนหย่อมเล็ก ๆ ของบ้าน
         “คิดไว้แล้วหรือยังว่าจะบอกเลิกกับพี่ชายของอาซึสะตอนไหน” ยูริจิบน้ำเปล่า ถามเหยียด ๆ ชำเลืองมองไปทางประตูบ้านเพราะเธอนั่งอยู่ด้านที่มองเห็นว่าใครจะออกมาที่สวนหย่อมนี้ได้บ้าง
         “คิดว่าคงเร็ว ๆ นี้” ฉันตอบไม่มองหน้ายูริ แต่ก็พอจะเดาออกว่าคงเป็นสีหน้าเช่นว่า ‘นั่นไง ฉันกะแล้วเชียว’
         “มิรุนี่ยังเบื่อคนง่ายเหมือนเดิมเลยนะ” ยูริเรียกชื่อฉันอย่างสนิทสนมแต่น้ำเสียงห่างเหิน
         “ฉันไม่เหมือนก่อนหรอกนะยูริ จะมีก็แต่เธอนั่นแหละที่กลายเป็นฉันคนเมื่อก่อนไปแล้ว”
         “หมายความว่ายังไง เธอรู้เหรอว่าฉันเป็นยังไง” อดีตสาวน้อยน่ารัก เพื่อนสมัยมัธยมของฉันขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าท้ายประโยคดีใจนิดหน่อยหรือเปล่าที่ฉันรู้เรื่องของเธอ
         “ฉันไม่สนใจเรื่องของยูริแต่แค่ได้ยินจนเบื่อ อย่าเข้าใจผิด…แล้วก็ฉันกำลังจะแต่งงาน ดังนั้นฉันคงไม่ได้อยู่ในสถานะแฟนกับพี่ชายของอาซึสะจังอีกต่อไป”
         “แต่…เธอเพิ่งอายุยี่สิบ จะแต่งงานมันไม่ไวไปหน่อยเหรอ” คนที่ไม่ได้เจอกันมาตั้งนานออกความเห็นอย่างกับเป็นผู้ปกครอง
         “ถ้าเจอคนที่ดีและคนที่ดูแลเราได้ ฉันว่ามันเป็นเวลาที่เหมาะสมแล้ว ถ้าคิดเรื่องมีครอบครัว คิดถึงอนาคต ลงหลักปักฐาน” ถึงจะบอกยูริแบบนั้นแต่ใจฉันกลับวิตกไม่สวยหรูเหมือนอย่างที่พูด ฉันยังไม่แน่ใจเลยว่าจะตอบรับความใจดีของโทโมฮิโระได้หรือเปล่าเมื่อเขาเริ่มเปรยเรื่องที่เขาอยากมีครอบครัว
         “ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รักน่ะเหรอ กับใครก็แต่งได้งั้นเหรอ” ฉันจ้องดวงตาจริงจังตรงหน้า เป็นไปได้มั้ยว่ายูริรู้เรื่องที่ฉันไม่ได้รักโทโมฮิโระ แต่ฉันแค่คบกับเขาเพราะเขาเป็นคนดีและคอยดูแลฉันตั้งแต่ที่เราตัดสินใจคบหากันตามคำยุของเพื่อนซึ่งตอนนี้ไปทำงานต่างประเทศ
         “ยูริ เธอจะไม่พูดแบบนี้หรอกถ้ารู้ว่าเขาเป็นคนดีแค่ไหนและฉันก็รักเขามาก” ฉันตีหน้าเรียบเฉย พยายามทำให้ยูริเข้าใจว่าตัวเองคิดผิดเรื่องนี้ “ดีมากถึงขนาดที่ทำให้ฉันไม่เผื่อใจให้ใครอีก”
         “น่าอิจฉาพี่ชายของอาสึซะที่ได้เจอคนอย่างเธอ เธอในตอนนี้นะ ผิดกับฉันที่ดันเป็นคนเจอเธอก่อน แต่ผิดที่ผิดเวลา” ยูริกระแทกกระทั้นยกเอาเรื่องในอดีตมาประชด
         
         สองพี่น้องกลับมาแยกเราออกจากบทสนทนาตึงเครียดพอดี…เมื่อฉันกำลังจะพูดเพื่อให้ยูริเลิกขังตัวเองอยู่กับอดีตแล้วเริ่มใหม่ โดยที่ไม่จำเป็นต้องกระทำตัวเหมือนทุกวันนี้ จำลองตัวเธอเองเป็นฉันในสมัยก่อน คบไปเรื่อยไม่สนใจ ไม่จริงจัง ฉันคอยตามข่าวเป็นระยะจากเพื่อนร่วมชมรมในสมัยก่อนที่ยังติดต่อกัน บางทีก็พูดคุยกันในกลุ่มไลน์ที่ยูริไม่ได้อยู่
         ซึ่งนาน ๆ ก็จะได้ข่าวมาสักทีว่ายูริเปลี่ยนไปควงเพื่อนของเพื่อนห่าง ๆ อารมณ์เหมือนได้ยินข่าวซุบซิบมาเรื่อย ๆ แต่ทั้งหมดนั่นทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่ายูริเอาอกเอาใจเก่งมากชนิดที่หลายคนยอมเพื่อที่จะได้ออกไปเที่ยวกับยูริสักครั้ง
         ถึงแม้ว่าสุดท้ายจะต้องเลิกกัน…คบกันเพียงเพื่อหาความสุขใส่ตัว ฉันแกล้งทำเป็นซื่อถามว่ายูริเอาอกเอาใจเก่งแบบไหน เพื่อนตอบว่าเขาไม่ได้รู้ลึกขนาดนั้นแต่ว่ากันว่ายูริหุ่นดีมากทำให้เพื่อนหลายคนเพ้อไปตาม ๆ กัน นี่แหละตัวจริง จูบเก่ง คนที่โดนจูบมาเล่าให้ฟังว่าเข่าอ่อนกันทุกราย ยูริชอบแกล้ง ใช้แรงเยอะเหมือนโกรธ นั่นแหละ เขาชมกันว่า ‘ได้อารมณ์’ ถูกกระทำ สาว ๆ จึงตื่นเต้น
         คบกันแบบฉาบฉวยนี่ช่าง ‘เร้าใจ’ ไม่ต้องมีความจริงใจ
         ไม่ต้องมามัวแต่กังวลเรื่องใด ๆ
         ไม่ต้องมีการผูกมัด…
         

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะยูริมิรุเท่านั้น
[ Short ] – ความทุกข์ที่กักขังเรา (YuuriMiru) EP03

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s