[ Short ] – Shutdown EP06 (SayaMilky)

Posted on Updated on

sayamilky ฟิค

ถึงแม้ว่าจะจับกุมนายพลซาวาเบะ ยูได้
แต่เรื่องไม่คาดฝันที่เกิดขึ้นทำให้มีงานใหม่ให้วาตานาเบะรับผิดชอบ
ไม่นานหลังจากนั้นพวกทีม K ที่ได้พักร้อนก็โดนลอบทำร้าย
ยังดีว่าไม่มีคนได้รับบาดเจ็บ งานใหม่คือการตามล่าเพื่อนของนายพลซาวาเบะ
ยามาโมโตะจึงรู้สึกว่าตัวเองน่าจะโดนเมินจากครูสาวอย่างวาตานาเบะอีกแน่นอน


บทที่ 6 – ยามาโมโตะ ซายากะ-3
          การที่ฉันได้รับโอกาสให้ทำงานร่วมกับคุณมิยูกิ ก็เพียงพอแล้วกับเป้าหมายที่เปลี่ยนแปลงไปบ้าง ตั้งแต่ที่รู้ตัวว่าจะไม่ยอมปล่อยคุณมิยูกิไปไหนไกลตา ฉันพยายามอย่างหนัก หนักกว่าสมัยเรียนมัธยมปลาย เพื่อสร้างโอกาส เพื่อเปิดโอกาส เพื่อผลประโยชน์ในอนาคต เพื่อคุณมิยูกิหน่อย ๆ ด้วย
          หลายอย่างส่วนมากเพื่อคนนี้ คุณมิยูกิเพิ่งเจอกับฉันไม่นานเลย เมื่อสมัยที่เรียนมัธยมปลาย แต่กับเรื่องที่ฉันได้เรียนรู้มาจากเธอเนี่ยสิ ช่างมหาศาล…
          มันคือการเปลี่ยนมุมมองบางอย่างในชีวิตของฉัน
          แผนที่ฉันคิดและลงมือทำเพื่อจะให้คุณมิยูกิกลับมาหา ไม่ได้สำเร็จอย่างราบรื่น แต่มันก็เป็นเส้นทางที่ทำให้ฉันต่อรองกับคุณโอคาดะ เพื่อให้ได้เจอกับคุณมิยูกิอีกครั้ง
          ด้วยการเข้ามาทำงานกับรัฐบาล ฉันได้เป็นหัวหน้าทีม N เป็นที่พึ่งพาได้ของเพื่อน ๆ ในทีม นั่นคงทำให้คุณมิยูกิชื่นใจอยู่บ้าง ทดแทนช่วงแรก ๆ ที่ฉันไปหาเรื่องวุ่นวายกับคุณครูสาว
          แต่เกิดเรื่องขึ้นกับคุณโกโต้ประธานาธิบดี…
          นำพามาซึ่งงานใหญ่ ที่สร้างความตึงเครียดให้กับทุก ๆ คน คือการจับกุมนายพลซาวาเบะ บุคคลผู้วางแผนเด็ดชีวิตของประธานาธิบดีโกโต้ เมื่อตอนที่ฉันเพิ่งเข้ามาทำงานได้ไม่นาน
          ค่อนข้างกะทันหัน แต่คุณมิยูกิรับรองฉันกับทีมงานพวกครูฝึกคนอื่น ๆ ให้
          ฉันจึงเป็นส่วนหนึ่งของแผนการจับกุมนายพลซาวาเบะไปด้วย แต่ก็จะคอยทำตามสิ่งที่คุณมิยูกิบอกอีกที ฉันไม่รู้มาก่อนเลยว่าจะใช้แผนทำนองนี้ แต่คุณมิยูกิบอกว่าจำเป็นต้องทำเพื่อให้คนอย่างนายพลไม่สามารถดิ้นหลุดไปได้
          ถึงผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการจับกุมนายพลซาวาเบะจะรอบคอบระมัดระวังกันมากเพียงไหน แต่เรื่องที่คาดไม่ถึงก็มักจะเกิดขึ้นได้เสมอเช่นกัน สิ่งที่ทำได้คือการเตรียมพร้อมและตื่นตัวอยู่ทุกครั้ง เพื่อให้สามารถรับมือกับสิ่งที่เจอเบื้องหน้า
          ปัญหาใหญ่คือเราเจอสิ่งที่ไม่คาดฝันเข้าจนได้…
          นายพลซาวาเบะ มีเพื่อนที่ระมัดระวังตัวสูงมาก เราทุกคนรู้เรื่องนั้น เพื่อนของนายพลชื่อทาเคโนะอุจิ ยูทากะ เขาเป็นคนที่เก็บตัว ลึกลับ น้อยครั้งมากที่จะเปิดเผยตัว พวกทีม K ที่รับบทเป็นผู้บริสุทธิ์ซึ่งถูกใส่ร้ายได้เข้าไปทำงานอยู่ในบริษัท AriL P. นอกจากการเจอกันผ่านระบบวีดีโอคอลแล้ว ฉันได้ยินในที่ประชุมว่ามีเพียงฮิราเตะ ยูรินะ และนากาฮามะ เนรุเท่านั้นที่ได้เจอทาเคโนะอุจิตัวเป็น ๆ
          ทาเคโนะอุจิหลบหนีออกไปได้ ยกเว้นนายพลซาวาเบะที่จนมุมหมดสิ้นสภาพจึงยอมให้ถูกจับด้วยหลักฐานมัดตัวแน่นหนา…ที่เก็บไว้ทั้งหมดตั้งแต่ต้น
          
          “ช่วงนี้ดูทุกคนจะยุ่งนะคะ พวกครูฝึกทุกคน” ฉันแวะไปหาคุณครูมิยูกิ เพราะไม่มีเรื่องไหนสำคัญเท่าเรื่องของนายพลซาวาเบะ ทุกคนที่ทำงานในฐานลับนี้ก็ดูจะมีความเครียดสูง คุณมิยูกิเองก็ขลุกตัวอยู่แต่ห้องทำงานของเธอ
          “ใช่ยุ่งมาก เพราะต้องสรุปเรื่องทั้งหมดกันนี่คะ” คุณครูสนใจเอกสารมากกว่าฉัน “ทาเคโนะอุจิหนีไปได้ ฉันต้องรับงานใหม่ต่อทันที แต่เดี๋ยวพวกทีม K ก็จะมาช่วยด้วย ช่วงนี้ให้พวกเขาพักผ่อนกันไปก่อน”
          “สักนิดเดียวก็ไม่ว่างเหรอคะ” ฉันลองอ้อนเธอเผื่อจะได้อะไร
          “ซายากะมีอะไรหรือเปล่า ทำไมอยากให้ฉันว่าง” คุณมิยูกิให้ฉันคุยได้ถึงแม้จะง่วนกับงาน
          “คุณเองก็ต้องพักนะคะ เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้หมายความว่าแข็งแรงกว่าคนที่อายุน้อยกว่าสักหน่อย”
          “ซายากะคิดว่าอย่างนั้นใช่มั้ยคะ”
          “หรือคุณคิดว่าตัวเองไม่ต้องพัก” ฉันเดือดนิด ๆ ไม่อยากให้คุณมิยูกิหักโหม
          “อย่าเพิ่งหงุดหงิดสิ ฉันกำลังจะบอกซายากะว่า ถ้าอยากให้ฉันพัก ลองสั่งฉันก็ได้นะ”
          “สั่งคุณมิยูกิเหรอคะ” ฉันคำนวณคร่าว ๆ ว่าอันนี้น่าสนใจ ตาโตส่งยิ้มให้คุณมิยูกิอ้อน ๆ อย่างลืมตัวไปเสียสนิท
          “ถึงฉันจะเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่บางครั้งฉันก็งี่เง่าเป็นเด็ก ๆ ได้เหมือนกัน เวลาที่ซายากะมาเตือนฉัน ฉันก็จะรู้สึกตัวและปรับปรุงตัวเอง อันนี้มันดีมากเลยค่ะ”
          ฉันแอบยิ้ม ดีใจที่คุณมิยูกิไม่ได้รำคาญที่ฉันมาจู้จี้ “ถ้างั้น…คุณต้องพักหลังจากเคลียร์เอกสารกองนั้นเสร็จ”
          “แล้ว…ฉันจะพักที่ไหนยังไงดี” คุณมิยูกิทำตาวาววับ
          ฉันกระแอมคอ รู้ว่ามันอาจธรรมดามากเหลือเกินที่จะพูดอะไรแบบนี้ แต่ฉันแค่อยากให้คุณมิยูกิรู้ไว้ “พักที่ไหนก็ได้ค่ะ ถ้าคุณเหนื่อย ฉันอยากให้คุณรู้ว่าคุณมีฉันอยู่ใกล้ ๆ เสมอ…”
          คุณมิยูกิมองหน้าฉันงง ๆ เธอจ้องฉันเขม็ง หรือว่าฉันพูดเมื่อกี้มัน…เอาละ บางอย่างคนเราก็ผิดพลาดกันได้ ฉันควรหาทางออกจากความเก้อเขินนี้ก่อน “แต่มันช่วยไม่ได้ถ้าคุณไม่ชอบที่ฉันอยู่ใกล้ ฉันเคยบอกกับตัวเองไว้ว่าจะไม่ปล่อยคุณไปไหน หนีฉันไม่ได้หรอก จำไว้ด้วย”
          คราวนี้คุณมิยูกิดีดตัวลุกจากเก้าอี้แล้วตรงมาคว้าฉันเข้าไปกอดแน่น
          “เป็นเด็กดีขนาดนี้ฉันจะต้องให้รางวัลซายากะแล้วล่ะ”
          “รางวัลอะไรเหรอคะ” บางทีเป็นมากกว่ากอดได้หรือเปล่า ฉันคิดตามลำพัง ต้องดูก่อนว่าคุณมิยูกิจะให้อะไร ขืนแสดงตัวแบบนั้น เธอคงขำฉันแน่ที่คิดอะไรอยู่ แต่มันก็ต้องคิดหรือเปล่าล่ะ
          คุณมิยูกิผละออกแล้วมองจนฉันรู้สึกเขินยิ่งกว่าเดิม คนเป็นผู้ใหญ่เขามองเราเป็นแบบไหนกันนะ ฉันเกือบจะได้จูบคุณมิยูกิอยู่แล้ว เพราะบรรยากาศกำลังดี แต่มีโทรศัพท์เข้ามาเสียก่อน…
          “น่าจะโทรช้ากว่านี้อีกนิด” คุณมิยูกิมองที่โทรศัพท์แล้วรับสายสีหน้าประหลาดใจ “ว่าไงนากาฮามะ ไปพักร้อนกันอยู่ไม่ใช่เหรอ…” คุณมิยูกิมองฉันเหมือนส่งสัญญาณถึงความยุ่งยากที่เกิดขึ้นโดยไม่ได้พูด เพราะเธอกำลังฟังจากปลายสายอยู่
          “ฉันจะรีบไป พวกเธอปลอดภัยก็ดีแล้ว”
          “มีอะไรหรือเปล่าคะ”
          “มีค่ะ เรื่องใหญ่ด้วย” คุณมิยูกิเก็บกองเอกสารเร็วกว่าที่ฉันสั่งเธอไว้เสียอีก “ซายากะไปด้วยกันหน่อยนะ”
          พวกเรานั่งรถออกมาจากฐานลับตามที่ระบบนำทางแนะนำ จนกระทั่งถึงเป้าหมาย คุณมิยูกิพาฉันเดินผ่านบรรดาเจ้าหน้าที่กู้ภัย เจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาถึงที่เกิดเหตุแล้ว จนเจอกับนากาฮามะเนรุและฮิราเตะ ยูรินะ คนของพวกทีม K
          “ครูแจ้งกับคุณฮาชิโมโตะให้แล้วนะ”
          “ขอบคุณค่ะ” นากาฮามะเนื้อตัวมอมแมม แต่ฉันก็ไม่แปลกใจหรอก พอหันไปมองสภาพที่เกิดเหตุซึ่งพังยับ
          “แล้วนั่น…คุณฮิราเตะกำลังเล่นอะไรอยู่เหรอคะ” นากาฮามะมองตามที่คุณมิยูกิถาม เธอจึงสะกิดเพื่อนร่วมทีมให้ถอดสิ่งที่ใส่ไว้บนศีรษะออก ฮิราเตะปัดฝุ่นสิ่งที่พอสวมใส่ไว้จะทำให้เหมือนเป็นลิงแล้วถือหลบ ๆ ไปไว้ด้านหลังตัวเอง
          “เรากำลังเดินลงมาจากจุดชมวิวค่ะ ระหว่างทางก็โดนทาคาฮาชิ อิเซอิเล่นงาน” นากาฮามะบอกเรื่องราวให้อีกครั้งเป็นการทบทวน
          “เป็นเขาแน่เหรอคะ” คุณมิยูกิถามย้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเครียด
          “เป็นเขาแน่นอนค่ะ ใช้ระเบิดเล่นงานเป้าหมาย เป็นเอกลักษณ์เหมือนตอนที่ฐานไม่ผิดแน่ค่ะครู” นากาฮามะมั่นใจ
          “ก่อนหน้านี้รู้ตัวหรือเปล่าว่าจะโดนเล่นงาน รู้สึกว่ามีคนตามมั้ย” คุณมิยูกิซักถามเก็บข้อมูลจากพวกทีม K
          “รู้สึกว่าโดนตาม แต่เป็นคนอื่นค่ะ ไม่ได้รู้สึกว่าเป็นอันตรายมาก พวกที่ตามคือหัวหน้ากับรองหัวหน้าของพวกเราค่ะ” ฮิราเตะ ยูรินะช่วยนากาฮามะตอบ เมื่ออีกคนหันไปขอความเห็น เดาว่าทั้งคู่คงไม่มีใครรู้สึกตัวว่าจะถูกเล่นงาน
          “แล้วสองคนนั้นไปไหนแล้วล่ะคะ”
          “ไปดูรอบ ๆ ค่ะ ระหว่างที่ยูกะตามพวกเรา ยูกะเห็นคนน่าสงสัย แต่เธอตามหาไม่เจอตอนที่เดินจะไปดูให้แน่ใจ ยูกะนึกว่าตัวเองเป็นกังวลเรื่องงานมากไป ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ”
          “ที่เหลือเดี๋ยวครูดูแลเอง พวกนากาฮามะไปพักกันเถอะ ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมเราค่อยมาคุยกัน เข้าใจครูใช่มั้ย ไม่ได้ว่าจะกันพวกเธอออกไปจากงานนี้หรอกนะคะ ส่วนสุไกป่านนี้คงรู้สึกผิด โทษตัวเองว่าทำให้เพื่อนร่วมทีมโดนทำร้าย น่าจะต้องให้ฮาชิโมโตะคุยแล้วล่ะ เป็นผู้ดูแลโดยตรง”
          “พวกเราเข้าใจค่ะ ฉันว่ายูกะเองก็คงรู้ว่าไม่จำเป็นต้องโทษตัวเอง แต่ความรู้สึกผิดคงผลักดันให้ต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นคงไม่สบายใจ”
          “ครูก็หวังว่าอย่างงั้น”
          “ครูมิลกี้คะ ทำไมเขาถึงมาเล่นงานเราแทนที่จะซ่อนตัว ทำไมเขาถึงมั่นใจมากขนาดนั้น” ฮิราเตะขอความเห็น
          “อาจจะรับไม่ได้ที่โดนเราไปหยามถึงที่ คนที่ระมัดระวังตัวอยู่ตลอดเวลาอย่างทาเคโนะอุจิ จะคิดแค้นก็ไม่น่าแปลกใจหรอก แต่ว่าเขาคงอยากให้เราชดใช้ให้สาสม ตอนนี้เขาเร่งเดินเกมแล้ว เพราะเขาเสียเวลาไปหลายปีกับนายพลซาวาเบะ”
          พวกนากาฮามะขอตัวออกไปพัก ฉันปรึกษากับคุณมิยูกิระหว่างรอข้อมูลเพิ่มเติมจากเจ้าหน้าที่ที่อยู่แถวนั้น
          “คุณจะเริ่มงานนี้เลยมั้ยคะ ฉันจะได้บอกให้คนอื่น ๆ เตรียมตัว”
          “คิดว่าคงได้เริ่มเร็วก่อนกำหนด ตอนนี้ทามายามะกำลังช่วยสืบเรื่องราวให้ เดี๋ยวประชุมคราวหน้า เขาคงเอาข้อมูลมาเพิ่มเติม ส่วนทางเราก็คงจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ เพื่อเสนอเร่งให้จัดการให้ไวที่สุดเท่าที่จะทำได้”
          “แก้แค้นพวกเรา แล้วเขาจะได้อะไรเหรอคะ ฉันยังนึกไม่ออกเลย ที่ฮิราเตะถาม แล้วคุณมิยูกิตอบว่าเพราะทาเคโนะอุจิเสียเวลาไปกับซาวาเบะ มันแค่นั้นจริง ๆ เหรอคะ”
          “แก้แค้นมันก็ได้ความสะใจด้วยส่วนหนึ่ง เขาอาจจะผิดหวังมากจนยอมแลกได้ทุกอย่าง ทั้งที่เขาจะนึกถึงผลประโยชน์ก่อนเสมอ แต่ก็อย่าลืมว่ามนุษย์ทุกคนมีความเจ้าคิดเจ้าแค้นซ่อนอยู่ ฉันคิดว่าเขาลุยเต็มตัวนะงานนี้ เรายิ่งต้องระวังให้มาก”
          “ห่วงฉันเหรอคะ” ฉันหยอดเสียงหวาน เบรกอารมณ์เคร่งเครียดของคุณมิยูกิ
          “ไม่ห่วงค่ะ ซายากะน่ะเก่งจะตาย ดูแลตัวเองได้ดีกว่าเมื่อก่อนเยอะเลยค่ะ” คุณมิยูกิตอบอย่างไม่ลังเล ถ้าเป็นคนอื่นฉันจะรู้สึกดีใจมากกว่าฉันดูเป็นคนเก่ง แต่สำหรับคุณมิยูกิ ฉันก็อยากจะได้ยินว่าเธอเป็นห่วง นิด ๆ หน่อย ๆ คำหวาน ๆ ที่ฉันคิดเอาไว้มลายหายไปไวกว่าที่คิด
          “น่าเสียดาย” ฉันบ่นเบา ๆ
          “ฉันไม่ห่วงซายากะ แต่ฉันหวงนะ เพราะงั้นก็อย่าทำหน้าเศร้าสิ” คุณมิยูกิลูบแตะฉันเป็นการชักชวนให้เดินไปด้วยกัน “เรามีงานต้องทำอีกเยอะเลย แต่ฉันคิดว่าถ้าเสร็จงานเมื่อไหร่ จะต้องใช้เวลาว่าง ๆ หาอย่างอื่นทำกับซายากะสักหน่อยแล้วค่ะ”
          “คุณจะว่างเหรอ ก็เห็นมีงานทุกวี่ทุกวัน” ฉันตอบซังกะตายเพราะแห้วมาหลายครั้งแล้ว ก่อนมานี่ก็เพิ่งโดนขัดจังหวะ
          “ไม่ว่างค่ะ ไม่ว่างเหมือนหัวใจเป๊ะเลย ซายากะคงรู้นะว่าเพราะใคร”
          ฉันแอบแค้นนิด ๆ ที่เราไม่ได้อยู่กันสองคน คุณมิยูกิกับหน้านิ่ง ๆ แต่พูดอะไรซุกซนแบบนี้น่ารักเป็นบ้าเลยให้ตายสิ
          ฉันทำอะไรเธอได้บ้างหรือเปล่านะ…
          แก้แค้นให้สาสมในแบบของฉัน…
          

หมายเหตุ : เหตุการณ์ทั้งหมดเป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อแซะซายามิลกี้เท่านั้น
[ Short ] – Shutdown EP06 (SayaMilky)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s