ห้องสมุด

[Short] – ห้องสมุด EP (SayaMilky)

Posted on Updated on

sayamilky ฟิค

     “พี่ซายากะคะ” ฉันเดินเร็วที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้ เพื่อเข้าไปหาพี่เขาซึ่งกำลังจัดหนังสืออยู่ในมุมหนึ่ง นี่ก็เปิดเทอมมาได้สักพักแล้ว แต่อาจารย์สั่งงานเหมือนจะกลับไปปิดเทอม แม้กระทั่งเพื่อนในกลุ่มปาร์ตี้ฉัน บางคนก็เริ่มบ่นเรื่องงานเยอะ
     “พี่มีลิปมันมั้ยคะ ฉันเจ็บปาก สงสัยปากจะแตก วันนี้ไม่ได้เอาลิปมา” ฉันรีบเอานิ้วชี้ให้พี่ซายากะดูตำแหน่งที่เริ่มเกิดรอยแดง ทุกครั้งที่อากาศเริ่มหนาวฉันก็ต้องประสบกับอาการปากแตกทุกครั้ง
     “เดี๋ยวพี่ไปดูให้ รออยู่ตรงนี้ก่อน”
     พี่ซายากะเดินกลับมาในไม่ช้า
     “มา ๆ เดี๋ยวพี่ทาให้” ฉันกุลีกุจอยื่นปากให้ทันทีเพราะมันคันยิบ ๆ จนน่ารำคาญ
     “แดงรอบปากเลยนี่มิยูกิ”
     “ก็ใช่น่ะสิคะพี่ เจ็บอะ” พี่ซายากะจับคางหมุนไปมาเพื่อสำรวจรอยแดงรอบปาก
     แล้วพี่เขาก็เข้ามาจูบฉัน! ….. อ่านต่อ

[Short] – ห้องสมุด (SayaMilky)

Posted on Updated on

sayamilky ฟิค

         ห้องสมุด
         ความเงียบสงบชวนอึดอัดในห้องขนาดใหญ่ เต็มไปด้วยชั้นหนังสือเรียงราย หนังสือนับหมื่นเล่มที่ฉันเข้ามาอ่านไม่ถึงหนึ่งร้อยเล่ม บรรยากาศที่ไม่กล้าจะขยับตัวเพราะกลัวจะเกิดเสียง จนทำให้เป็นเป้าสายตาของคนอื่น ๆ ที่ตอนนี้ต่างล้วนแต่หมกตัวเองอยู่ใต้หนังสือกองโต

         ฉันไม่ใช่คนชอบอ่านหนังสือ ที่มาวันนี้เพราะงานท่วมหัวจนไม่เหลือที่ให้เสนอหน้าไปเที่ยวได้อีก ไม่มีทางเลือกอื่นให้เลือกมากนัก แม้อินเตอร์เน็ตจะช่วยได้เรื่องความสะดวกสบายแต่งานนี้ต้องการข้อมูลที่มีความน่าเชื่อถือ ชีวิตนักศึกษาปีสี่อย่างฉันและใครอีกหลายคนก็คงเป็นแบบนี้ ข้าง ๆ โต๊ะที่ฉันนั่งหน้าตาก็สายเที่ยวแบบเดียวกันไม่ผิดแน่

         แล้วใครจะสามารถอ่านหนังสือเพื่อสรุปข้อมูลมากมายได้ หัวสมองฉันไม่ค่อยซึมข้อมูลประเภทความรู้ซะด้วยสิ สุดท้ายตัดสินใจเดินไปที่เคาน์เตอร์

         “ขอโทษนะคะ ฉันอยากจะยืมหนังสือไปอ่านข้างนอก ไม่ทราบว่าต้องทำยังไงบ้างคะ” ฉันต้องแบกหนังสือพวกนี้กลับที่พักจริง ๆ เหรอเนี่ย ถอนหายยืนเซ็งขณะรอให้เจ้าหน้าที่อีกคนทำเรื่องขอยืมหนังสือให้ แต่ก็ไม่อยากจะอยู่ในห้องสมุดนานเหมือนกัน ฉันไม่ชอบเอาซะเลยบรรยากาศชวนอึดอัดแบบนี้

         แม้แต่เจ้าหน้าที่ห้องสมุดก็ยังเงียบและเรียบร้อย ฉันลอบมองคนที่กำลังป้อนข้อมูลลงคอมพิวเตอร์อย่างคล่องแคล่ว ถ้าเดาจากหน้าตาอายุยังไม่ถึงสามสิบแน่ ใส่แว่นทรงกลมเรียบ ๆ รวบผมเอาไว้ทั้งที่มันไม่ได้ยาวมาก นี่ถ้าฉันไม่ได้มาเห็นด้วยตัวเองฉันคงไม่เชื่อ

         เจ้าหน้าที่ห้องสมุดในหัวฉันมีแต่ภาพผู้หญิงที่มีอายุหน่อย ใส่แว่นดูเคร่งขรึม เป็นประเภทผู้หญิงดุน่าเกรงขามน่าจะประมาณนั้น แต่เจ้าหน้าที่คนนี้หักล้างภาพทั้งหมดนั้นของฉันไปเลย สงสัยว่าทำไมเธอคนนี้ถึงเลือกมาทำงานในห้องสมุด เป็นฉันคงเบื่ออกแตกตายไปก่อน

         “อันนี้บัตรของคุณค่ะ” ฉันรับบัตรนั้นมาแล้วสังเกตเจ้าหน้าที่คนนี้อีกรอบ เธอหลบตาทันทีแสร้งทำเป็นจัดแว่นแก้เขินจนฉันแอบขำ เธออาจจะคล่องแคล่วในการทำงาน แต่ดูท่าทางเขินอายเวลาพูดคุยกับคนอื่น

         ชื่ออะไรน่ะ…ยามาโมโตะ ? ….. อ่านต่อ