เจ้านาย เนื้อย่าง กับเลขาพาป่วน

[Short] – เจ้านาย เนื้อย่าง กับเลขาพาป่วน (7) (SayaMilky)

Posted on Updated on

รูปภาพ ต้นฉบับ

         บทที่ 7
         “ที่จริงทางฉันเองก็อยากจะเข้ามาพูดคุยกับคุณก่อนหน้านี้นะคะ แต่ไม่มีโอกาสที่เหมาะสมสักที หลังจากที่จูรินะ ทำกริยาไม่สมควรกับคุณในวันนั้น” ฉันพยักหน้ายิ้มแย้มระหว่างปล่อยให้ผู้มาเยือนพูดต่อไปเรื่อย ๆ
         นี่ไม่ใช่การกล่าวหาอีกฝ่ายว่าผิดแต่อย่างใด ขณะนั่งฟังผู้หญิงผมยาวสีดำท่าทางสุขุม สง่า มีภาวะความเป็นผู้นำแสดงออกมาอย่างเด่นชัด รวมทั้งความโอบอ้อมอารีที่มีต่อคนที่มากับเธอด้วย
         มัตสึอิ เรนะกวาดมือไปทางผู้หญิงอีกคนซึ่งหน้าตาอ่อนเยาว์กว่า พวกเราเคยเจอกันก่อนหน้านี้แล้ว เธออธิบายสาเหตุที่ทำให้มาพบฉันครั้งนี้ พร้อมกับคนที่เคยมีเรื่องกับซายากะ อีกหนึ่งมัตสึอินั่งด้วยกริยาสงบและยังเป็นผู้ใหญ่มากกว่าวันนั้นด้วย อย่างน้อย ๆ ฉันก็เห็นว่ามันเป็นแบบนั้นละนะ เธอมองฉันสลับกับมัตสึอิคนพี่ไปมา
         พอได้เห็นมัตสึอิ จูรินะไม่เมาแล้ว เธอต่างไปจากวันที่เจอกันครั้งแรกสิ้นเชิง ฉันแอบดีใจเล็ก ๆ ที่อย่างน้อยฉันในตอนเมา ก็ไม่ได้เป็นพวกเละเทะ ซึ่งซายากะเคยชมไว้ ฉันคอยชำเลืองมองเลขาของตัวเองอยู่เป็นระยะ เธอเองก็อยู่ในห้องด้วย แต่ซายากะก็ไม่ได้มีทีท่าจะไปตะลุมบอนกับอีกฝ่าย ….. อ่านต่อ

Advertisements

[Short] – เจ้านาย เนื้อย่าง กับเลขาพาป่วน (6) (SayaMilky)

Posted on Updated on

รูปภาพ ต้นฉบับ

         บทที่ 6
         “โทรศัพท์ค่ะ”
         ฉันงัวเงียยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงบอกแบบนั้น ด้วยมือข้างที่พันผ้าก๊อซไว้อย่างลืมตัว นั่นเป็นสาเหตุให้วัตถุทรงเหลี่ยมหล่นลงมาเอาขอบกระแทกหน้าอย่างจัง จนต้องเสียเวลาควานหาอุปกรณ์สื่อสารของตัวเองบนที่นอนให้วุ่นวาย พลางนึกตำหนิเพื่อนอยู่ในใจ คนที่โทรมาเช้าแบบนี้จะมีใครซะอีก
         “ไง โทรมาแต่เช้ามีอะไรคะ”
         “มิลกี้แกนั่นแหละ อะไรกันน่ะ ฉันตกอกตกใจคิดว่าโทรผิด นี่ไปต่อไม่ถูกเลย” ฉันอาจงัวเงียมากไปจนไม่เข้าใจเรื่องที่พารุพยายามพูดเท่าไร แล้วเพื่อนจะโทรผิดไปไหนได้ เพราะฉันก็มีโทรศัพท์อยู่แค่เครื่องเดียว ฉันเลยบอกพารุไปว่าตอนนี้นอนอยู่ ในใจอยากรีบวางสาย ฉันไม่สนใจด้วยซ้ำว่ากี่โมง เพราะในหัวหนักอึ้งไปหมด ไม่รวมที่โดนโทรศัพท์หล่นใส่เมื่อกี้ จนกระทั่งโดนถาม
         “มิลกี้แกอยู่ไหน” เหมือนไฟดวงน้อยที่ดับมืดอยู่นาน ฉับพลันสว่างวาบขึ้นมาในหัว ที่รู้สึกง่วงก็หายไป แน่ ๆ หนึ่งเรื่องคือฉันไม่ได้อยู่ที่บ้านตัวเอง
         “อยู่บนที่นอน”
         “กับใคร” ….. อ่านต่อ

[Short] – เจ้านาย เนื้อย่าง กับเลขาพาป่วน (5) (SayaMilky)

Posted on Updated on

รูปภาพ ต้นฉบับ

         “นั่นอะไรคะ” ฉันมองวัตถุท่าทางนุ่มนิ่มตรงหน้าคอมพิวเตอร์ ด้วยความสงสัย เมื่อจู่ ๆ เจ้านายก็เดินดุ่มมาวางตุ๊กตาสีสันสะดุดตา พอเงยหน้าไปมองเธอ ก็ต้องแสร้งทำเป็นหันมามองตุ๊กตานี้อีกครั้งแทนอย่างกับเป็นของเล่นที่ชอบมากทั้งที่ความจริงมันตรงข้าม เกิดรู้สึกร้อนผ่าว ๆ ที่หน้าขึ้นมากะทันหัน สายตาของเจ้านายดูกรุ้มกริ่ม
         “เป็ดน่ะ”
         “ฉันรู้ว่า…” ใครจะไม่รู้บ้างว่ามันคือเป็ด ฉันแค่หมายถึงว่าเธอเอามาวางทำไม แต่คุณวาตานาเบะคนนั้นเดินสบายใจไปห้องของตัวเอง ทิ้งให้ฉันต้องมานั่งคิดหัวแตกว่าเจ้านายต้องการอะไรของเธอกันแน่ ไหนจะเรื่องหลังจากวันที่เธอบุกมาบ้านฉัน บังคับให้ฉันไปนอนตรงโซฟาด้วยกันหรือการบังคับกอดฉัน ….. อ่านต่อ

[Short] – เจ้านาย เนื้อย่าง กับเลขาพาป่วน (4) (SayaMilky)

Posted on Updated on

รูปภาพ ต้นฉบับ

         ฉันได้แต่นั่งมองยามาโมโตะคุยกับชิมาซากิ ฮารุกะ คนที่กำลังมีความสุขเสียเหลือเกิน ลักยิ้มที่แก้มแสดงให้เห็นว่าเธอยิ้มด้วยความปลื้มขนาดไหนเมื่อได้นั่งใกล้ชิดกับเลขาของฉันอยู่ฝั่งเดียวกันสองคน ในขณะที่ฉันนั่งอยู่ฝั่งนี้คนเดียว
         ถ้าพิจารณาดูให้ถี่ถ้วนแล้วนั่นมันต้องเป็นฉันสิที่ทำ ฉันต้องมีความสุขกับการกิน นั่นคือฉัน และถ้าจะให้ดีคือฉันควรได้นั่งข้างยามาโมโตะด้วย ….. อ่านต่อ

[Short] – เจ้านาย เนื้อย่าง กับเลขาพาป่วน (3) (SayaMilky)

Posted on Updated on

รูปภาพ ต้นฉบับ

         การกินเป็นความสุขอย่างหนึ่ง การกินช่วยผ่อนคลาย การกินช่วยทำให้ฉันมีพลังอีกครั้งจากการทำงานอย่างหนัก ฉันไม่รู้ว่าใครจะมองฉันยังไง ซึ่งขอบอกตรง ๆ ว่าฉันไม่สนใจสายตาของใครทั้งนั้น
         เมื่อฉันเครียดฉันเลือกที่จะกินเพื่อขจัดความเครียดเหล่านั้น ฉันรู้ว่าที่จริงควรเปลี่ยนวิธีการคิด แต่ชีวิตฉันต้องเจอความเครียดมาตลอด ด้วยภาระหน้าที่ประธานบริษัท มันช่วยไม่ได้ งานพรากบางอย่างไปจากฉัน ฉันรู้เรื่องนั้นดีแต่ฉันเข้าใจ ทำไมฉันจะไม่อยากมีชีวิตแบบผู้หญิงทั่วไป แน่นอนว่าฉันอยากมีชีวิตวัยใสเหมือนกับคนอื่น
         เพราะฉันอยู่แต่กับงาน ทำให้มีเพื่อนน้อย โดยเฉพาะเพื่อนที่คุยกันได้จริง ๆ เพื่อนสนิทเข้าขั้นน้อยมากจนน่าใจหาย รู้ตัวอีกทีก็ชินกับการทำงาน ทำงานและทำงาน เมื่อได้มีโอกาสเจอเพื่อนที่นาน ๆ ไม่เจอกันฉันจะทำตัวไม่ค่อยถูก ตอนนี้ก็คงมีแค่ชิมาซากิ ฮารุกะเท่านั้นที่ฉันไปมาหาสู่บ่อย ๆ แต่ก็คงจะน้อยมากอยู่ดีเมื่อเทียบกับคนอื่น ๆ ทั่วไป
         ยังดีว่าตอนนี้บริษัทเข้าที่เข้าทางมากกว่าแต่ก่อน ตอนที่ฉันเริ่มทำงานใหม่ ๆ อายุน้อย ไม่เคยบริหารคน ไร้ประสบการณ์ เมื่อเจอแต่ปัญหารุมเร้า ฉันเอาแต่ร้องไห้ ร้องไห้และร้องไห้ แล้วเกิดอะไรขึ้น ร้องไปก็ไม่ทำให้ปัญหาที่ฉันเจอหายไป
         นั่นคือจุดเริ่มต้นของฉันคนใหม่ ….. อ่านต่อ